Vertrouwen en liefde

Beste Cigdem, Bedankt voor je bericht op ons forum;-) Dat lijkt me inderdaad ook even een lastige situatie. Allereerst wil ik wel zeggen dat je niet bang hoeft te zijn dat je het vertrouwen en de liefde van jouw zoontje verliest. Ik geloof hier niet in. Dit gebeurt alleen als hij geen liefde meer voelt, als het thuis niet meer vertrouwd voelt. Zolang jij hem liefde geeft, blijft hij dat (bewust of onbewust) echt wel voelen, zeker op langere termijn. Kinderen, ook jonge kinderen van 3, voelen dat altijd. Wat betreft de opvoedingsmethode van de vader, is het moeilijk om hier op in te gaan. Hij kiest zijn eigen manier, misschien mag jullie zoontje bij hem inderdaad wat meer zonder dat hij hier op aangesproken wordt. Dat kan. Zeker voor een kind is het altijd aantrekkelijk om veel vrijheid te hebben, maar geloof me: het gaat om de liefde die hij ontvangt. Daar denk ik zelf ook al jaren aan terug, aan die vertrouwde jeugd. Niet aan hoe streng mijn ouders waren en hoeveel ik vroeger mocht. Volgens mij moet je ook op jonge leeftijd duidelijk maken wat wel of niet kan en wat de consequenties zijn (zolang het op een normale manier gebeurt natuurlijk). Kortom, het is moeilijk om te beoordelen wie er op de 'juiste manier' opvoedt. Dat moet je op je eigen manier blijven doen, op de manier waarin jij als ouder gelooft. Blijf communiceren met je zoontje. Het gaat om de liefde die hij krijgt en de interesse die hij voelt. Het is vervelend dat hij momenteel vaak huilt als hij bij jou is. Misschien kun je hem vragen waarom dat is, en aan de vader of hij hier meer van weet. Ook kan het helpen om samen wat meer leuke dingen te plannen; dagje dierentuin, avondje eten bij familie of vrienden, etc. Veel sterkte en succes gewenst, Cigdem;-) Yannick La Gordt Dillié (23)

Goedemorgen Cigdem, Hartstikke bedankt voor uw berichtje! Wat is het vervelend dat uw zoontje aangeeft dat hij veel naar zijn papa wil. Het zou fijn zijn als er voor uw zoontje een omgeving kan worden gecreëerd zodat hij zich bij u thuis wel meer op zijn gemak voelt. Misschien zijn er spelletjes die hij leuk vindt of vindt hij het leuk om te tekenen. Door dit voor hem toegankelijk te maken, bijvoorbeeld door een puzzel op tafel te hebben liggen kan hij daar misschien wat sneller toenadering toe zoeken en beginnen met die puzzel, wanneer hij bezig is mag jij misschien wel helpen. Of andersom, misschien bent u bezig met een activiteit die hij interessant vindt, wellicht komt hij dan sneller op u af en kunt u hem bij deze activiteit betrekken. Wat betreft het straffen wanneer hij iets doet wat niet mag, dan is het voor een kind al snel makkelijk om te zeggen dat hij liever naar papa gaat. Ik weet dat ook nog wel van mijzelf, als ik een uitbrander kreeg van mijn vader, dan ging ik snel bij hem weg en zocht ik liever de veiligheid op van mijn moeder. Als kind vind je de opa/oma/ouder waarbij je wat meer dingetjes krijgt/die soepeler zijn vaak leuker dan de andere. Maar met het ouder worden dan ga je dat toch vaak anders zien en dan pas merk je dat diegene ook om je geeft en gewoon bezig was met het opvoeden en bijbrengen van normen en waarden zodat je opgroeit tot een jongedame/jongeman die zichzelf kan redden in de maatschappij. Zoals Yannick aangeeft het belangrijkste is dat er voor uw zoon een omgeving is waar hij zich geliefd en vertrouwd voelt, en ik merk aan alles dat u uw best doet om deze omgeving te bieden. Misschien heeft uw zoontje baat aan wat extra vertrouwen, bijvoorbeeld een knuffel die overal met hem naartoe gaat. Vroeger had ik een kussen van Goofy en hij was echt mijn beste vriend tegen wie ik kon praten als ik me rot voelde. Verder ben ik erg blij om te horen dat u wekelijks contact hebt met uw ex, wellicht weet hij waar het verdriet van uw zoontje vandaan komt en kan hij helpen om ervoor te zorgen dat hij weer met meer plezier naar u toekomt. Hopelijk heeft u iets aan dit advies. Veel sterkte! Isabel