Lieve allemaal, Mijn lieve dochter van 9 jaar heeft enorm veel moeite met het ‘omschakelen’ van de ene ouder naar de andere... voordat ze naar haar vader gaat, huilt ze en klaagt ze over buikpijn. Ze zegt dat ze het daar niet fijn heeft, maar als ze bij haar papa vandaan komt, huilt ze juist weer omdat ze naar haar vader wil.... heeft iemand misschien tips hoe ik er voor kan zorgen dat ze zich fijner voelt? Haar verdriet en gevoel mag er natuurlijk zijn!!! Ze heeft er zelf alleen zoveel last van en wil haar graag helpen❤️ Dank jullie wel! Liefs Kim

Hallo, Sinds 3 jaar ben ik samen met mijn nieuwe partner en zijn dochter R van ondertussen bijna vijf jaar oud. Hij en de mama van R zijn op goede voet uit elkaar gegaan en er is een co-ouderschap. In de afgelopen periode merk ik dat de wisselingen van papa naar mama en andersom voor R lastiger worden; ze geeft vaker aan dat ze als ze bij de ene ouder is, de andere ouder te missen en ze is hier verdrietig over. Hebben jullie tips voor ons om haar hierbij te helpen? Heel erg bedankt alvast!

Hallo, Mijn ex heeft sinds ander halve maand een nieuwe relatie. Dit is aan mijn zoon verteld. Zij is altijd aanwezig dag en nacht als mijn zoon bij mijn ex is. Mijn zoon is voornamelijk bij mij en is niet heel vaak bij papa . Hij wilt als hjj daar is tijd met papa alleen en wilt haar er niet bij hebben. Hij Vind het prima als ze er af en toe is maar verder niet. We hebben het er een paar weken geleden samen met mijn ex over gehad maar ex ziet het probleem niet. Zoon is het weekend bij zijn vader geweest en vriendin is al ingetrokken bij papa en hij is nu intens verdrietig maar hij durft niet met zijn vader te praten. Vader geeft als ik er over begin mij de schuld van alles. Hoe kan ik dit het beste goed oppakken voor mijn zoon hij gaat echt er onder door van verdriet maar durft dit niet bij vader te uiten. Dank je Liefs Jessie

Hoi, mijn ex vrouw heeft nu 3 maanden een nieuwe vriend. De kids zijn 5 en 6, en dit weekend voor het eerst aan hem voorgesteld. Zaterdag wat gedronken en maandag bij hem thuis geweest, en nu aankomende vrijdag gaan ze bij hem slapen. Ik vind dat stiekem veel te snel qua hoeveelheid en ben bang dat de kids hier op den duur last van gaan krijgen. Ik probeer dit aan te geven maar helaas komt het niet goed over. Ik heb nu 2 1/2 jaar een relatie, oké wij zijn erg langzaam en rustig wat betreft de kids. 1 x bij haar geslapen en zei 1 x hier en 1 x samen op vakantie geweest. Doordeweeks zien ze haar wel als de kids bij mij zijn. Nu zou ik graag jullie mening hier over krijgen want kids know best!!

Lieve jongeren van Villa Pinedo, Wat fijn dat kinderen en ouders met hun vragen terecht kunnen bij ervaringsdeskundigen als jullie en wat tof dat jullie er zoveel energie in steken om vragen te beantwoorden. Ik ben moeder van twee meisjes van 5,5 jaar en 2,5 jaar oud. Hun vader wil graag dat ze in eerste instantie twee dagen per week bij hem zijn, later wil hij dit uitbreiden. Voor nu stelt hij voor dat de ene week de meisjes van vrijdag einde middag tot zondag einde middag bij hem zijn. Voor de andere week stelt hij voor dat de meisjes van maandag einde middag tot woensdagochtend bij hem zijn. Dat zou betekenen dat ik de meisjes op maandagochtend naar school/oma breng met de mededeling dat papa hen die middag ophaalt, en op woensdag precies andersom. Zeker voor mijn gevoelige vijfjarige lijkt me dit best lastig en denk ik dat een wisselmoment op bijvoorbeeld zondagmiddag, waarbij ik hen zelf naar hun vader breng, fijner is. Hoe hebben jullie dit ervaren? Hadden jullie liever een wisselmoment met een directe overdracht van de ene ouder naar de andere ouder (bijvoorbeeld zondagmiddag brengt moeder de kinderen naar vader) of juist liever een wisselmoment zonder contact tussen de ouders op een schooldag (bijvoorbeeld moeder brengt de kinderen naar school, vader haalt ze uit school)? Als er nog andere dingen zijn die jullie graag willen meegeven in het belang van de kinderen, hoor ik dat ook graag! Liefs, Marjan

