Ik ben een alleenstaande moeder met een zoontje van 6 jr. zijn vader en ik zijn nu ruim 1,5jr uit elkaar. Ik heb zelf volledig gezag. Mijn zoontje heeft geregeld contact met zijn vader gaat ook af en toe logeren. Zijn vader is een agressief persoon kan ook geregeld veel drinken en wordt dan agressief. en mijn zoontje is geregeld bang van hem en zegt dat vader hem soms slaat..(vader ontkent dit) en wil zijn vader dan soms niet zien voor aantal weken... Daarnaast stookt zijn vader naar zoontje over mijn nieuwe vriend. Mijn zoontje is erg blij met mijn nieuwe vriend en zegt regelmatig was hij mijn vader maar, want hij is lief voor mij....Vader heeft zelf ook nieuwe relatie. Als mijn zoontje niet naar vader belt dan belt vader ook niet.. Vader vindt dat het aan zoontje is om te bellen.. Ik vindt dit onzin dat kun je niet verlangen van een kind van 6. Waarop vader zegt... Als mijn zoon zo doet dan hoef ik hem niet meer dan maak ik wel een nieuw kind.. Ja ik weet het is te erg voor woorden zo'n uitspraak... Maar goed ik weet zo onderhand niet meer wat te doen daar mijn kind ene keer wel naar vader wil en dan weer niet.. Zegt ook niet van vader te houden en dan weer wel... Ik wil mijn zoontje niet weghouden van zijn vader ondanks ik het een slechte vader vindt... En zijn agressieve gedrag naar mij niet goed keur. Ik wil geen verwijten later van jou mocht ik vader niet zien. Maar ik sta er ook niet achter dat mijn kind nog meer angst/verdriet/teleurstellingen krijgt van vader. Daar wil ik mijn kind voor beschermen..ja sorry lang verhaal... Maar wat zou ik nu het beste moeten doen in mijn zoons belang contact met vader laten houden of niet... Bij voorbaat dank voor reactie

Hallo allemaal, Mijn vraag is, vinden jullie het normaal als je als kind ook mama tegen de vriendin van je vader zegt en papa tegen de vriend van je moeder? Dus je hebt eigenlijk twee papa's en mama's. Mijn ex en ik hebben samen een co-ouderschap , wat ontzettend vriendschappelijk verloopt. Wij zijn daar beide heel trots op en spreken dat ook regelmatig uit naar elkaar. Ons dochtertje is 5 jaar en zij ontwikkeld zich als een heel vrolijk kind. Ze is al een aantal jaren gewend aan het co-ouderschap. Nu hebben mijn ex en ik beide een nieuwe partner. Mijn partner ken ik al een aantal jaren en mijn dochtertje is heeft een hele goede, hechte band met hem opgebouwd. De partner van mijn ex kent mijn dochtertje nu ongeveer een jaar. Ook met haar kan mijn dochtertje het goed vinden. Nu kwam ze laatst met de vraag, ik heb toch twee papa's? Mijn nieuwe partner noemt ze geen papa, daarvoor hebben we een lieve koosnaam bedacht. Dit hebben we gedaan, omdat mijn ex niet wil dat ze mijn nieuwe partner papa gaat noemen. Ik begrijp dit volkomen, vandaar het koosnaampje. Maar nu geeft ons dochtertje uiteindelijk zelf toch aan dat ze eigenlijk twee papa's heeft en uiteindelijk zal ze de nieuwe vriendin van mijn ex ook als een mama zien. Ook al noemt ze haar geen mama, maar gewoon bij haar naam. Mijn ex is hier niet blij mee en heeft haar gezegd dat ze maar één papa heeft. Maar daar was ze het niet mee eens! Ze zegt, papa snapt er niets van. Ik heb echt wel twee papa's. En ze wil nu graag ook iedereen aan elkaar laten zien, met elkaar kennis laten maken, zodat ze kan bewijzen dat ze echt wel twee papa's heeft. Nu hebben mijn ex en mijn nieuwe partner geen contact omdat dat wel nog gevoelig ligt. We proberen op het moment dit nog even uit de weg te gaan. Maar het wordt nu voor onze dochter best verwarrend. Moet ik haar zeggen dat ze maar één echte papa heeft? Of moet ik mijn ex ervan overtuigen dat hij moet accepteren dat onze dochter voelt dat ze twee gezinnen heeft en dus twee papa's en mama's? Maar dat we altijd zullen uitleggen dat ze uit de buik van papa en mama komt (de biologische ouders). Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Alvast erg bedankt! Groetjes, Milou

