Contact herstel met vader

Hey Michel. Ik was 15 toen mijn ouders gingen scheiden en heb mijn vader tot mijn 20e weinig of niet gezien. We hebben een jaar helemaal geen contact gehad en de andere jaren soms een beetje of net iets meer. Als kind zijnde is het ontzettend moeilijk om ervoor te kiezen een ouder niet te willen zien. Je bestaat voor altijd voor 50% uit je vader en voor 50% uit je moeder. Als je ervoor kiest om een van je ouders niet meer te zien, wijs je daarmee indirect jezelf af. Dat doet pijn, want het liefst wil je allebei je ouders in je leven. Toch maken kinderen soms die keuze, omdat ze misschien door de bomen het bos niet meer zien en rust willen. Omdat het contact hen te veel pijn doet en ze niet weten hoe nu verder. Omdat ze gekwetst zijn. Er zijn heel veel verschillende reden waarom het soms (even) niet werkt. Ik ben mijn vader heel dankbaar dat hij me de tijd gaf en dat hij, ondanks dat hij het niet wilde en het moeilijk vond, accepteerde dat ik hem even niet wou zien. Omdat hij wist dat dit voor mij nu het beste was én ook voor ons. Dat het zo niet verder ging, wat de reden ook was. Hij luisterde naar mij en liet me in mijn waarde. Dat is als kind zo belangrijk, om dat vertrouwen te krijgen dat je alles kan delen en het oké is wat je voelt. Ik hoop dat je erop kan vertrouwen dat het ooit misschien weer goed komt en dat je kinderen, als ze daar klaar voor zijn, weer bij je aankloppen. Inmiddels is mijn vader namelijk echt weer mijn maatje en hebben we samen gebouwd aan een sterke band. Iets wat niet was gelukt als we niet eerst wat afstand van elkaar hadden gehad en 'opnieuw' konden beginnen. Ik hoop dat je iets hebt aan mijn reactie! Groetjes Mette

Beste Michel, Wat een lastige situatie. Voor jou, voor je kinderen, en voor hun moeder. Na een scheiding kunnen er vervelende of lastige gevoelens onstaan tussen gezinsleden. Banden die eerst heel goed waren, kunnen plots heel anders voelen. Ik weet niet hoe oud je kinderen waren toen jij en je ex uit elkaar gingen, maar ik was 17 jaar toen dat gebeurde. Vrij bewust van mijn omgeving en dat mijn ouders "ook maar mensen waren". Toch kwam de scheiding van mijn ouders als een hele klap. Ik wist niet meer hoe ik ze moest zien en soms voelde herinneringen aan alsof ze niet meer echt waren. Ondanks dat ik het heel goed begrijp dat je als ouder je kind niet in het gehele proces meeneemt, kan het daardoor aanvoelen voor het kind alsof er is gelogen of alsof ze voor de gek gehouden zijn door hun eigen ouder(s). Ik bedoel daarmee niet te zeggen dat jij of jullie dat verkeerd hebben aangepakt, maar meer je een beeld te geven van hoe je kinderen zich mogelijk hebben gevoeld. Is er een mogelijkheid om met je kinderen direct in contact te komen? Hebben ze een telefoontje, of kan je een brief schrijven aan hun gericht? Misschien weten ze namelijk helemaal niet dat jij dolgraag weer contact met ze wil opnemen. Wat jouw ex-partner wel of niet deelt met je kinderen, heb je niet in de hand. Maar wat jij deelt wel. Als ze daar oud genoeg voor zijn, zou ik zeker de moeite nemen om ze te bereiken en jouw wens aan te geven. Daarin zou ik opletten dat je ze niet beschuldigd van het feit dat je ze al lang niet hebt gezien. Ook hun moeder zou ik niet benoemen. "Lieve kids, ik mis jullie zo en wil jullie heel graag weer zien of spreken, zouden jullie daarvoor openstaan?" dat is een makkelijke vraag om te stellen. Gewoon een voorbeeld, natuurlijk ;) Ik hoop dat dit je wat inzicht heeft gegeven! Liefs, Iris