Gister kwam ik toevallig een blad tegen met jullie website en aangezien ik weer een vervelende dag achter de rug had, besloot ik meteen te kijken wat erop stond. Moet zeggen dat ik enorm opgelucht ben dat er ook anderen zijn die nog steeds moeite hebben met de scheiding van hun ouders. Vind het erg fijn dat een ieder zijn/haar verhaal kan doen en ik niet de enige ben die dit meemaakt. Ik ben 30 jaar, getrouwd en moeder van 2 kinderen. Mijn ouders zijn al een poosje uitelkaar en nu is de scheiding rond. Vanaf het begin heb ik er enorm veel moeite mee gehad. Hoewel ik een volwassen vrouw ben, gaat er geen dag voorbij dat het verdriet niet aanwezig is. Misschien wel dom, maar we waren zo'n hecht gezin en dat mis ik enorm...ook al ben ik al volwassen vrouw. Ik heb er gewoon enorm moeite mee het te accepteren. Wanneer wordt het verdriet nou minder?

Ik kijk naar de IKON en verbaas mij. Alsof het over gaat. Ja, ik ben goed terechtgekomen na de twee drie scheidingen van mijn moeder. Daar heeft de deskundige gelijk in. Dat kan best goed komen. Communiceerden mijn ouders met elkaar? Ja, zelfs vrij goed, maar ook met perioden van verwijten. Maar ik vrees dat ik geen goed nieuws heb voor mijn lotgenoeten. Want, de ellende van een scheiding gaat nooit over. De eerste scheiding van mijn vader was in 1946. Hij hertrouwde en kreeg kinderen en stiefkinderen. De naweeën blijven. Ben je inmiddels ruim 65, heb je nog steeds diepgaande conflicten met halfbroers en -zussen over de begrafenis en de volgorde van de namen op de kaartjes. Jakkes.

Met interesse zag ik de uitzending van spraakmakende zaken. Ik ben geen jongere en heb geen gescheiden ouders. Ik ben een vriendin van een man die wel 3 meisjes heeft, van 3, 5 en 6 jaar. Hij is samen met zijn vrouw in de scheiding verwikkeld en er moeten nu plannen gemaakt worden. Is er volgens jullie iets wat ik als nieuwe vriendin van de vader zal kunnen doen of moeten doen? Ik ben juf, dus heb gelukkig ervaring met kinderen en ben ook gek op ze. Hebben jullie tips voor mij, hoe ik ze het beste kan helpen?

Het lijkt zo mooi, scheiden met een Kindercoach, scheidingsbemiddeling, convenant en ouderschapsplan. De vraag is of beide exen daar ook werkelijk toe in staat zijn. Mijn ervaring na vijf jaar vechtscheiding met een ex die een persoonlijkheidsstoornis heeft (asperger), is dat het bijna onvermijdelijk blijkt om de kinderen in een onmogelijke positie te vinden. Ik ben zo langzamerhand ten einde raad. Het brengt een machteloosheid en daarmee woede naar boven, waar niemand beter van wordt. Heeft iemand een goed idee?