Hoi allemaal, sinds een jaartje ben ik gescheiden we hebben een co ouder schap en we gaan nog redelijk goed met elkaar om. We hebben 3 kids 2 van 5 en 1 van 6. De dagen dat ze bij mij zijn zijn ze vaak verdrietig en/of boos.ze zeggen zelf dat ze niet zo doen bij papa. Nu vraag ik me af doe ik wat fout of durven ze bij mij wel hun gevoelens te uiten. Ze zeggen dat ze het hier fijn vinden en dat ik niks verkeerd doe maar toch lijken te het bij mij zwaarder te hebben als bij papa. Hoe kan ik ze nu het beste troosten en ze helpen om weer gelukkig te worden? Ik vindt het zo moeilijk om ze steeds zo verdrietig te zien we praten veel en troost ze waar ik kan maar niks lijkt te helpen hebben jullie een iedee? Groetjes x

Goedemorgen Sinds ruim een jaar ben ik bezig met het afwikkelen van een scheiding Jammer genoeg is dit ondertussen een vechtscheiding geworden. Enige wat ik wilde is een normale omgang met de kinderen. Nu is juist het tegenovergestelde gebeurt. De kinderen meisje van 11 en zoon van 9 willen volgens zeggen niet meer naar me toe komen. Ik zou alles fout doen en iedereen opstoken tegenover hun mama. Hoe krijg ik het vertrouwen terug van mijn kinderen na alle leugens die verteld zijn over mij. Houd mezelf op de achtergrond en vraag naar resultaten van sporten en hobby's via de app. Krijg daar magertjes antwoord op van de kinderen. Ben al bij meerdere instanties geweest maar dit allemaal heeft tot weinig resultaten geleid. Waar doe ik goed aan? Denk dat ik de kinderen het tempo moet laten bepalen? Maar dat is moeilijk omdat het steeds langer duurt dat ik ze niet gezien heb.%

Hallo allemaal, ik ben inmiddels al 7 jaar gescheiden en onze kinderen zijn 9-11jaar. Hun vader is een rechtzaak begonnen wat hij wil minder kinderalimenatie betalen(niet omdat hij het financieel niet meer kan betalen, maar puur om mij te treieteren) en hij wil ineens co ouderschap. De kinderen willen zelf geen co ouderschap. Maar nu ben ik bij mijn advocaat geweest en die vertelde mij dat ik eigenlijk niet met de kinderen over de rechtzaak mag praten. Ik zelf ben daar voor mijn gevoel niet mee eens. Ik merk aan mijzelf dat ik erg gespannen ben en eerder boos wordt bijv. Dat komt dat de rechtzaak en alle erom heen. Ook wil ik weten wat de kinderen van bijv co ouderschap vinden. Omdat het tenslotte om hun gaan, waar zij moeten wonen. Ik snap m'n advocaat wel. zij zegt dat ik daardoor negatief over hun vader praat en dat moet ik níet doen. Klopt...maar ik breng het niet negatief hoor. Maar toch.. Zit in tweestrijd. Hoe kijken jullie als kimderen daar tegenaan? Wat zouden jullie graag willen weten of juist niet?

Beste, Ik ben sinds een aantal maanden gescheiden. Mijn ex en ik hebben een zoon van 3 jaar. We hadden geen vechtscheiding en hebben wekelijks contact ivm mijn zoontje. Van donderdag tot zaterdagmiddag gaat mijn zoontje naar zijn vader. Elke keer als mijn zoontje naar mij wordt afgezet huilt hij heel erg en maakt kenbaar dat hij naar zijn papa wil en niet naar mama. Het is zelfs zo erg dat hij mij niet eens wilt aankijken en niks door mij wilt doen. Als hij iets doet wat niet mag en ik geef hem straf zegt hij gelijk dat hij naar papa wilt. Ik weet totaal niet hoe ik moet omgaan met deze situatie. Ik praat niet slecht over zijn vader tegen hem, maar heb zo mijn twijfels of mijn ex wel hetzelfde doet als mijn zoontje bij hem is. Ik ben zo bang om zijn vertrouwen en liefde te verliezen. Graag advies hierover?

Mijn man heeft me 3 maanden terug verteld dat hij onze hele relatie van 14 jaar al vreemdgaat... Hij heeft sex gehad met 15 vrouwen waarvan ook moeders van vriendjes van onze oudste zoon van 10 jaar... Ik ben zelf uiteraard compleet kapot. Vooral omdat er 3 jaar geleden naar boven kwam dat hij gezoend zou hebben met ene andere vrouw. Hij is toen een jaar uit huis geweest, in een burn out geraakt, wilde niks met me te maken hebben en er kwam toen een trauma naar boven. Hij is door zijn broer sexueel misbruikt toen hij 13 was. In de afgelopen 3 jaar hebben geknokt met therapie en dacht ik echt dat we mega gelukkig waren... Maar niets is wat het lijkt.... De kinderen hebben veel vragen. Ze zijn boos want papa zou nooit meer weg gaan... Vooral de oudste begint zich bezig te houden met wat papa dan gedaan zou hebben. Hij wilde het minst erge weten en toen heb ik verteld dat papa een smsje naar een andere vrouw gestuurd heeft. Dat vind hij vreselijk voor mij! Hij reageerde erg geschokt.. Nu stelt hij vragen als; "heeft papa dan gezegd dat hij bijvoorbeeld naar voetbal ging maar dan naar die andere vrouw ging?" Hij laat veel boosheid zien en begint nu met liegen en ook zelf te kijken hoe het is om te mailen met een meisje bijvoorbeeld zonder iets te zeggen... Zijn vader woont nu ergens anders, ik kan het niet aan om hem te zien dus het is lastig om te beslissen wat ik moet met die vragen... Wat kunnen kinderen van 10 jaar aan. Onze 2e zoon is 8 onze 3e bijna 5. Die van 8 geeft aan niet vele vragen te hebben en die van 4 is sowieso nog te klein voor meer informatie. Maar wat kan een 10-jarige jongen aan? Kan hij het aan wanneer we hem vertellen dat zijn vader sex heeft gehad met meerdere vrouwen? Of gaan er meer vragen komen? Hij zal dan willen weten met wie denk ik.... Kan hij het zieke gedrag van zijn vader wel aan? En als we hem niks vertellen, gaat het dan echt een eigen leven leiden of is er dan iets wat we kunnen zeggen?... Het is zo'n puinhoop... Gr Ryanne

