hoi, mijn dochter(15jaar) heeft aangegeven niet meer bij der vader te willen wonen maar hij is het daar niet mee eens. samen gaan ze naar een psycholoog maar er is geen verbetering, sterker nog het gaat steeds slechter met der. hoe kan ik haar helpen om haar wens gehoor te geven kan dat alleen via de rechter met een advocaat? mvg

Hoi, Ik ben in 2013 gescheiden. Ik heb een dochter (14) en een zoon (11). Ik heb een nieuwe relatie. Mijn vriendin heeft net als ik een meisje (13) en een jongen (10). Ik kan het erg goed vinden met mijn stiefkinderen. Zij hebben geen goede band met hun vader. Ik ben echt hun pappa. Mijn dochter is boos op me en blijft op dit moment bij haar moeder. Zij geeft mij de schuld. Mijn zoon komt graag naar me toe en vindt het ook erg gezellig met mijn vriendin en haar kinderen. Aan de andere kant wil hij ook graag tijd met mij alleen. Hij wil het gevoel hebben dat hij speciaal is en ik echt zijn vader ben. We willen als het even kan gaan samenwonen. Hoe kan ik dit het beste aanpakken naar mijn eigen kinderen toe? Ik zie mijn zoon nu om het weekend en elke maandag. Bij samenwonen vervalt die maandag, tenzij hij dan niet meer gaat sporten, of hij komt bij mij wonen en gaat om het weekend naar zijn moeder. Mvg, Cees

Lieve kinderen van gescheiden ouders, In het belang van mijn dochter stel ik de volgende vraag: We hebben besloten dat we uit elkaar gaan. Los van elkaar kwamen we tot dezelfde conclusie. Voor ons is het een opluchting, omdat we eerlijk zijn en geen toneelstukje hoeven opvoeren. Door de beslissing voelen we de ruimte voor een gezamenlijk warm en betrokken ouderschap. Als ouders kunnen we namelijk heel goed samen door één deur. Dit is alleen niet in één dag geregeld. Financieel gezien is het lastig om voor beiden een woning of twee-onder-een-kap in de buurt te vinden (dat is onze wens). Dat kan misschien wel een jaar duren, of langer. We verwachten het in de tussentijd wel samen uit te houden in één huis. Mijn vraag is alleen: wanneer vertellen we het onze dochter? Openheid is voor ons belangrijk, dus betrekken we haar er graag zo snel mogelijk bij. Alleen lees ik dat kinderen waarvan de ouders scheiden in de kleuterleeftijd, er later een fundamenteel gevoel van onveiligheid eraan overhouden. Ook vraag ik me af of het voor haar te bevatten is. Ben benieuwd naar de ervaringen van kinderen waarvan de ouders zijn gescheiden toen ze kleuter waren. En wat zouden jullie doen? Meteen vertellen of wachten tot de scheiding (van huizen) concreet wordt? Alvast dank.

Mijn ex en ik zijn 9 jaar uit elkaar. Samen hebben we een dochter van bijna 13. Sinds enkele jaren verloopt het contact tussen hem en mij prima. Mijn dochter gaat het om het weekend naar hem toe. Deze week heeft mijn ex een herseninfarct gehad. We zijn er kapot van. Ik luister hierin heel goed naar wat mijn dochter wil. De eerste keer dat ze hem weer zag ben ik erbij gebleven. Het ging goed en op mijn vraag of ze even met papa alleen wilde zijn zei ze ja. Ook dat ging goed. De avond er na heb ik haar weer naar het ziekenhuis gebracht en is ze 2 uur bij hem geweest. Ik ben bewust beneden gebleven., ze wist dat als er wat was of als ze niet meer wilde dat ik meteen bij ze was. Vader/dochter moeten ook samen door dit proces vind ik. Hij zal eind volgende week w.s naar een revalidatiecentrum gaan. Ik geef ze allebei alle ruimte en begeleid onze dochter goed. Graag zou ik willen weten of hier kinderen/ouders zijn die ook in zo'n situatie zitten ( zieke ouder) of hebben gezeten en hoe hebben jullie dat ervaren. Wat vinden/vonden jullie belangrijk?