Lieve jongeren, Ik heb een zoon van 12 en een zoon van 15 beiden gaan ze niet graag naar hun vader. Ze durven dingen niet te vertellen tegen hun vader omdat ze bang zijn dat hij boos wordt. Als er al eens iets gebeurt dan zeggen ze gelijk niet tegen papa zeggen mama. Vaak kom ik hun daar ook in tegemoet om hun vertrouwen niet te beschamen. Als ze eens huilend thuis komen omdat er iets gebeurd is op school mag ik ook niets zeggen want dan zijn ze wederom bang dat hij boos wordt. Dingen die fout lopen daar in huis daar krijgen de kinderen de schuld van als het vlees eens aanbrandt bv dan krijgt de oudste zoon de schuld hij had moeten opletten. Ze kunnen niet zichzelf zijn bij hem zeggen ze tegen me. Ze vinden ook dat ze het irritant vinden dat hij de ideale vader uithangt op fb en bij school de leerkrachten enzo. Maar dat hij daarwerkelijk niets doet met hun in het weekend dat ze bij hem zijn. Het liefst gaan ze helemaal niet meer maar ik kan ze tot nu toe nog altijd naar hem toe laten gaan. Door dat ze zichzelf niet kunnen zijn kan het af en toe bij mij botsen want na dat weekend moeten ze zich kunnen uitleven en hun frustraties kwijt wat logisch is. Ik luister altijd naar hun als ze iets te vertellen hebben maar geef geen negatieve reactie of wat dan ook op hun vader. Het enige wat ik zeg probeer er met papa over te praten nee doen we niet bang dat hij boos wordt. Ik heb het een keer geprobeerd en idd hij werd boos er was niks van waar. Alvast bedankt

Hoi, Op dit moment liggen mijn ex en ik in scheiding. Wij hebben twee kinderen van 6 en 3 jaar. We hebben de tijd met de kinderen verdeeld voor nu en gaan dit voor de toekomst vastleggen in een ouderschapsplan. Wij verschillen nu van mening over oppassen op de kinderen in "elkaars" tijd. Mijn ex is van mening dat we altijd elkaar als eerst moeten benaderen hiervoor. Ik denk dat het rustiger is om in eerste instantie zelf een oppas te regelen in onze tijd met de kinderen. Uiteraard kunnen we hier in noodsituaties altijd van afwijken. Kunnen jullie mij vertellen hoe jullie dit ervaren en wat het beste zou zijn om te doen volgens jullie? Alvast bedankt!

Goedemorgen, Sinds een aantal maanden zijn de papa en ik uit elkaar van onze twee kindjes. 3 en 7 jaar. Door de communicatie is het een parallel ouderschap geworden. Heeft iemand van jullie hier ervaring mee? Ik ben vooral benieuwd ook, naar wat is nou voor kinderen belangrijk in de zorgverdeling. Op dit moment gaat het eigenlijk zoals het was. En dat is dat ik meer de zorg doe en vooruit kijk als het gaat om kleding, tandartsen, sporten, verjaardagen etc. Ik mis daarin een stukje initiatief van de papa en vraag mij af of parallel (is eigenlijk co ouderschap) wel geschikt is en de kinderen niet meer gebaat zijn met omgangsregeling met zeker tijd bij papa. Maar dat je niet hoeft te overleggen, geen discussie hoeft te hebben over wat de 1 wel of niet doet en de kinderen iig niets merken. Maar misschien veranderd dit in loop van de tijd wel en zal de papa dat zelf gaan doen. Ik wil voorkomen dat er conflict komt over dingen die niet zijn gedaan, en de situatie voor de kindjes zoveel mogelijk stabiel blijft in deze gekke tijd.

Lieve jongere(n) bij Villa Pinedo, Mijn dochtertje van 8 jaar wil niet meer bij haar vader, en zijn vriendin, logeren. Kan je een kind van net 8 jaar dit laten beslissen? Ze kan zelf niet echt een reden geven waarom ze er niet wil logeren maar wordt vooral heel verdrietig als ik zeg dat papa en mama dit voor haar beslissen en ze binnenkort een weekend moet gaan logeren. Vader woont in Spanje en komt soms naar NL, naar zijn vriendin. Ze mag 2 nachtjes p/mnd logeren. (door Corona had ze hem 2 maanden niet gezien) Om die reden is ze onlangs wel een middagje met hem op stap geweest. Zo kon ze in mijn ogen weer wat wennen maar nóg wil ze niet logeren. Ik maak haar zo verdrietig als ik erover begin maar het lijkt me ook goed een standpunt in te nemen zodat zij het wel los moet laten en er geen zorgen over hoeft te hebben. Tja, wat is nu wijsheid. Ik word ook ongelukkig bij het idee dat zij daar dan ongelukkig is. Anderzijds is misschien zo dat als ze er eenmaal is, het allemaal mee valt. Hoe serieus neem ik mijn dochter. Speelt er echt iets of is ze echt gewoon het liefste thuis wat ik natuurlijk wel denk maar dit moet geen reden zijn. Doordat vader in de woning verblijft van zijn vriendin voelt het voor haar misschien niet als eigen. Bij de vriendin zijn de regels zeer strikt en streng. Terwijl hier thuis gaan we meer op een pedagogische wijze met elkaar om en is er ruimte voor gesprek. Wat vinden jullie? Wat moet ik doen? groetjes van een mama

Ik ben gescheiden 2 jaar geleden na bedrog van 9 mnd door mijn ex na 34 jaar fijne relatie. Mij en 2 kinderen achterlatend. Oudste zoon vlucht steeds meer weg, rookt, blowt en lapt alle regels aan zijn laars. Gaat slecht op school en wil altijd weg. Is boos op alles en iedereen maar vooral tegen mij. Hoe kan ik hem helpen. Heb het gevoel dat ik hem aan het kwijt raken ben.