Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

610 verhalen gevonden voor jou

Vaderdag – hoort mijn stiefvader daar nu bij of niet?
Vaderdag – hoort mijn stiefvader daar nu bij of niet?

📖 Vaderdag – hoort mijn stiefvader daar nu bij of niet?

Vaderdag is voor mij altijd een lastige dag geweest. Sommige jaren viel de regeling zelfs zo dat ik op vaderdag bij mijn moeder was. Dat voelde voor mij en voor mijn vader niet goed en met veel pijn en moeite is er in de regeling een regel gekomen dat we op vaderdag bij vader zijn en op moederdag bij moeder. Ik ben ontzettend gek op mijn vader, altijd al geweest en pakte daardoor met vaderdag altijd een beetje extra uit

Koop ik ook iets voor mijn stiefvader?

Wat het moeilijke was, wat doe je nu met je stiefvader. Vroeger vond ik dat ik ook voor hem iets moest halen. Hij was dan wel niet mijn echte vader en we konden het echt niet altijd goed met elkaar vinden, maar hij hoorde er wel bij. Omdat onze relatie steeds een beetje verslechterde in mijn puberteit besloot ik op een gegeven moment dat ik niets meer voor hem zou doen met vaderdag. Ik verwachtte ruzie, of in ieder geval een opmerking dat ik hem niet mocht buitensluiten. En tot mijn grote verbazing is dat nooit een probleem geworden. Op vaderdag was ik toch altijd bij mijn vader en viel het waarschijnlijk niet eens op dat ik niets voor mijn stiefvader had. Dat ik mijn stiefmoeder wel altijd iets met moederdag gaf vonden ze ook geen probleem, of ik heb er in ieder geval zelf nog nooit iets van gehoord.

Ik denk dat zowel mijn moeder als hij het prima vonden, zolang ik maar deed waar ik me prettig bij voelde. Het was zo fijn dat ik daar zelf een keuze in mocht maken. Wie ik wel of niet in deze bijzondere dagen iets gaf!

Het gaat nu stukken beter tussen mij en mijn stiefvader, dus denk ik dat ik dit jaar ook iets voor hem ga verzinnen!

Malou (23)

Verhaal lezen
Mijn moeilijkste moment
Mijn moeilijkste moment

📖 Mijn moeilijkste moment

Ik wil jullie graag meenemen naar een van de moeilijkste momenten uit mijn leven. Dit was het moment dat mijn opa overleed, of eigenlijk moet ik het beter zeggen dit was het moment dat de crematie geregeld werd.

De voorbereidingen voor de crematie

Een crematie is over het algemeen al een droevig moment en zeker een crematie van een dierbare. Toch werd deze crematie voor mij nog droeviger op het moment dat de uitnodigingen verstuurd werden en ik er achter kwam dat mijn vader niet mocht komen op de crematie. Nu ik erover schrijf en er aan terugdenk springen nog de tranen in mijn ogen.

Ik moest er zijn voor mijn moeder en mijn oma

Toch hield ik mij op dat moment groot. Ik vond dat ik mij niet mocht aanstellen. Mijn oma was namelijk haar man verloren en mijn moeder haar vader en haar man, het was namelijk een half jaar nadat mijn ouders uit elkaar gingen. Ik was ‘alleen maar’ mijn opa verloren, mijn vader had ik immers nog. Ik moest er dus voor mijn moeder en oma zijn in plaats van zij voor mij, althans zo voelde ik dat, en degene die er voor mij moest zijn, namelijk mijn vader, die kon er niet bij zijn. Er was dus geen plaats voor mijn verdriet. Of beter gezegd er was niemand bij wie ik terecht kon met mijn verdriet... Inmiddels zijn wij (lees: mijn ouders) 13 jaar ouder en vooral wijzer. De angel is eruit en ze gaan op een meer vriendschappelijke manier met elkaar om.