Hoi allemaal, Wat fijn dat ik mijn vraag mag stellen. Ik heb sinds 4 maanden een vriend. Hij heeft een zoon van 13. Er is geen ex-ouder aan die kant, want zijn moeder en oudere broer zijn 6 jaar geleden bij een ongeluk overleden. Ik heb zelf een zoon van 9 en heb een fijn werkend co-ouderschap voor hem met zijn vader. Met mijn zoon gaat het heel goed in de wissels en in de aandacht en tijd bij zijn vader en bij mij. Maar met de zoon van mijn vriend is het nu na 5 maanden in de relatie een fase aangebroken waar hij enorm veel aandacht vraagt. Daarvoor was het altijd heel gezellig met zijn 4-en of 3-en. Hij genoot volgens zijn vader duidelijk ook mee van mijn aanwezigheid. Hij knuffelde me suf, wat hij bij nog niemand anders zo deed. Ik heb hem altijd gezien als een geweldige jongen, een kadootje naast de nieuwe liefde die ik heb ontmoet. Eigenlijk is er niets aan de hand als ik er niet ben. Maar als ik er wel ben, gaat hij precies dan om aandacht vragen. Hij eist dan ineens tijd. Wil dan kunnen praten, film mee kijken, altijd precies dat wat zijn vader dan met mij deelt of zijn zoon wil dan juist iets echt doen wat alleen met hun samen kan. Vaak is dat net de tijdsperiode dat de avond wordt afgesloten, naar bed gaan tijd en is zijn vader ook moe. Zijn zoon vindt het heel lastig dat hij dan wel tijd heeft daarna voor gesprekken met mij en er volgen zelfs zware eisen naar zijn vader dat die dan ook heel snel moet gaan slapen. Hij spreekt eigenlijk zijn vader aan als gelijke in rechten en tijd, in plaats van gelijkwaardige en als ouder. Een manier van met elkaar omgaan wat er sinds het overlijden van zijn vrouw en zoon ingeslopen is. Hij heeft nu recentelijk zijn vader verteld dat hij bang dat hij zijn vader verliest. Zijn vader ruimt echt tijd in om leuke dingen met zijn zoon te doen, maar daar wordt door die zoon ook vaak geen gebruik van gemaakt. Het wordt nu bijna een soort strijd met mij. Zo benoemd zijn zoon het zelf ook. Hij voelt zelf dat hij moet vechten om zijn plek. Wat kan ik nu beste doen? En wat kan zijn vader hier beste doen? Alvast bedankt, Liene

Goedemorgen alle, Ik weet niet zeker of ik hier mijn vraag mag stellen als mama zijnde, maar hoop dat jullie mij kunnen helpen met mijn vraag. Mijn naam is Katja en ben een alleenstaande mama vanaf 8 juni dit jaar. Ik heb een vraagje wat betreft het recht om eventueel mijn dochter ( 7 jaar ) thuis te houden in het papaweekend omdat zij boos en verdrietig en telleurgesteld is in papa. Lang verhaal even kort maken, papa is vanuit het ouderlijk huis meteen in getrokken bij zijn vriendin, dit heeft hij mijn dochter niet verteld en moest ik dit dus doen. Hij wilde onze dochter heel snel al voorstellen aan zijn nw vriendin en daar heb ik een stokje voor gestoken aangezien hij net een week de deur uit was en mijn dochter dat nog aan het verwerken was. De omgangsregelig geprobeert te regelen via een mediator maar dat is niet gelukt omdat de gemaakte afspraken naderhand weer omgezet of aangepast werden door papa omdat het hem allemaal niet snel genoeg ging. Papa i 11 september getrouw en onze dochter wist hie niets van en was er ook niet bij, dus ik heb haar wederom ingelicht over dit feit en ze is hier ook boos over en snapt gewoon niet waarom papa dit allemaal zo snel doet. Ik heb onze dochter verteld dat zij degene is die bepaald hoe en wat en dat zij niks moet aangezien haar papa haar pusht als zij hem belt ( papa neemt weinig tot geen contact met haar op ) dit vind zij ook niet leuk. Onze dochter heeft al vaak aangegeven dat zij iets alleen met papa wilt doen maar hij wilt dit niet, vraag me niet waarom. Ik heb mijn ex verteld dat zij degene is die bepaald wat en hoe zij het wilt aangezien de afspraken niet nagekomen worden, ik heb onze dochter verteld dat zij wat betreft papa het contact, slapen, dingen doen etc dit altijd mag ik wil haar niet weghouden bij hem en dat doen ik ook niet. Sorry een beetje een beknopt verhaal maar hoop dat jullie mij antwoord kunnen geven aangezien ik nog steeds niets van de advocaat gehoord heb en het morgen papaweekend is. Ze heeft altijd veel spanning als het weer zover is dat ze naar papa moet gaan, ik hoop dat ik ook eventueel tips kan krijgen om die spannnig bij haar weg te nemen of in elk geval te verminderen. alvast hartelijk dank voor al jullie advies en raad, Met vriendelijke groet, Katja

