Hoi hoi, Ons kinderen hebben 2 moeders. Waarvan ik de draagmoeder ben. Samen hebben we dus een jongen van 3,5 en een meisje van 6,5. We zijn zins een paar maanden uit elkaar. Alles moet nog een beetje vorm krijgen en geregeld worden. We hebben nog geen vasten dagen. Zeker rondom Corona is dat wat lastig. Maar ze zijn werkelijks bij ons beide. Hoogstens 5 dagen na elkaar. Nou merk ik wel dat onze dochter liever bij haar andere moeder is. En ik moet zeggen dat raak mij enorm. Ik ben ook wel een stuk strenger, en vind het belangrijk dan ze regelmaat krijgen, hun schoolwerk doen. En dat ik de gemaakte afspraken (met ex) nakomen. Maar zij neemt het allemaal niet zo nou. Ik doe leuke dingen met de kinderen. Ik lees bijna elke dag voor. Maar toch weet ik niet goed wat ik hiermee moet. Moet ik haar meer ruimte geven. Toch vaker naar haar andere moeder laten gaan. Haar loslaten. Voor haar ander moeder maakt ze mooie tekeningen, is ze enthousiast, als ze er weer heen mag. Naar mij toe een stuk minder. Soms raakt dat me zo dat ik er verdrietig van word. Soms merkt ze dat. En zegt ze bv ... maar mis jou ook hoor. Al klinkt dat dan meer uit medelijden dan dat ze het echt meent. Maar ergens wil ik ook dat ze eerlijk kan en mag zijn ook al vind ik het niet altijd leuk om te horen. Hebben jullie tips voor mij ? Groetjes

Hoi lieve kanjers van Villa Pinedo, Ik schrijf naar jullie omdat ik ergens mee zit. Ik ben stiefmoeder van 2 lieve jongens, maar vooral met de oudste(10) botst het veel. Hij heeft ADHD en kan slecht tegen veranderingen, en dat thuiszitten tijdens de coronacrisis gaat hem dan ook slecht af. Ik ben vanuit mijn opleiding een soort juf, waardoor ik van veel huiswerk wel weet hoe het moet en hem dan beter kan helpen dan zijn vader. Echter wil hij niets van mij aan nemen. Hij heeft een grote mond tegen mij, vindt dat ik mij teveel met hem bemoei, en luistert totaal niet naar mij. Alles wat niet gaat zoals hij wilt is mijn schuld, want voor ik er was ging t allemaal goed. Zijn vader en ik zijn al 4 jaar samen waarvan ik 3 jaar bij de jongens kom. Wel wonen we nog appart, maar door de corona kan ik nu tijdelijk niet naar huis toe, dus blijf ik hier bij mijn vriend wonen. Mijn jongste stiefzoontje (6) kopieert vooral zijn grote broer, als ik alleen met hem ben wilt hij alleen maar knuffelen, maar als de oudste erbij is, dan krijg ik ook van hem gesnauw en een grote mond. Mijn vriend vind dat ik hem niet zo op de huid moet zitten, maar ik kan moeilijk de ene niet aanspreken op gedrag en de ander wel want dan is t "ja maar hij doet het ook, en tegen hem zeg je nooit wat". Ik heb gister de hele avond gehuild om de situatie want ik lijk niks goed te doen. Kunnen jullie mij advies geven over hoe ik dit moet aanpakken? Liefs van mij, P.S. Jullie doen geweldig werk!!

Hallo, Ik ben vijf jaar geleden gescheiden. Ik heb een dochter (11) en zoon (8). Dochter woont bij vader omdat ze dat zelf wou. Ik heb daar vrede mee omdat ik weet dat ze daar gelukkig is. Wel vind ik het vervelend dat er zich continu situaties voor doen waarin vader mijn dochter betrekt. Indien hij een conflict heeft met mij of boos is op mij betrekt hij haar daar altijd in. Hij maakt mij zwart ten op zichtte van haar. Ik vind dit als moeder erg lastig. Ik communiceer open naar mijn kind. Al vraag ik vader altijd duidelijk om met mij te communiceren en mijn dochter er niet in te betrekken. Ik vind dit lastig. Ik zie dat mijn dochter wordt opgestookt, niet weet wat ze met haar gevoelens moet en mij ziet ze als een slechte moeder. Bovendien heeft ze de indruk dat ik haar niet wil. Haar broer voortrek en haar niet gelijk behandel. Ik praat daar regelmatig over met haar en vraag dan naar haar gevoel etc. Toch blijft ze zich negatief naar mij opstellen en komt dat onze band niet ten goede. Bovendien wordt ze ook boos als ze buiten de vaste opvangdagen niet bij mij kan komen. Zij vraagt heel veel tijd en aandacht 24/7 ik wil graag helpen met opvang maar de hoofdtaak ligt bij vader. Bovendien moet ik gewoon echt werken. Ik werk thuis en deel mijn tijd dan zo in dat zij ook aandacht krijgt. Toch vind ze mij dan een slechte moeder en krijg ik allerlei verwijten naar mijn hoofd geslingerd. Kunnen jullie mij advies geven ? Hoe kan ik rustig met haar praten?

Hallo, Mijn ex en ik zijn Bijna 2 jaar gescheiden. Hij heeft sinds kort een nieuwe relatie en de kinderen zijn vooral de jongste zijn erg enthousiast over haar. Ik merk dat ik daar als mama zijnde heel veel moeite mee heb. Vooral het idee dat iemand anders voor ze zorgt, ze knuffelt enz. Ik ben heel blij voor mijn ex en gun hem alle geluk met zijn neiuwe partner maar de betrokkenheid en aanwezigheid van haar bij de kinderen vind ik erg lastig. Ben ergens bang dat ze mij minder als mama zien... Liefs jeamie (een onzekere mama)

Dag, ik ben een gescheiden moeder van twee jongens van 17 en 15 jaar. Ondanks dat ik ze enorm stimuleer om naar hun vader te gaan, tot ruzie en tranen toe, willen ze liever niet meer gaan. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan. Mijn ex-man communiceert niet met de jongens, maar blijft mij benaderen.