Gesprekken met mijn ouders

Dit was een ontzettend nare gebeurtenis voor mij en eigenlijk knaagde het al jaren aan mij. Daarom besloot ik een jaar geleden om het gesprek met mijn ouders aan te gaan. Ik wilde ze vertellen hoe het voor mij voelde en wat het met mij had gedaan. Op dat moment stond ik ook open om hun kant van het verhaal te horen. Het waren twee erg emotionele gesprekken, waarin ik ook veel begrip kreeg voor hoe moeilijk de situatie was geweest voor mijn ouders, los van elkaar. Zo had mijn vader zich ziek gemeld van werk en was de hele dag of het strand gaan wandelen en zat mijn moeder voor haar gevoel in de spagaat, want ze wilde het niet voor mijn oma. In deze gesprekken zijn er veel tranen gelaten, maar het waren ontzettend mooie gesprekken waarin ik nader tot mijn ouders ben gekomen en hun nu meer begrijp en zij mij. Zo een situatie kan je niet meer terugdraaien, maar je kan er wel voor zorgen dat de situatie als minder negatief gezien wordt en daar hebben we voor gezorgd.

Terugkijkend op de situatie

Als ik aan de crematie terug denkt word ik er nog steeds een beetje verdrietig van, maar dit hoort bij een crematie van een dierbare. Maar naast het verdriet zit er nu ook meer acceptatie. Het verdriet van mijn vader er niet bij heeft voor een deel plaatst gemaakt voor acceptatie van de situatie. Het laatste stukje verwerken is nu begonnen


Kaylee (25)

Verhaal lezen
Van boosheid naar Wilskracht
Van boosheid naar Wilskracht

📖 Van boosheid naar Wilskracht

Ik kan mij nog goed het moment herinneren dat mijn ouders vertelden dat ze gingen scheiden. Op dat moment was ik in mijn kamer op de trampoline aan het springen en naar een liedje van de M-Kids aan het luisteren. Sinds dat moment heb ik dat nummer niet meer geluisterd, terwijl het op dat moment toch mijn lievelingsnummer was. Maar terug naar het moment... mijn moeder riep mij: “Kaylee, pap moet je wat vertellen”.

Eigenlijk wist ik het op dat moment al, alles viel op zijn plek. Verwijten van mijn moeder dat mijn vader op zijn zus leek (die een paar jaar eerder bij haar man was weggegaan), het feit dat mijn ouders ineens veel dingen samen wilde doen, het veranderde gedrag van mijn moeder en het feit dat mijn vader steeds meer weg was van huis. Toch hoorde ik braaf aan wat mijn vader te zeggen had. Ik had het bij het juiste eind. Mijn ouders gingen inderdaad uit elkaar. Op dat moment ging er zoveel door mij heen. ‘Waar moet ik gaan wonen?’, ‘Moet ik naar een andere school?’, ‘Kan ik mijn vriendinnen blijven zien?, maar vooral ‘Waarom?’. Op die laatste vraag kreeg ik snel antwoord want mijn vader vertelde verder. Hij had een oude liefde van de middelbare school weer ontmoet en had gevoelens voor haar ontwikkeld.

Ik ging naar zolder waar het dartboard hing. Achteraf vind ik het nog steeds verbazingwekkend dat de pijlen niet door het dartboard heen zijn gegaan en er van achter uitkwamen. Maar mijn boosheid was ik kwijt. De verwerking en acceptatie konden beginnen, een proces wat jaren heeft geduurd.

Nu ik er zo 13 jaar later op terug kijk kan ik met trots zeggen dat ik ben er sterker uitgekomen ben. Ik heb de boosheid kunnen omzetten naar wilskracht. Een wilskracht die ik nooit zal verliezen. Ik vertel nu regelmatig aan groepen ouders bij Kinderen uit de Knel mijn verhaal en het raakt mij dan als ouders naar mij toekomen en zeggen: ‘Dankjewel voor de

eyeopener

’ of het niet zeggen maar dat je wel merkt dat het wat met ze doet. Verder heb ik vaak met mijn ouders hierover gepraat. Mijn ouders staan beide voor de klas en nemen ‘onze’ ervaring mee bij ouders die nu op het punt staat te scheiden of in de vechtscheiding zitten. De scheiding van mijn ouders kan op deze manier dus helpen om andere scheidingen soepeler te laten verlopen en dat doet mij veel. Heel veel. Verder weet ik nu wat echt wil in het leven. Een goede band met mijn ouders staat hoog op mijn lijstje. Ik denk dat de scheiding (en de gesprekken hierover) de band met mijn ouders versterkt hebben. Ik voel mij nu gelukkiger dan ooit en de band met mijn ouders is ontzettend goed en daar ben ik erg dankbaar voor.

