Willen mijn kinderen contact?

Hoi Stephan,

Wat goed dat je met je zorgen naar het forum komt!

Toen mijn ouders net gescheiden waren wilde ik liever geen contact met mijn vader, ik verweet hem heel veel en gaf hem ook de schuld van de scheiding. Naarmate ik ouder werd werd het gevoel dat ik niet perse contact hoefde met mijn vader juist sterker, in mijn geval omdat het contact werd verplicht vanuit afspraken die mijn ouder hadden gemaakt. Juist toen ik wat meer regie kreeg durfde ik te gaan kijken naar mijn relatie met mijn vader.

Ik heb een jaar op mezelf gewoond wat er ook voor zorgde dat ik mijn vader heel weinig zag. Het weinige contact hielp mij juist dat het contact wat er dan wel was goed verliep. Ik kon eindelijk ervoor kiezen om een band met hem aan te gaan en daar mijn eigen gevoel en grenzen in mee te nemen.

Het heeft mijn vader veel verdriet gegeven dat ik geen contact met hem wilde en als ik bij hem was dat het niet op een leuke manier ging, maar we zien allebei in dat het uiteindelijk nodig was om toch weer wat beter met elkaar om te gaan. En dat heeft tijd gekost, maar vooral voor mijn vader was dat het waard.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt!

Liefs, Leanne

Stephan, dankjewel voor het delen van een stukje kwetsbaarheid. Het missen van je kinderen is een pijn die je altijd voelt, dat lees ik tussen elke regel door. En ik herken zoveel van wat je schrijft, al stond ik destijds aan de andere kant.

Ik had het er als kind ook onwijs moeilijk mee. In tegenstelling tot Leanne wilde ik in het begin juist géén contact met mijn moeder. Dat heeft bijna een jaar geduurd. Ik gaf haar de schuld van alles wat er was gebeurd, van het verdriet, van de breuk. Daarna draaide de situatie zich om en had ik dezelfde boosheid richting mijn vader.

Pas toen ik ouder werd, mezelf emotioneel begon te ontwikkelen, ging studeren en uiteindelijk op mezelf ging wonen bij mijn toenmalige vriendje, kwam er ruimte in mijn hoofd en hart. Ik begon te begrijpen dat het leven ingewikkeld is en dat ouders ook maar mensen zijn die soms worstelen. Vanuit die nieuwe blik kwam mijn loyaliteit weer op gang en heb ik met beide ouders het contact stap voor stap hersteld.

Achteraf zie ik ook dat mijn ouders mij pijn hebben gedaan, maar die afstand was voor mij nodig. Ik moest zelf ontdekken wie ik was, wat mij gelukkig maakt en welke plek ik mijn ouders in mijn leven wilde geven.

Dat gun ik jouw kinderen ook: ruimte om te voelen, te groeien en op hun eigen tempo terug te kunnen komen. En ik geloof oprecht dat dat moment kan komen, ook al voelt het nu eindeloos ver weg.

Het beste advies dat ik je kan geven als kind van gescheiden ouders: Rust brengt vaak meer verbinding dan duwen.

Geef het tijd, blijf open, blijf liefdevol op de achtergrond aanwezig en geloof dat er een dag komt waarop zij weer naar jou toe bewegen. Dat vertrouwen heeft mij als kind uiteindelijk dichter bij beide ouders gebracht.

Warme groet, Suzie ✨