Wat vertel je kinderen wel en wat niet

Hi Carola,

Fijn dat je het forum hebt gevonden en je vraag stelt. Allereerst wil ik zeggen dat ik het bewonder hoe jullie er voor de kinderen willen zijn en ik het idee heb dat jullie echt naar ze luisteren. En eigenlijk ís dat al de oplossing, hetgeen wat jullie het beste kunnen doen in de huidige situatie.

Kinderen merken vanzelf bij wie ze zich (meer) thuis voelen, en kunnen uitademen en het feit dat ze meer bij jullie wensen te zijn zegt genoeg. Ik ben er door mijn ervaring ook van overtuigd dat het tussen de ouders worden geplaatst alleen maar averechts werkt voor degene die dat doet, helaas. Zo is dat bij mij op 9-jarige leeftijd ook gebeurd waardoor ik het uiteindelijk zo vervelend vond bij mijn vader en ook niet meer wilde gaan.

Het afwegen van wat je ze wel en niet verteld blijft een lastige afweging, telkens weer. Ik had vaak gewenst dat er minder over de andere ouder werd gesproken door mijn vader/moeder. Ik denk dat het altijd goed is eerlijk te zijn - in begrijpelijke taal, en zónder ooit de andere ouder zwart te maken, en tegelijkertijd hoefde ik als kind ook niet alles te weten, of niet alles hoeft verteld te worden. Maar als ik ernaar vroeg dan wilde ik graag een eerlijk antwoord/meer informatie, dus vragen ze ernaar dan zou ik het (hoogover) vertellen, vanuit een 'jullie'-perspectief, dat jullie het liever ook anders zien bijvoorbeeld en hoe jullie je er bij voelen en niet vanuit 'en zij doet/zegt ...'.

Hopelijk helpt dit jullie wat op weg. Veel liefs, Carly