Beste allemaal, Ben een trotse papa van Lucas mijn zoontje van bijna 4. Zou erg graag willen dat hij altijd om me heen is. Hou ook onbeschrijfelijk veel van dat mannetje. Toen hij 9 maanden was ging z'n moeder bij me weg. Ik was overrompeld, boos en verdrietig. Nu aantal jaren verder met mijn huidige vrouw getrouwd en we zijn in verwachting. Lucas is er blij mee en heeft het ontzettend goed naar zijn zin bij ons. Hij komt sinds 1 week iedere vrijdagmiddag van half een tot half zeven en om de week een weekend van half 1 vrijdag tot zondag avond 5 uur dan komt zijn moeder hem halen. Zo te zien vind hij het prettig een weekend bij ons te zijn en vica versa. Omdat er de ene week 7 dagen tussen zitten is het voor mij even bijten want mis hem dan ontzettend. Straks als hij naar groep vier gaat komt de vrijdagmiddag te vervallen en wil ik voorstellen voor de woensdagmiddag. Ik kan echt geen week zonder hem en wil graag dat hij de kans krijgt om ook bij ons te kunnen leven. Ik doe m'n best waar ik kan en hoop dat dit goed voor hem is. Het communiceren tussen mij en mijn ex is lastig de ene keer gaat het goed en de andere keer niet. Het is net wat voor pet ze op heeft. Het gene wat me het meest boos maakt echt radeloos is de macht die ze uitoefent. Mijn buurvrouw is ook gescheiden die kiest echt voor haar kinderen ze doet alles netjes in overleg echt respect daarvoor. Ik weet niet goed wat ik ermee aanmoet ik hoop maar dat de toekomst die nog gaat komen goed gaat verlopen en in het teken van mijn zoon blijft staan ik zal er in ieder geval alles aan doen.

Hallo, Meerdere keren als mijn zoon van 11 bij zijn vader is (geweest), wil hij bij hem wonen. Zegt vader. Eerste keer had ik het gevoel alsof er een trein over mijn hoofd was gereden. Nu boosheid, frustraties, enz, enz. Wil mijn zoon dit oprecht of komt dit voort uit zijn loyaliteitsprobleem?? Ik heb geen ruzie met mijn zoon, hij heeft het bij mij goed naar zijn zin en we samen met zijn broertje. Wat is wijsheid?? Hem laten gaan?? Ik weet het niet meer.....

Graag advies voor strategieen voor de schakeldag. Wat helpt om het zo makkelijk mogelijk van papa naar mama te gaan elke keer bedankt

Hallo, ik ben oma van 2 jongens die 12 en 13 jaar zijn. Hun vader heeft hen verboden om over de situatie bij hem thuis te praten.Ze leven in 2 werelden, een bij moeder en een bij vader. Hoe kan ik hen helpen met deze situatie om te gaan?

Hoi belangrijke kinderen, Ik heb samen met de vader van mijn zoontje (6) een Co ouderschap sinds 2 jaar. Dat gaat eigenlijk heel goed. We doen alles 50/50 en als hij wisselt van papa naar mama of andersom dan eten we vaak samen. Vaak gaan we ook samen mee naar zwemles. Ook vieren we gewoon samen zijn verjaardag en helpen samen mee met schoolreisjes enzo. Vaak zijn mijn nieuwe vriend en de nieuwe vriendin van zijn vader er ook bij. Het is dan eigenlijk heel gezellig. Elke dag appen we wel fotootjes of video's door. Ondanks dat hij natuurlijk nog best vaak verdrietig is proberen we het samen te doen en hem zoveel mogelijk bij onze keuzes te betrekken. Nu is het zo dat wanneer we met z'n drietjes dingen samen doen hij vaak wel extra verdrietig is na afloop omdat hij dan graag wil dat we bij elkaar blijven. En dan moet hij weer 1 ouders missen. Wat vinden jullie? Is het verstandig om toch leuke dingen samen te blijven doen of is dat juist verwarrend voor hem? Hij is natuurlijk pas zes dus tja.. Wat is het beste?