Hallo allemaal, mijn dochtertje is bijna 7 jaar. En er gaat een hoop veranderen in haar leventje. Mijn vriend(haar papa) en ik gaan helaas uit elkaar. Wij hebben haar dit verteld maar ze raakte uiteraard enorm overstuur. Ik weet niet of ik er wel of niet goed aan heb gedaan. Om toch voorlopig in het huis te blijven wonen en te proberen het zo normaal mogelijk te houden zoals ze gewent was. zodat ze rustig haar schooljaar af kan ronden. Als kinds van gescheiden ouders hoop ik dat jullie ervaringen willen delen. Hoe het voor jullie als kind is. En wat jullie ondanks de situatie fijn vonden of juist fijner hadden gevonden.

Gaan jullie in deze Corona tijd wel op en af naar jullie vader of moeder? Mijn zoon gaat normaal om het weekend naar z’n vader maar durft nu niet ivm Corona maar mist zijn vader enorm, logisch...

Ik heb een dochter van 8 jaar oud. Haar vader en ik zijn 7 jaar uit elkaar, we hebben een goede verstandhouding. Mijn dochter heeft altijd moeite gehad met het slapen bij haar vader. Niet om daar overdag te zijn, ze gaat graag heen. Het gaat meestal in periodes. We hebben vaker een periode gehad waarin we dan afspraken dat ze niet bij haar vader hoefde te slapen. Uiteindelijk kwam het er vanzelf weer een keer van. En nu weer wil ze daar niet slapen. Ze kan niet goed aangeven waar het aan ligt. Ze is daar wellicht te jong voor. Nu wil haar vader dat ik ga liegen, dat ik weg moet, waardoor ze bij haar vader moet slapen. Ik snap dat hij het niet leuk vindt dat ze niet bij hem wil slapen en het voelt voor mij niet goed om te liegen tegen mijn dochter. Heb jij ook in een soortgelijke situatie gezeten en wat had jij graag gewild dat je ouder zouden hebben gedaan of wat hebben zij gedaan?

Ik heb een hele lieve stiefzoon (P) die vanaf de scheiding bij vader woont. P was 5 jaar toen zijn ouders uit elkaar gingen. Zijn moeder besloot 1,5 uur van vader te gaan wonen en is meerdere rechtszaken aangegaan om P mee te verhuizen. Alle verzoeken van moeder zijn afgewezen. Al snel ontstond er een vechtscheiding. P is om de week een lang weekend met moeder (do tot zo) meerendeel vd vakanties en vrije dagen. Ik bespaar je de inhoudelijke details. Bij mama is het altijd feest, papa is slecht en als P weer naar papa gaat, dan gaat ze P zo ontzettend missen!!! Ze is zo verdrietig dat hij weggaat. Woonde hij maar bij haar, dan kon ze hem elke dag knuffelen. Kortom, P voelt zich ontzettend verantwoordelijk voor het geluk van zijn moeder en heeft inmiddels een groot loyaliteitsconflict. P is bijna 9 jaar. De laatste tijd huilt hij veel op de terugweg, als we P ophalen bij mama. Hij is teruggetrokken, wil niet met vriendjes spelen, wil niet meer naar sport. Het is hartverscheurend. Zijn moeder blijft aan hem trekken en gisteren kwam P bij papa met de vraag of hij misschien bij mama mag gaan wonen. Hoe weten wij of P dit echt wil? Of vraagt, omdat het van moeder moet of omdat hij denkt dat hij verantwoordelijk is voor het verdriet/geluk van moeder. Kan je een kind op die leeftijd zelf laten kiezen/ de verantwoordelijkheid geven? Moeten we hem laten gaan? Of blijft het zoals het is en steunen we P en vangen we hem op in de moeilijke situatie. Liefs M

Ik ben sinds 2016 weg bij mijn ex-vrouw en ben sinds dat moment weggehouden bij mijn 2 dochters. Mijn ex heeft mediation en TRIAS van tafel geveegd en het heeft geresulteerd in een rechtzaak waar de rechter aangegeven heeft dat de omgangsregeling moet bestaan uit een weekend, om de week, per maart 2020 bij vader (ik) om de week. Vanaf 2016 tot aan nu zijn mijn dochters(9 en 11) volledig gevormd door hun moeders invloed, loyaliteitsconflict en mijn geforceerde afwezigheid. Dit alles heeft mij financieel en emotioneel uitgeput. Mijn dochters hebben het loeizwaar en hebben mij eigenlijk verstoten, omdat ze hun moeder niet willen kwetsen. In de tijd dat ik ze zie doen ze ook nog eens een dansopleiding(zonder mijn instemming opgestart door moeder) die nagenoeg een hele zaterdagochtend of middag in beslag neemt: dans gaat voor namelijk. Dit gaat van de tijd af die ik hard nodig heb om weer te verbinden. Moeder ondersteunt alleen vanuit haar visie, deelt ongepast volwassen zaken met de meisjes en ondermijnt de papa-weekenden . Volgens mijn dochters ben ik de schuld van alles en moet ik me telkens weer verdedigen / verklaren. Ze geven aan al uit te kijken naar het moment van 12 jr dagt ze zelf mogen bepalen of ze naar papa gaan of niet. Hoe krijg ik dit in godsnaam weer goed , want ik sta 100 - 0 achter na 4 jaar?