Wat als je kind niet meer naar haar vader wil?

Hoi Anneloes,

Ik moet eerlijk bekennen, het verhaal van jouw dochter raakt mij enorm. Ik kan me heel erg inleven in de emotie, onrust en ongemak in haar situatie omdat ik in dezelfde schoenen heb gestaan. Er komt ook zoveel onmacht en verwarring bij kijken die zij, en trouwens ook jij, moet voelen over het wel of niet hiervoor mogen kiezen, of wat het beste is om te doen.

Bij mijn vader ervaarde ik ook vergelijkbare dingen; hij kon zijn eigen woede/boosheid vaak niet beheersen, trok mijn broertje erg voor en hield zich eigenlijk niet zo bezig met mij. De breuk met mijn vader vond bij mij plaats op 8/9 jarige leeftijd waarbij ik steeds meer en duidelijker voelde dat ik het bij mijn vader echt niet fijn vond. Woorden geven aan mijn emoties of gevoelens kon ik ook maar tot op zekere hoogte dus ik herinner me vooral dat ik de avonden voor wisselmomenten al lichamelijk misselijk en zo gestresst werd dat ik niet kon slapen of uberhaupt mezelf kon zijn. Tijdens de wisselmomenten raakte ik vaak ook zo overmand door verdriet en paniek dat ik niet anders kon dan huilend weigeren mee te gaan. Ook door mijn vader werd dit niet geaccepteerd, hij probeerde me te lokken met verrassingen of leuke plannen, maar daar had ik helemaal geen behoefte aan. Achteraf had ik echt de behoefte dat er - zowel door mijn moeder als mijn vader - echt naar mij geluisterd werd, op een rustig moment en dat ik van buitenaf géén druk opgelegd kreeg. Uit eigen ervaring weet ik dat die druk het namelijk alleen maar zwaarder maakt, en zeker niet makkelijker om (wat uiteindelijk altijd het doel zou moeten zijn) het als kind bij je ouder(s) leuk te hebben.

Mogelijk is een bepaalde afkoel-periode een idee, waarbij je dochter even kan 'uitrusten' en weet dat de stress om te moeten gaan even op pauze staat (naast externe druk, kan dit natuurlijk ook innerlijke stress zijn van 'mijn zusje gaat wel dus ik moet dit ook leuk vinden' of 'ik doe papa hiermee ook verdriet' waar ik me toen ook al van bewust was). Misschien merkt ze in die ruimte wel dat ze wel weer de behoefte heeft om te gaan of wordt het voor haar duidelijk (en kan ze dat dus ook duidelijker uiten) waarom ze het bij haar vader niet fijn vindt.

Mijn moeder heeft er destijds voor gekozen om - eigenlijk als bemiddeling voor de vader/dochter relatie - een kinderpsycholoog in te schakelen. Daar heb ik zelf veel aan gehad, ik werd gesteund en gesterkt in mijn gevoel door een derde/buitenstaander. Mogelijk kunnen die gesprekken van een derde met je ex-partner ook helpen om zijn blik op de situatie te veranderen en niet het dwingen als oplossing te zien. Mijn vader is helaas slechts één keer op een gesprek komen opdagen waardoor die deur tot verbetering van de band ook dicht ging, ik had daar zelf ook geen behoefte aan. Ik sta er inmiddels 20 jaar later nog steeds hetzelfde in. Ik heb gekozen voor mijzelf, mijn veiligheid en meer rust op dat moment, en dat was het beste voor mij.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt en wens jullie alle liefs en sterkte. Liefs, Carly