Ik heb een vraag aan de kinderen over co-ouderschap. Als je zelf mocht kiezen hoe je het zou inrichten, wat zou je kiezen en waarom? Om het weekend bij vader en twee dagen in de week, maar wel thuis slapen? Of de ene week bij moeder en de andere week bij vader? Ik ben benieuwd! liefs, JM

Geachte lezer, Graag vraag ik vandaag, op deze dag van de scheiding, aandacht voor het volgende. Gelukkig is en wordt er heel veel goed geregeld voor jonge kinderen. Maar voor grotere kinderen???? Ook zij zijn en blijven kinderen en ook zij hebben het moeilijk met een scheiding van hun ouders. Van grote, volwassen kinderen gaat men uit van het feit dat ze groot genoeg zijn om hun eigen boontjes te doppen. IK heb ervaren dat ook grote kinderen héél, véél lijden. Het héél moeilijk hebben en daardoor ook vaak met hun eigen gevoelens en relaties in de knoei komen. Onzekerheid over hoe hiermee om te gaan. Het drama herhaald zich. Ook volwassen kinderen willen een plaats in het hele echtscheidingsverhaal. Waar vind het volwassen kind gehoor? Ook worden zij niet gehoord door de rechter. Waarom zou dat niet kunnen? Volwassen kinderen van gescheiden ouder verdienen ook meer aandacht voor hun problemen. Ook zij worden graag gehoord. Dit wilde ik onder uw aandacht brengen en mogelijk om een reactie vragen, op deze bijzondere dag. Ik weet hoe mijn volwassen kinderen lijden onder de scheiding, na een huwelijk van meer dan 40 jaar! "Als het papa en mama niet lukt na 40 jaar, hoe moet ik het dan doen in mijn relatie, in mijn gezin, met mijn kinderen? Vreselijke machteloosheid en onzekerheid ook bij "grote" kinderen.

Hoi, Mijn dochter van bijna 8 jaar wil niet meer naar mij toe. Dit is sinds dat haar moeder een nieuwe vriend heeft. Ze bedenkt iedere keer een andere reden om niet te gaan. Haar moeder laat haar kiezen, maar ik mis mijn dochter ook. Ook mijn andere dochter van 6 jaar heeft hier onder te lijden. Zij ziet dat haar zus wel alleen bij moeder kan blijven en een heel weekend alleen alle aandacht heeft. Bij mij hebben ze nog een zusje van bijna een jaar en een stiefbroertje van 3. Ondanks dat ik de aandacht moet verdelen probeer ik ze ook altijd apart aandacht te geven. Maar sinds mijn nieuwe partner en de geboorte van mijn jongste dochter wil mijn ex zich niet meer aan de afgesproken omgangsregeling houden. Ik heb het maar geslikt omdat ik het goed wou houden voor de kinderen, maar de maat is nu wel een beetje vol. Ze heeft zelf een advocaat in handen genomen omdat ze meer alimentatie wou en hierbij heeft ze aan het kortste eind getrokken omdat ik veel minder hoefde te betalen dan we onderling hadden afgesproken. Wat kan ik doen om toch gewoon mijn oudste dochter te zien? Ik heb mijn ex al gezegd dat ze haar niet moet laten kiezen en op een ander moment met beide kinderen een keer iets apart moet doen. Maar zij wil alles bespreken met de kinderen en overal een keuze in geven. Mijn oudste dochter heeft letterlijk gezegd dat als zij niet wil dat mama een vriendje krijgt dat mama dat ook niet doet. Nu heeft mama dus wel een vriendje waar ze mee af spreekt in mijn weekenden. Nu kan ze dat niet omdat mijn dochter bij mama wil blijven. Ook heeft mijn dochter tegen de kraamhulp gezegd dat ik geen toestemming heb gevraagd aan haar of ze wel een zusje wou. De kraamhulp heeft toen gezegd dat sommige gevallen alleen ouders in beslissen. Als mijn dochter hier is zegt ze ook dat wij niks verkeerd doen en dat ze toch wel graag bij papa is, maar toch maakt ze een grote drama en wil weer terug naar mama. Ze zegt niet te weten waarom. Ik weet dat ik mijn ex een boete op kan leggen voor het niet nakomen van de omgangsregeling maar zo ver wil ik helemaal niet gaan. Het enige wat ik wil is dat ze wat minder overlegt met de kinderen en haar niet de keuze geeft. Ze heeft immers ook geen vrije keuze of ze wel of niet naar school wil. Ik snap best dat als ze hier slecht behandeld zou worden of als er andere dingen in het spel zijn dat mijn ex zegt dat ze niet hoeft. Andersom zou ik dat ook doen. Ik heb al een paar keer aangegeven dat als er iets is dat ze daarover moet praten zodat wij dat kunnen veranderen. Maar ze zegt dat er niks is. Ik wil haar niet dwingen maar ik heb ook mijn rechten als vader. Hoe kan ik hier mee om gaan?