Weerstand vanuit de kinderen

Hey Insaem, Dank voor jouw vraag! Toen mijn ouders uit elkaar gingen was ik 13, en toen was ik eigenlijk best wel boos om de situatie. Er veranderde veel, er kwam zonder mijn toestemming een nieuwe partner in huis wonen van mijn moeder, en mijn ouders maakte nog steeds veel ruzie. Daarom kon ik echt weleens onaardig zijn tegen mijn ouders, omdat ik mij gewoon niet gezien en gehoord voelde door de scheiding waarin mijn ouders vooral ruzie met elkaar maakte. Wat ik wel nog fijn vond was om af en toe 1 op 1 tijd met mijn vader door te brengen. Eerst wilde mijn vader dit geforceerd een hele dag doen, maar daar had ik geen behoefte aan, wat weleens voor spanning en frictie zorgde. Ik vond het fijner om wat kortere tijd met hem te spenderen. We gingen dan wandelen of fietsen, want dan had je iets te doen en kon je ook soms even niet praten en stil zijn. Op die manier heb ik langzaam aan mijn band met hem gewerkt. Mijn tip aan jou zou zijn om te kijken wat jij en jouw kinderen leuk vinden om samen te doen en ook de focus te houden op jouw relatie met je kinderen. Dit gaat echt stap voor stap. Wat je dan met je kinderen doet hoeft dan ook niet per se heel lang te duren, het gaat erom dat je met elkaar echt even kan verbinden en/of praten. Als ik er nu op terug kijk waardeer ik het heel erg dat mijn vader zo'n geduld met me heeft gehad. Succes Insaem! Groetjes, Farah

Beste Insaem, mijn ouders gingen scheiden toen ik 4 jaar oud was. In het begin had ik niet echt door wat er gebeurde, maar later werd ik mij hier heel erg van bewust. Mijn ouders waren het nooit met elkaar eens en ze maakte alleen maar ruzie, overal waar ze elkaar zagen. Ik heb dit altijd als erg vervelend ervaren en ik had gehoopt dat ze dit niet in mijn bijzijn hadden gedaan. Waar ze het ook eigenlijk nooit over eens waren was de opvoeding. Ze hadden beide een ander perspectief van opvoeden en daarom verliep dit niet soepel. Wat ik achteraf heb geleerd is dat dit oké is, omdat verschillende vormen van opvoeden niet perse verkeerd is. Wat ik uit je vraag begrijp is dat je veel weerstand ervaart, maar ondanks dat toch een betere band met de kinderen wil opbouwen. Waar ik eigenlijk gelijk aan moet denken is om goed in gesprek te blijven of te gaan met je kinderen. Dit hebben mijn ouders niet veel gedaan, waardoor ze altijd dachten dat ze het juiste deden, maar dit voelde in mijn ogen juist tegenovergesteld. Als ze hadden gevraagd waar ik behoefte aan had of wat ik leuk vond om te doen, was deze situatie heel anders geweest. Mijn tip is dan ook om met je kinderen in gesprek te gaan en te vragen waar ze zelf behoefte aan hebben. Vraag bijvoorbeeld wat ze leuk vinden om samen te doen en ga dat ook echt samen doen. Zo versterk je de band aan de ene kant door naar ze te luisteren en aan de andere kant door echt leuke dingen samen te doen. Wat betreft het verschil in opvoeding, wat mij had geholpen is dat mijn ouders beide hadden geaccepteerd dat dit verschil er was en zich vooral op ons hadden gefocust, door bijvoorbeeld te vragen hoe wij het graag zien of ons mee te nemen hierin. Ik weet niet hoe oud je kinderen zijn, maar als ze op een leeftijd zijn waarop dit kan, zou het kunnen helpen om ze in dit proces mee te nemen en niet teveel te kijken naar de frustraties die opkomen bij het verschil in opvoeden. Dat had mij iniedergeval erg geholpen in deze tijd! Ik hoop dat je iets aan mijn ervaring hebt en mocht je nog vragen hebben, mag je deze altijd hieronder weer stellen! Liefs, Lara