Wat hielp jullie om een goede band met de stiefouder op te bouwen?

Hi M, wat goed dat je het forum hebt gevonden en deze vraag hier stelt! Het is super mooi om te zien dat je echt probeert haar te begrijpen en het beste wilt voor jullie beiden. Ik herken mij heel erg in de situatie die je omschrijft. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 4 jaar oud was en al redelijk snel kregen mijn moeder en vader beiden een nieuwe partner. In het begin moest ik hier heel erg aan wennen en dat heeft echt een hele tijd geduurd. Het waren niet alleen de veranderingen die hierbij kwamen kijken, maar ook de bevestiging dat mijn ouders echt nooit meer bij elkaar gingen komen, dit was erg confronterend. Daarbij kreeg ik vaak het gevoel dat mijn moeder en vader alweer door gingen, terwijl ik met de scheiding in mijn maag rondliep. Omdat ik er niet goed over kon praten reageerde ik dit weleens af richting de nieuwe partners en had ik het gevoel dat ik ze eigenlijk niet wilde leren kennen. Achteraf zie ik in dat dit niet werkt op deze manier en dat ik had moeten aangeven dat ik er echt nog heel erg mee zat.

Wat mij heel erg heeft geholpen is om de nieuwe partners op een rustige manier te leren kennen en daarbij niet het gevoel te krijgen dat het moest. Samen leuke dingen doen of alleen al een kopje thee drinken is iets wat erg geholpen heeft. Op die manier leerde ik ze langzamerhand beter kennen en kreeg ik ook het idee dat ik ze kon vertrouwen en ze niet zomaar weg zouden gaan. Doen jullie wel eens leuke dingen samen? Verder is het met de tijd echt beter geworden en kon ik ze steeds meer toelaten in mijn leven zonder ervoor weg te vluchten. Het was fijn geweest als ik erover kon praten en iemand echt luisterde naar mijn gevoel, dus dat je vriend dat doet is al een hele fijne stap denk ik!

Wat voor mij uiteindelijk het belangrijkste is geweest, is om de ruimte te krijgen om de scheiding te verwerken, maar tegelijkertijd ook leuke luchtige dingen te doen met mijn nieuwe stiefouders om toch een band te krijgen en ze steeds iets meer toe te laten in mijn leven. Misschien dat je eens aan haar kan vragen of ze het leuk vindt om iets samen te koken of iets anders kleins, zodat het niet meteen heel groots voelt of jullie de hele dag iets samen hoeven te doen!

Ik hoop dat je iets aan mijn ervaring hebt en als je nog vragen hebt, mag je deze natuurlijk altijd stellen!

Veel liefs ☺️

Hoi M,

Ik sluit me aan bij Fleur's antwoord inderdaad, ook al was het voor mij niet zo dat ik dacht dat het nog goed / leuk / fijn zou zijn als mijn ouders nog ooit bij elkaar zouden komen. Ik kan me mijn puberperiode nog goed herinneren waarin ik heeel veel moeite had om mijn stiefvader (die na een breuk weer terug kwam in het leven van mijn moeder) binnen te laten. Dat heeft heel veel tijd gekost om (opnieuw) vertrouwen op te bouwen. Ook juist met hele kleine stapjes, soms kon even kort het ijs breken voordat mijn muren weer omhoog schoten. Juist gesprekken erover voeren met mijn moeder ging totaaal niet omdat ik mijn eigen ongemak niet goed onder woorden kon brengen.

Het leuke dingen doen advies is een hele goede, en dan misschien juist niet ín huis of iets 'gewoons' zoals avondeten maar meer iets anders en laagdrempeligs, waarbij ook een gesprek voeren niet zo op de voorgrond staat, een keer met zn drieen naar de film/museum/ander uitje die ze graag wil doen bijvoorbeeld. Probeer ook eens te kijken naar wat haar interesses zijn en daar gelijkenis in te vinden (het faken van interesse heeft ze waarschijnlijk meteen door, dus zoek echt iets wat jij oprecht ook leuk vindt). Misschien kan je haar iets geven onder het mom van 'ik kwam het tegen en dacht aan je' of haar vragen naar dingen omdat jij die ook leuk vindt, en haar zo misschien tips/ideeen geven.

Het leeftijdsverschil zou ook (mentaal) een dingetje kunnen zijn, of misschien omdat buitenstaanders/familie/vrienden er iets over hebben gezegd of van vinden wantja mensen hebben snel meningen helaas.. Het zou gek kunnen voelen voor haar dat het verschil tussen jou en haar ongeveer even groot is als tussen jou en haar vader, en de (gedachte aan de) titel 'stiefmoeder' (ookal wordt die waarschijnlijk door jullie helemaal niet gebruikt) al voor ongemak zorgt. Misschien dat het helpt om haar meer op een manier als een dochter van een vriend/vriendin te gaan zien, hoe zou je daarmee omgaan? En het er met haar erover te hebben dat jij 'de vriendin van haar vader bent' maar op die manier geen ouderlijke rol in haar leven in wíl nemen.

Verder zou ik aanraden dat haar vader vooral ook aangeeft dat hij dingen met haar 1-op-1 wil blijven doen en nooit ervoor wil zorgen dat ze het gevoel krijgt dat zijn relatie belangrijker is dan zijn dochter. Dat soort woorden van bevestiging hadden mij erg goed gedaan denk ik. En zij ook mag aangeven wat zij wil, naast dat hij ook kan vertellen hoe hij het graag zou zien. Het mag er allebei zijn :) En hopelijk komen ze dan juist in een soort midden uit.

Ik hoop dat dit je wat opweg helpt. Veel liefs, Carly