Lieve helpers, Ik heb 2 zonen die ik ruim 3 jaar, niet of nauwelijks zie. Ze zijn boos omdat ze info van jeugdzorg hebben gelezen (heel verhaal) Dingen die gebeurd zijn in het verleden tussen hun vader en mij. Zij vinden dat ik lieg. Ze zijn nu 15 en 16 jaar. Ze reageren niet op berichten. Terwijl ik echt niet zielig doe of aan ze ga trekken. Zien jullie een andere mogelijkheid? Ik wil graag aan de toekomst bouwen en het verleden achter ons laten. Tuurlijk zijn er fouten gemaakt. Daar heb ik mijn excuses voor aangeboden. Ik hoor graag van jullie. Zonnige groet, Joyce

Ik heb mijn dochter na een vechtscheiding al bijna 1,5 jaar niet meer bij me. We appen af en toe wel en gaan heel soms nog iets doen samen. Als we samen zijn hebben we het altijd heel leuk en fijn en zegt ze zelf ook dat ze de situatie wil verbetere tussen ons, maar als mijn dochter weer terug naar haar moeder gaat dan veranderd ze weer een soort in een hele 'koude koele afstandelijke' dame van 14. Op de app blijft ze altijd wel aardig, soms wel wat kort. Hoe kan ik met mijn dochter weer een band opbouwen zodat het voor haar ook goed voelt? Ik snap dat ze niet gelijk elke week bij me wil zijn, maar elke keer als ik haar nu gezien heb, komt er daarna gelijk een afstand, ik denk ook omdat haar moeder het niet heel fijn vind als het tussen ons beter gaat. Kan ik haar op een fijne manier toch weer 'terug' bij me krijgen, in die zin dat ik haar toch regelmatiger ga zien of spreken? En zo ja hoe kan ik dit het beste aanpakken? De moeder van mijn dochter heeft aangegeven nergens bij te willen meewerken en zich nergens mee wil bemoeien dat het iets tussen mij en mijn dochter is. Alvast heel erg bedankt!

Hallo, Ik heb een dochter van 8 jaar. Haar vader en ik zijn al ruim 4 jaar uitelkaar. De vader van mijn dochter woont bij zijn ouder (haar opa en oma). Het probleem is dat zij vaak verteld dat ze het niet leuk vind dat haar oma zich steeds overal mee bemoeit en dat ze soms het gevoel heeft dat haar oma haar een bepaalde richting in duwt die zij niet wil. Oma luistert niet naar wat mijn dochter wil. Ik heb al diverse gesprekken gehad met mijn ex erover, maar hij luistert niet en vind dat mijn dochter overdrijft en niet de waarheid verteld. Gelukkig wil ze nog wel altijd gewoon naar haar vader toe. Maar hoe leg ik haar uit dat alle volwassen in het huis zich verantwoordelijk voelen voor haar, en dus beslissingen maken waar zij het niet altijd mee eens zal zijn?

Beste jongeren, Wat fijn dat ik op deze site terecht gekomen ben en wat heb ik al veel gelezen. Zo waardevol om dit mee te nemen in dit proces, waarin wij pas net beland zijn. Na een aantal maanden relatie therapie, heeft mijn man voor het weekend aangegeven niet verder te willen met ons huwelijk. Hij heeft daarbij aangegeven dat er sprake is van een andere vrouw. We hebben onze dochter van 9 een dag later verteld, dat ons gezin niet meer als gezin verder gaat. Voor dit moment leek het niet noodzakelijk haar meer te kwetsen door te benoemen dat er een ander in het spel is. Ons meisje lijkt onverschillig, maar ik weet dat het haar veel verdriet doet. Ze praat niet makkelijk over haar gevoel en wil mij graag beschermen. Ik wil haar ook beschermen, maar weet nu niet of we haar moeten vertellen over de ware reden van het uit elkaar vallen van ons gezin. Onze dochter is een heel slimme meid, maar dit is wel iets wat haar hart zal breken. Wat moeten wij doen? Daar komt bij dat mijn man de afgelopen 2 weken al ergens anders woonde en dus ben ik veel alleen met onze dochter. Ze heeft aangegeven dat ze haar vader even niet hoeft te zien. Laten we het initiatief daarvoor bij haar of is het toch goed om te plannen, ondanks ogenschijnlijke onverschilligheid? Alvast dank voor jullie reactie.