onze zoon wordt volgende maand 15. Al langere tijd geeft hij aan dat hij meer bij mij wil zijn dan in het ouderschapsplan staat. Zijn moeder heeft gezegd tot in de rechtbank er voor te willen zorgen dat dit niet gebeurt. Hier is hij zo bang van geworden dat hij zich er bij neergelegd heeft ook al is hij er niet gelukkig mee. Wat kan ik en wat kan hij doen om dit op een nette manier toch te regelen? Pas:zijn moeder heeft een paar jaar geleden alleinformatie en comminucatie naar mij toe gestopt (ook al mag ze dat niet).

Mijn man en ik zijn 2 x gescheiden en hebben nu een lat relatie, wat voor ons dus de beste oplossing is. Maar onze 3 zoons hebben nu een afkeer naar ons toe, wat ik heel goed begrijp! Wij hebben er een zootje van gemaakt. Ik als moeder heb ook een heel groot schuldgevoel!!! Wij waren altijd een leuk gezin, en de kinderen hebben een fijne jeugd gehad volgens hun eigen zeggen. Wij als ouders zijn radeloos. Wie heeft er een tip hoe wij ze het best kunnen benaderen. Ze komen nog wel heel af en toe, wat ik overigens al heel knap van ze vindt.

Hallo, Mijn partner heeft 8 weken geleden aangegeven niet verder met mij te willen. Voor mij en onze dochter ( 7) kwam deze boodschap heel onverwachts uit de lucht vallen. 4 weken later bleek dat hij een andere vriendin heeft. Mijn vraag is nu. Is het verstandig om dit aan onze dochter te vertellen? Nu vertellen we haar dat papa en mama niet meer verliefd zijn en willen voorkomen dat we ruzie gaan krijgen. Ik vind het zelf lastig om dat te vertellen want het is niet mijn keuze om uit elkaar te gaan. Nu blijkt dat het om een ander gaat vind ik het dubbel zo lastig. Onze dochter vraagt nog niet naar het waarom we uit elkaar zijn gegaan. Ik weet niet wat ik moet antwoorden als ze het zou vragen aan mij. Aan de ene kant wil ik eerlijk zijn en dan zeggen dat papa verliefd geworden is op iemand anders. Aan de andere kant lijkt het me beter als we die situatie voor zijn en dat hij het haar zelf verteld. Ik lees echter op internet dat je niet te snel aan je kinderen moet vertellen dat er iemand anders is. Dus wat is nu verstandig en het beste voor onze dochter. Kunnen jullie mij advies geven, of heeft iemand hier ervaring mee? Alvast heel hartelijk bedankt.

Ik ben een mama van 2 meiden van 3 en 4 jaar oud. Ze zijn dus nog heel jong. Mijn man en ik hebben besloten om te scheiden. Sinds de zomervakantie is hij terug bij zijn ouders gaan wonen. Aangezien ik een lesgeef en dus 2 maanden vakantie heb is er verblijfsregeling gegroeid vanuit de praktijk met betrekking tot de kinderen. Ze gingen om het weekend bij hun vader logeren en één keer door de week. We hebben ook samen vastgesteld dat onze kinderen gelukkig zijn en dat het zo goed verloopt. Helaas wil mijn man nu in afwachting van de onze scheiding het over een heel andere boeg gooien en eist hij vanaf nu een gelijke verdeeldheid van de kinderen. Ik vind ze nog veel te klein om zo'n uiterste situatie te verdragen en wil het graag houden gelijk het nu gaat. Wat is jullie mening hierover?

Hallo allemaal, Ik ben al enige tijd in "gevecht" met de moeder van mijn zoontje van 6 jaar, dat speelt zich volledig af in de rechtzaal omdat er met zijn moeder geen gesprek te voeren valt over de zorgverdeling. Ik heb altijd voor hem gezorgd (ze is de eerste jaren na zijn geboorte ziek geweest en de zorg kwam dan ook volledig voor mijn rekening) maar nu we uit elkaar gaan (mijn beslissing, ik kan niet meer samenleven met haar) wil ze me niet meer geven dan de weekend vader regeling. Ze vind het ook niet meer nodig om me op de hoogte te houden van wat er bij hem speelt op school en op medisch gebied, daar moet ik zelf allemaal achteraan. Mijn zoontje heeft het daar enorm moeilijk mee, maar een rechter in Nederland geeft nu eenmaal de moeder bijna blind altijd wat ze wil (in mijn geval heeft de rechter het niet eens nodig gevonden om mijn stukken te lezen). Ik wil zijn moeder ervan overtuigen dat co ouderschap voor hem het beste is, maar ben volledig door alle ideeen heen, ik denk dat er geen betere manier is dan dat kinderen van gescheiden ouders hun ervaringen vertellen met co ouderschap (ook op jonge leeftijd) en de weekend vader regeling. Ik heb overigens een heel sterke band met mijn zoontje. Ik hoop dat jullie nog tips en verhalen hebben, zodat ik haar kan overhalen om het beste te doen voor mijn mannetje (die ik enorm mis). Groeten van een machteloze vader Ronald.