Een paar weken geleden hebben wij onze kinderen (12 en 10) verteld dat mijn man en ik uit elkaar gaan. We hebben daarbij ook eerlijk verteld dat het de keuze van hem was. (Was dat een slechte keuze? We hebben slimme, oplettende kinderen (HB) en waren bang dat ze daar anders per ongeluk achter zouden komen. We vinden eerlijkheid belangrijk en wilde niet in een situatie terecht komen waarin we iets steeds moeten verbergen.) Aan mijn zoon van 10 merk ik bijna niks, maar mijn dochter van 12 is ontzettend boos op haar vader. Ze wil eigenlijk niet bij hem zijn. Hij en ik kunnen nog goed met elkaar overweg en we hebben geen moeite om positief over elkaar te praten, maar mijn dochter kan er op dit moment niet anders naar kijken. Hij is stom en het komt nooit meer goed. Het is zwaar om al die boosheid op te vangen, maar het is nog moeilijker om haar op wisselmomenten over te dragen aan haar vader. (Al heeft ze als ik eenmaal weg ben ook af en toe (semi)positieve momenten met hem.) Ik wil heel graag dat zij hun band weer kunnen herstellen en ik snap dat dat tijd kost, maar waar doe ik nu, op dit moment goed aan? Aan de ene kant ben ik bang dat als ik toegeef en haar alleen bij mij laat zijn dat het daardoor alleen maar moeilijker zal zijn om weer met hem te verbinden en aan de andere kant ben ik bang dat als ik vast hou aan de 50/50 verdeling dat ik haar dan te weinig veiligheid geef. Waar doe ik goed aan? Kunnen wij dit zelf beslissen of is hier professionele hulp bij nodig?

Hai, binnenkort zal ik aan mijn twee zonen van 22 en 26 jaar gaan vertellen dat ik mezelf wil ontkoppelen van de relatie met hun vader. Al zijn ze volwassen dan nog zal dit impact hebben. Mijn man, staat niet achter mijn keuze. Het zal daarom een gesprek van 1 kant zijn. Kunnen jullie mij advies geven hoe ik het beste , deze twee jong volwassen mannen mijn keuze kan vertellen? En ook wat je bv voor jezelf moet houden waarom je weggaat (er is geen ruzie, het is een persoonlijk verlangen van mij als moeder om op eigen benen te staan). Bedankt voor jullie advies!

Ik wil geen ruzie maken met je vader, ook geen negatieve dingen zeggen. Maar als je (als kind van net 8 jaar) aan mij vraagt wat de waarheid is omdat papa iets tegen je zegt, hoe reageer ik dan als het echt een grote leugen is? Ik wil niet tegen je liegen, waarheid is belangrijk, maar in deze gevallen is de waarheid ook zeggen dat je vader soms liegt over erge en verdrietige dingen. Ik vind het heel moeilijk om jouw vraag dan te beantwoorden. Wat kan ik dan het beste voor jou zeggen?

Mijn ex en ik hebben 3 kids (18,15,11j). We zijn 8 jr gescheiden. Jarenlang was het een moeilijke relatie waarbij hij nul respect toonde voor mij. De kids waren jong en ik heb hen daar zoveel mogelijk van afgeschermd door altijd respectvol naar hun papa te blijven in hun bijzijn. De laatste 2 jaar gaat de communicatie beter maar door een voorval is het onlangs opnieuw slecht. Mijn ex en zijn vrouw waren extreem onrespectvol tegenover mij en de kinderen weten dit. Ik vraag me nu af hoe ik mezelf moet opstellen om goed te doen voor de kids, en dan vooral tijdens de proclamatie van onze dochter binnen enkele weken. Normaal zou ik gewoon bij mijn ex gaan staan maar nu de kinderen weten hoe hun papa en zijn vrouw over mij denken (en dit kan ik niet opgelost krijgen), vraag ik mij af of ik wel een goed voorbeeld ben voor hen. Als ik bij hen ga staan dan toon ik dat je je onrespectvol mag laten behandelen en mensen over je grenzen mogen gaan zonder gevolgen. Dat is niet het voorbeeld dat ik wil zijn, maar als dit het best is voor hen dan wil ik mijzelf wel opzij zetten. Een andere optie is om op voorhand de kids uitleggen dat ik mijn grenzen stel en om die reden apart ga staan, dat dit geen keuze tegen hen is (die het nu moeilijker hebben om te 'kiezen' waar zij gaan staan) en ook niet tegen papa (als er excuses zijn ben ik de eerste om het te vergeven) maar een voor mezelf. Ik wil dat zij later ook voor zichzelf opkomen. Maar wat zouden de kids zelf liefst hebben?

