Hallo, ik ben anderhalf jaar geleden gescheiden heb drie kinderen van 12, 16 en 19 en mijn ex man en ik hebben co-ouderschap over de kinderen. Dit loopt prima. Sinds mei heb ik een relatie met een vriend van mijn ex man, hij heeft hier moeite mee en dat ook duidelijk gemaakt aan de kinderen op een niet zo'n leuke manier. Wij hebben de kinderen buiten onze relatie gehouden omdat we ze eerst de tijd wilden geven om eraan te wennen. We zijn nu een half jaar verder maar twee van de drie kinderen willen helemaal niks met mijn vriend te maken hebben. Hoe pak ik dit aan?

Hallo! Sinds 16 maanden ben ik gescheiden en is mijn dochter van 13 niet permanent meer in mijn leven. We zien elkaar om het weekend en spreken elkaar tussendoor nauwelijks, soms wel contact via whatsapp. Haar moeder en ik onderhouden een moeizaam contact en we begrijpen en horen elkaar niet meer. Hoewel we beide het belang inzien van goed contact lukt het niet om duurzaam het contact te verbeteren, de emoties en ruzies zijn heftig geweest en daar heeft onze dochter veel last van gehad. Achteraf ben ik me van de schade voor haar pas echt duidelijk bewust geworden en heb ik veel spijt van mijn aandeel daarin. Mijn dochter is erg close met haar moeder die met haar omgaat als een vriendin en veel met haar deelt over haar mening en ideeën. Het maakt dat ik me buitengesloten voel, op achterstand in het contact en niet serieus genomen als vader ( en ex-partner). Ik mis het echte contact met mijn dochter en houd zielsveel van haar. Doe echtberg mijn best haar het naar de zin te maken en vaak lijkt dat ook gelukt. De realiteit is dat zij zegt dat ik niet goed naar haar luister in wat ze wenst of wilt. Ik voel daarbij de invloed en inbreng van haar moeder en via de whatsapp krijg ik dan boosheid en commentaar achteraf waar ik moeilijk mee om kan gaan. Wil dat graag face to face bespreken en op het moment dat er iets gebeurd of voorvalt maar dat durft mijn dochter niet goed. Ze is nog bang voor de boze ruziënde vader van voor en tijdens de scheiding, is angstig en vertrouwd me nog niet volledig en ik begrijp dat ook. Maar ik ben veel bewuster en ook verandert daarin en wil haar dat laten zien en bewijzen. Het lukt echter niet op eigen kracht ook door te weinig contact. Mijn vraag is hoe kan ik deze situatie doorbreken, haar vertrouwen winnen en beter contact krijgen? Hebben jullie advies en tips? Het is een heel verhaal geworden, ik zit er erg mee en zou graag een kans krijgen en er alles aan doen om beter met mijn dochter te communiceren en elkaar in vertrouwen te begrijpen. Dank bij voorbaat voor voor ieder advies of tip, Hgr B

Hoi, Even een vraagje, Mijn vriend en ik hebben besloten om een break te nemen. We willen zien of de liefde er nog is. Nu willen we het de kinderen gaan vertellen vanavond. (3 & 8 jaar) Moeten we zeggen dat het tijdelijk is (wat we nog niet zeker weten maar wel hopen) of moeten we zeggen dat het definitief is.. Wij hebben geen ruzie met elkaar en praten veel. Alvast bedankt......

Mijn man heeft een paar dagen geleden, na bijna 20 jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, uitgesproken niet meer met mij verder te willen. Hij wil scheiden. Wanneer vertellen wij dit onze 4 meiden van 18,17,14 en 11 jaar oud?