Ik had niet gedacht dat ik dit ooit zou typen, maar toch wel bedankt pap en mam. De scheiding heeft, zo zie ik nu in, ook voordelen opgeleverd voor mij en voor ons!

Kaylee (25)

Verhaal lezen
Hoe moet ik verder na de scheiding van mijn ouders
Hoe moet ik verder na de scheiding van mijn ouders

📖 Hoe moet ik verder na de scheiding van mijn ouders

De scheiding van mijn ouders was als een soort evolutionaire oerknal. De clash veroorzaakte twee werelden. Twee werelden die zo ver uit elkaar lagen dat het haast ondenkbaar was dat er ooit iets anders bestaan had. Het gesplitste gevoel is een bekende bijwerking van een vechtscheiding. Hoe ga je hier als kind mee om? Lees verder in deze blog.

Twee werelden, twee mensen

Mijn moeder had niet veel geld en maakte kleren van stofjes van de markt. Zodra we bij mijn vader kwamen moest die "zooi" uit en stopte hij ons in kleren van de CoolCat, studs op mijn spijkerbroeken en paarse plukken in mijn haar. Als kinderen gingen mijn broertje, zus en ik ons hier dan ook naar gedragen. Er waren 2 werelden en ik was 2 mensen. Met andere kleren, hobby’s en gedrag. Het werd na een tijdje zelfs verwarrend als mijn ouders wel een schaars moment samen deelden bij een ouderavond, want de twee werelden konden absoluut niet samen.

Splitsen is een coping mechanisme

Als ik nu terugkijk zie ik dat 2 werelden een coping mechanisme was om het makkelijker voor mezelf te maken. Je kunt immers niet twee mensen zijn, en er is toch echt maar één aarde. Het is echter wel zo dat een omgeving bepaalde dingen in jou aanraakt waardoor je bepaald gedrag gaat vertonen. Wanneer ouders niet goed met elkaar omgaan, wordt het gevoel van een splitsing versterkt.

Hoe ga je van twee werelden naar één wereld?

Ben je bewust van de invloed die je op het twee-werelden gevoel hebt. Ga in gesprek met jouw ouders om te kijken wat je kunt doen om de stap van de ene naar de andere ouder zo klein mogelijk te maken. Ongeacht jouw leeftijd kan je altijd in gesprek om te vertellen wat je nodig hebt om jezelf (bij beide ouders) thuis te voelen. Als je het twee werelden gevoel niet van je af kunt schudden, realiseer je dan dat jij het beste van beide werelden bent. Onderzoek wat je kunt doen om jouw wereld fijn in te richten. Wellicht helpt het om bepaalde speelgoed of kledingstukken mee te nemen van de ene naar de andere plek. Maak het bespreekbaar en neem de tijd om samen met jouw ouders de nieuwe wereld, waarin ze niet meer getrouwd zijn, optimaal in te richten.

Marthe (25)

 

Verhaal lezen
"Ik verhuisde twaalf keer"
"Ik verhuisde twaalf keer"

📖 "Ik verhuisde twaalf keer"

De scheiding van mijn ouders vond ik niet heel erg. Ik wilde liever dat zij apart van elkaar leefden dan samen met elkaar, omdat er anders teveel ruzie was. Maar soms... Soms vraag ik mijzelf wel af, hoe mijn leven eruit zou zien als mama en papa nooit ruzie hadden gehad of nooit waren gescheiden. Zouden wij dan ook jarenlang op één plek hebben gewoond? Gewoon net als alle andere kinderen. Opgroeien in dezelfde buurt met je vriendjes en vriendinnetjes van de basisschool. Dezelfde kamer, omgeving en winkels. Lekker vertrouwd op diezelfde plek.
“Pak je spullen in, we gaan verhuizen!” Dit waren de woorden die ik mijn jeugd in totaal twaalf keer heb gehoord.

