Praten over de scheiding met dochter van 6

Hoi Els, Fijn dat je het forum gevonden hebt om je vraag te stellen en wat goed om zo bewust stil te staan bij hoe het echt gaat met je dochter. Volgens mij ben je een betrokken moeder! Je vertelt dat je dochter niet wil praten over de scheiding, terwijl ze misschien toch niet zo goed in haar vel zit. Ik was al wat ouder toen mijn ouders gingen scheiden (11 jaar) en wilde ook nooit met mijn ouders praten over de scheiding. Ik vond de scheiding en alles wat daarna kwam moeilijk en mijn ouders waren natuurlijk zelf een onderdeel hiervan. Juist daarom vond ik het zo lastig om met hen te praten erover. Ik durfde niet te zeggen dat de manier waarop zij dingen aanpakten niet fijn was voor mij. Als ik terugdenk aan toen denk ik dat ik behoefte had aan een neutraal persoon om mee te praten, bijvoorbeeld de juf op school, een buurvrouw of de moeder van een vriendinnetje. Omdat een neutraal persoon niet zelf betrokken is bij de situatie zou het makkelijker zijn geweest om aan diegene te vertellen hoe ik me voelde. Het zou dan wel belangrijk zijn geweest dat diegene zelf vragen stelde aan mij en op eigen initiatief een gesprek opende en interesse toonde. Ik begon/begin namelijk niet zo gauw zelf met hoe het echt met me gaat, maar dat is ook een stukje karakter van mij natuurlijk :-) Ook nu nog vind ik het moeilijk om met mijn ouders over de scheiding te praten. Wat daarin ook mee speelt is dat mijn ouders nooit aan mij vragen hoe het voor mij is. Het zou me heel erg helpen als ze zouden vragen 'hee, heb je nog tips voor mij over hoe ik het beter kan doen voor jou?'. Die vraag zou ruimte maken voor mijn beleving, die vraag laat al weten dat ik het mag zeggen als ik iets niet fijn vind. Dit is wat in mij opkomt als ik jouw vraag lees, maar ik wil er graag bij zeggen dat ieder kind anders is. Het kan zijn dat dit wel bij mij past maar niet bij jouw dochter. Misschien zijn het wel dingen waar je over kunt denken en die je kunt uitproberen? Ik hoop voor jou en je dochter dat jullie een manier vinden voor je dochter zodat ze zich kan uiten en goed in haar vel zit. Succes en voel je welkom als je nog meer vragen hebt! Liefs, Bente

Hey Els, Wat goed van je dat je zo bezig bent met hoe je dochter door het proces heen gaat, zelfs als alles goed lijkt te gaan met haar. Erg veel respect daarvoor! Hoewel ik zelf een stuk ouders was toen mijn ouders gingen scheiden (15), merkte ik dat ik mijn zorgen liever met mensen buiten de scheiding besprak. Ik vond het moeilijk om tegen mijn ouders te zeggen wat ik wél en niet leuk vond, omdat je toch altijd gespannen bent om wat de reactie zal zijn. Zoals Bente ook al aan gaf zou ik aanraden om te praten met haar juf/meester of hun iets is opgevallen of eventueel met de ouders van haar vrienden/vriendinnetjes. Misschien dat ze tijdens het spelen iets op hebben gepikt. Ik weet natuurlijk niet hoeveel contact jij en je dochters met je ex hebben, maar eventueel zou je je ex partner kunnen vragen of zij iets hebben meegekregen. Op deze manieren kun je aanknopingspunten vinden om zo toch een gesprek te beginnen wat moeilijk voor haar kan zijn. Het is goed om te zien dat je zo bezig bent met je kind, juist op het moment dat ze zegt dat alles goed gaat maar je merkt dat dat niet zo is. Het kan natuurlijk ook gewoon even tijd nodig hebben. Dat ze eerst aan de situatie moet wennen voordat ze zelf weet wat ze wel en nog niet fijn vindt aan de situatie. Blijf geduldig en je bent goed bezig!

Hoi Els, Soms is het ook makkelijker om over iemand anders te praten, maar eigenlijk over jezelf. Ik vond vroeger het boek 'Vaders, moeders, hardgekookte eieren' van Jacques Vriens geweldig omdat een van de hoofdpersonen ook ouders had die uit elkaar gingen. Daar kon in me zo in verplaatsen en wilde ik altijd over lezen en praten. Indirect dus eigenlijk over mezelf, besef ik me nu. Ik heb dat boek wel 100 keer gelezen, mijn moeder las het ook vaak voor kan ik me herinneren. Dit boek is misschien voor iets ouders kinderen, maar er zijn misschien wel andere mooie boeken voor 6 jaar of een mooie film! Zo kan je dochter herkenning vinden in die hoofdpersonen en het er misschien indirect op die manier wel met jou over hebben. Hopelijk heb je hier iets aan! :) Liefs, Laila