Lieve allemaal, De vader van mijn 6 jarige zoon en ik zijn nu 3,5 jaar gescheiden. Mijn zoon heeft een omgangsregeling met zijn vader die inhoudt dat hij elke 2 weken een weekend bij zijn vader en zijn nieuwe partner is (dit is vastgesteld in het ouderschapsplan) en elke week slaapt hij op dinsdagavond bij zijn vader, en brengt de nieuwe partner van zijn vader hem naar school. (Dit op mijn initiatief omdat ik vond dat hij zijn vader wel erg weinig zag) De laatste tijd gebeurd het structureel dat ze met onze zoon op die dinsdagavonden weg gaan en hij ligt dan steeds laat op bed (half 10/10 uur) Gevolg is dat hij woensdagmiddagen vaak geen zin en geen energie meer heeft om te spelen en op de bank ligt te slapen. Een paar weken geleden heb ik zijn vader hierop aangesproken maar er zit nog steeds geen verbetering in. Ik ben bang dat dit nadelige gevolgens gaat/kan hebben op zowel zijn leerprestaties als zijn gezondheid uiteindelijk. En vindt het vervelend voor hem dat hij niet lekker kan spelen op die woensdagmiddagen. Mijn zoon is erg graag bij zijn vader, en ik denk dat het hem verdriet zal doen als ik hem niet meer laat gaan op die dinsdag maar ik maak me wel zorgen over de gevolgen, en ik vindt het heel moeilijk om hier een beslissing in te maken. Kunnen jullie mij van advies voorzien? Dankjewel alvast!

Beste, Ik ben zo'n 3,5 jaar gescheiden. Deze scheiding is echt vreselijk geweest waarin mijn zoon erg door zijn vader is gemanipuleerd. Hij kreeg enkel vreselijke dingen (leugens) over mij te horen. Zijn vader behandelde hem als een volwassene en klankbord. Ook betrok hij hem in de scheiding. Mijn zoon heeft mij hierdoor verstoten. Ik heb hem toen een jaar niet gezien, zo erg was het. Ik kon niets met hem beginnen. Uiteindelijk via jeugdzorg een soort bewegings- en sport therapie is het contact wat hersteld. Het is echter nooit meer geworden wat het was. Hij woont bij zijn vader. Was toen 12 jaar en is nu 15. Omdat het contact zo moeizaam liep laat ik aan mijn zoon over wanneer hij naar mij toe wil komen. Ik zie hem nu 1 x in de 5-6 weken. Ik zou niets liever willen dan hem vaker zien en een beter contact. Mijn zoon is helaas geen prater. Wat zou ik kunnen doen? Alvast heel erg bedankt voor het lezen van mijn (in het beknopt) verhaal.

Hoi Ik heb echt een brandende vraag Ik ben 21 jaar geleden gescheiden . Mijn oudste dochter is nu 29 en ik heb een zeer moeilijk contact met haar, iets waarin ze mij steeds pijn doet. Ik denk dat het met de scheiding te maken heeft . Ik zou graag met iemand praten die dit herkent of begrijp wat mijn dochter door maakt en mij zoveel pijn doet zodat ik haar kan begrijpen en helpen? Ik hoop dat iemand mij kan helpen Liefs maria

Hoi allemaal, Fijn dat ik op dit forum mijn dilemma rondom de nieuwe zorgregeling voor mijn zoontje van vier kan posten. Zijn moeder en ik zijn sinds februari uit elkaar en ze woont op een uur rijden van waar wij wonen. Ik heb op dit moment hoofdzakelijk de zorg voor ons zoontje. Hij gaat hier in de wijk naar school en naar de bso. Elke vrijdag haalt zijn mama hem van school (12:00u) en de ene week haal ik hem op zaterdag om 11:uur bij mijn ex op en de andere week brengt zij hem op maandagochtend naar school. Mijn ex gaat per half oktober dichterbij wonen. Op een half uur rijden vanaf school/bso/mij. Ze wil dan graag een andere zorgregeling, namelijk week op week af. Ik heb daar erg mijn bedenkingen bij in verband met extra reizen, vroeger op, praktische zaken als bijvoorbeeld sport. We hebben nu een bemiddelaar via het maatschappelijk werk en deze geeft aan dat het belangrijkste is dat wij samen achter de nieuwe regeling staan en we deze duidelijk communiceren. Is het echt zo simpel of loop je bij een kind van vier nog tegen mogelijke uitdagingen aan? Kan hij ons wel zo lang missen (ik vraag het me echt af en voor mezelf geldt het zelfde). En hoe zit het met het reizen? Heeft een van jullie daar ervaring mee? Ik wil een voor mijn zoontje zo gunstig mogelijke zorgregeling. Als dit voor ons als ouders niet helemaal optimaal is dan is dat voor mij een gegeven.