Steeds weer wennen en nieuwe vriendinnen maken

Door de ruzies van mama en papa bleven we heen en weer verhuizen. Elke keer een nieuwe school, nieuwe vriendjes en vriendinnetjes maken en achterlaten, nieuwe omgevingen leren kennen of een kamer opnieuw inrichten. Super vervelend vond ik dat altijd. En ja, ik denk dat dat wel logisch is. Het is zo wennen elke keer. Op een gegeven moment had ik ook geen zin meer om vrienden te maken, omdat ik ze toch weer moest achterlaten of weer dat hele proces van ‘elkaar leren kennen’ moest doormaken.

Ken jij dat ook? Dat heen en weer verhuizen door de problemen van je ouders?


Nu ik ouder ben vind ik de verhuizingen van toen minder erg. Ik heb zoveel leuke mensen leren kennen die ik anders nooit zou hebben gekend als mijn ouders geen problemen hadden. Mijn leven zou er heel anders uit hebben gezien als mijn ouders niet waren gescheiden. Het heen en weer verhuizen heeft gelukkig dus ook wel goede kanten gehad realiseer ik mij nu.

Sandhia (23)

Verhaal lezen
Een moederdag cadeau voor mijn stiefmoeder ligt gevoelig
Een moederdag cadeau voor mijn stiefmoeder ligt gevoelig

📖 Een moederdag cadeau voor mijn stiefmoeder ligt gevoelig

De tweede zondag in mei, dan is het moederdag. Al van jongs af aan zit het er bij mij, en ik denk ook bij veel andere kinderen, al in om met Moederdag een cadeautje aan mijn moeder te geven. Op de basisschool begint dit met een knutselwerkje en wanneer je wat ouder bent ga je naar de winkel om een cadeautje of bosje bloemen voor je moeder te halen.

Toen mijn ouders nog bij elkaar waren

Op de basisschool was dit inderdaad zou vanzelfsprekend zoals ik hierboven beschreven heb. Dit was omdat mijn ouders nog bij elkaar waren. Ik maakte knutselwerkjes en later kocht ik van mijn zakgeld kleine cadeautjes.

Stiefmoeder


Toch veranderde die vanzelfsprekendheid bij de eerste Moederdag, nadat mijn ouders gescheiden waren. Ik kreeg namelijk vanaf dat moment er een stiefmoeder bij.  Een stiefmoeder
 ja het is niet je echte moeder, maar er zit wel het woord moeder in en ze vult wel een soort van moederrol in, althans bij mij. Dit is natuurlijk voor iedereen verschillend.

Cadeau voor mijn stiefmoeder op Moederdag ?

Ik heb eigenlijk nog nooit een Moederdag cadeau aan mijn stiefmoeder geven. Niet omdat ik geen goede band heb met mijn stiefmoeder, in tegendeel, ik gun haar met liefde een cadeau, meerdere zelfs en die heb ik haar ook vaak genoeg gegeven. Toch ligt een cadeau met Moederdag voor mij heel gevoelig. Ik denk dat dit vooral te maken heeft met de onzekerheid van mijn moeder en de angst van mij om haar te kwetsen.

Sinds de scheiding kwam ik bij mijn vader weer terecht in een gezinnetje, moederfiguur, vaderfiguur en twee kinderen. Mijn moeder koos ervoor om alleen te blijven en alle aandacht voor mij te hebben. Toch was er altijd een soort vervelend gevoel van mijn moeder naar dat ‘gezinnetje’ waar mijn moeder geen deel van uitmaakte maar mijn stiefmoeder wel. Het feit dat mijn moeder de unieke positie had dat zij echt mijn moeder is deed haar veel goeds. Dit is de reden waarom ik ervoor gekozen heb om tot op heden geen cadeautje voor Moederdag te kopen voor mijn stiefmoeder.