Mijn zoon (11 jaar) wil graag meer naar zijn vader maar zijn vader heeft daar geen tijd voor ivm zijn werk of eigen privé leven. De verdeling is 70/30. Hij ziet ook de verschillen in de 2 huishoudens. Hij heeft het hier erg moeilijk mee. Hij uit dat in boosheid en verdriet bij mij (de mama). Hij wil hier niet in details met mij over praten. Hij praat met zijn juf hierover, maar ik zie hem nog wekelijks struggelen. Ik geef aan dat hij altijd bij mij terecht kan, ik knuffel hem als hij dan nodig heeft. Maar zijn vader kan ik niet veranderen. Wat kan ik nog meer voor hem doen?

Ik had een tijdje weer wekelijks contact (laatste half jaar) met mijn kinderen (twee meiden van 13 en 14 jaar) die nu tijdelijk (speelt een jaar) bij hun vader en zijn vriendin zijn gaan wonen. We hadden afspraken om het contact weer op te bouwen. Maar ik pushte weer teveel en stelde ze telleur nu willen ze niet meer. Omdat ze vinden dat ik mij niet aan de afspraken hou. Aan mijzelf denk, ze zijn weer op de rem gaan staan naar mij toe. Wat kan ik doen, zeggen waardoor ze hierin van gedachten veranderen? Of moet ik ze met rust laten? Het is steeds erg fragiel, en als ik iets ''fout'' doe is het weer klaar.

Hallo iedereen, Ik heb 2 kinderen van 10 en 8 jaar. Als ouders zijn we nu 7,5 jaar gescheiden. Helaas loopt het tussen ons als ouders heel stroef. Ik zou het heel graag anders voor de kinderen zien omdat ze hier onder lijden. Kinderen geven aan niet meer naar de andere ouder te willen omdat deze heel boos tegen hun doet. We hebben al diverse dingen geprobeerd en helaas is er nog weinig mogelijk en komt het neer op een juridische weg (Je kan een ander niet veranderen) . Dit wil ik als ouder liever niet. De jongens geven aan veel negativiteit te ontvangen van de andere ouder over de andere ouder. De kinderen durven dit niet te bespreken met de desbetreffende ouder, zij willen ook niet dat de ouders hierover praten omdat de desbetreffende ouder nog bozer wordt. En zij het gevoel hebben dat er dan meer negativiteit is dan er al is. Dit is gebleken uit eerdere ervaringen. Ook mogen zij zich niet emotioneel uiten bij de andere ouder als zij iets niet leuk vinden daar, heimwee hebben, het ergens niet mee eens zijn of bijv moeten huilen. Ik probeer hun aan te horen, er voor ze te zijn zodat ze hun gevoel kunnen tonen en het kwijt kunnen. Wat zou ik nog meer voor de kinderen kunnen betekenen om het voor prettiger te maken. Groetjes!

Mijn kinderen willen niet naar de bruiloft van hun vader. Wat moet ik hier als moeder mee?

Ik ben nu een dik jaar gescheiden en mijn kinderen van 16 en 19 jaar zijn de helft van de tijd bij mij. Ik wil graag weten hoe ik het beste aan mijn kinderen vraag hoelaat ze bv. thuis zijn tijdens de wisseling van hun vader naar mij. Zeg ik dan: "Hoelaat ben je thuis?" of zeg ik "Hoelaat ben je bij mij?". Mvg Marjolijn

Mijn zoon is nu 10 en zijn vader en ik al 9 jaren gescheiden. Mijn zoon stelt heel veel vragen over wat er mis is gegaan. Ik leg hem veel uit en zeg altijd erbij dat hij geen enkele schuld heeft. Maar soms ben ik bang dat ik te veel vertel. Hoe weet ik nu dat ik niet te veel heb uitgelegd..? Hij vindt het ook heel lastig dat zijn vader andere dingen vertelt dan ik. Wat kan ik dan het beste tegen mijn zoon zeggen?