Lieve ouders, Hoe komt het toch dat steeds meer ouders in een (v)echtscheiding belanden en kinderen daarvan ernstig het slachtoffer worden? Ooit is er een moment geweest dat jullie van elkaar hebben gehouden, samen jullie baby vasthielden terwijl de tranen over jullie wangen rolden. Toen zo lief, klein, kostbaar en vooral zo kwetsbaar... maar waren alleen dat de mooiste momenten? Is jullie kind nu opeens niet meer kwetsbaar? Niet afhankelijk? Niet (meer) belangrijk genoeg? Als recent gescheiden vader kan ik erover meepraten, een scheiding is moeilijk, soms onverwachts en het duurt een lange tijd om alles te verwerken... maar wel altijd in mijn achterhoofd gehouden dat ons (toen 4-jarige) dochtertje mij harder nodig zal hebben als ooit tevoren. Geen basis meer, papa en mama niet dagelijks een knuffel kunnen geven, weg uit haar ouderlijk huis, elke dag geconfronteerd worden met haar lege slaapkamer. De pijn die ik voelde was met geen pen te beschrijven en het gemis is nog steeds erg groot. Toch heeft het mij ook tot nadenken gezet; onze dochter zal opgroeien, ooit vragen stellen en de kans is aanzienlijk dat wij allebei, vader en moeder verantwoording moeten afleggen. Dus wat voor indruk wil ik onze dochter (over mezelf) meegeven voor haar toekomst? Wat voor een jeugd verdient onze kleine meid? Nu inmiddels 2,5 jaar verder ben ik nog steeds een single vader en dat bevalt prima. Hier in huis wordt alleen nog maar samen geverfd, we werken gezamenlijk naar een nieuwe toekomst en dat heeft mijn band met onze dochter veel sterker gemaakt. Helaas is mijn band met de moeder alles behalve goed te noemen en wil ze niks meer met mij te maken hebben, maar als vader mag ik trots zijn op hoe onze vader/dochterband sterker is geworden als ooit tevoren. Dat zou ik voor geen goud willen missen. Het enige nadeel is dat ik pas de gelegenheid zal krijgen om nog meer op te bouwen zodra ons dochtertje oud genoeg is en op eigen benen zal staan. De huidige omgangsregeling is zodanig beperkt en de reisafstand is te groot. Gelukkig kent echte liefde en familiebanden geen afstand. Alsjeblieft ouders: gun elkaar het ouderschap, blijf doorwerken aan vriendschap en steun elkaar op alle fronten binnen het ouderschap. De kinderen hebben ons nodig!

we zijn sinds 7 maanden uit elkaar. de vriendin van mijn bijna ex man komt op bezoek in de komende vakantie en gaat een week weg met papa en de kinderen. de kinderen zijnheel blij om haar te ontmoeten en enthusiast over papas girlfriend. zij is de rede dat we uit elkaar gaan maar we hebben de kinderen verteld dat we zijn niet meer verliefd op elkaar. Is het normaal dat ze zo positef over haar bent. natuurlijk krijgen ze wel een beeld via hun een verliefde papa. moet ik vraagtekens bij hebben op hun reactie, of gewoon blij voor hun zijn dat ze blijken weinig last van te hebben dat papa begint opnieuw met een andere vrouw? advies graag. de kinderen zijn 9 en 11. is het goed om eerlijk te zijn over de omstandigheden van de scheiding of belast we hun meer daarbij?