Mijn mening

Dit is hoe mijn situatie is, maar alle situaties zijn anders. Misschien heb je wel helemaal geen contact meer met je moeder en voelt jouw stiefmoeder voor jou als je ‘echte’ moeder of heeft jouw moeder er minder moeite mee dan mijn moeder. Het is van belang dat jij met Moederdag doet waar je je zelf goed bij voelt. Wil jij wel een cadeautje geven aan je stiefmoeder dan is dat helemaal prima en wil jij geen cadeautje geven, zoals ik in de voorgaande jaren gedaan heb, dan is dat ook prima.

Deze Moederdag

Ik ga dit jaar ook goed bij mijzelf na waar ik mij goed bij voel.  Ik ga er nog over nadenken, maar misschien kan ik dit jaar beginnen met een kleinigheidje, al is het maar een appje met ‘fijne Moederdag’.

Kaylee (25)

En zo kan het ook.... "En toen kwam jij". Een brief van Ester (21) aan haar stiefmoeder. 

Verhaal lezen
Hoe gaat het nou echt met jou?
Hoe gaat het nou echt met jou?

📖 Hoe gaat het nou echt met jou?

Ik was zo’n meisje waar je van de buitenkant onmogelijk kon zien dat ik het moeilijk had. Haalde goede cijfers, verzorgde mijzelf goed en was bijna altijd vrolijk. Ik denk dat ik hier niet de enige in ben.

Zulke cijfers, zo braaf, het zal vast wel goed gaan met jou!


Omdat het bij mij thuis al rommelig genoeg was, was school de plek waar ik ervoor wilde zorgen dat ik daar tenminste geen problemen had. Ik was één van de braafste leerlingen die je maar kunt bedenken. Zelfs niet één keer te laat geweest. Ik hoorde in het begin van de middelbare school er helemaal bij en had vriendinnen.

Hoe hadden mijn leerkrachten dan ooit kunnen zien dat het eigenlijk helemaal niet zo goed ging? 


Dat is moeilijk, maar niet onmogelijk. Ik denk dat mijn mentor in de brugklas genoeg tijd heeft genomen om mij goed in beeld te krijgen. Eigenlijk alleen door een gesprekje waarin ze echt aangaf dat ik alles tegen haar kon en mocht zeggen en vroeg naar hoe het echt met mij ging. Ik heb haar een aantal keren gesproken de eerste drie jaar van de middelbare school maar toen ik naar de bovenbouw ging veranderde dat. Andere mentoren, de vriendschappen vervaagden, minder goed in mijn vel, maar die cijfers en de braafheid bleven. Er is nooit meer aan mij gevraagd hoe het nou met mij gaat.

Leerkrachten hebben zo’n belangrijke taak. Als je nou weet dat een kind gescheiden ouders heeft. Vraag eens, op een rustig en gepast moment “hey, hoe gaat het nu eigenlijk met jou? Hoe zit het nu bij jou thuis? Hoe is dat voor jou en hoe kan ik jou daar het best bij helpen?”. En neem de tijd om echt te luisteren. Dat werkt, dat helpt!

Malou (23)

Verhaal lezen
Hoe noem je de vriend of vriendin van jouw ouders?
Hoe noem je de vriend of vriendin van jouw ouders?

📖 Hoe noem je de vriend of vriendin van jouw ouders?

Als ik het woord ‘stiefmoeder’ hoor dan denk ik aan bezemstelen, puntmutsen, toverketels en boze sprookjes. Dat is niet vreemd want het woord ‘’stief’' betekent oorspronkelijk ‘beroofd van de bloedband/ iets missend’. Dat klinkt niet echt positief, toch is ‘’stief

’’ 

de term die we het meest gebruiken als onze ouder een nieuwe partner krijgt. En een naam is nodig, want tja, je moet de nieuwe partner nu eenmaal weleens voorstellen op een feestje. En dat kan behoorlijk lastig zijn. Hoe en wanneer geef je dit ‘’beestje’’ een naam? En misschien nog belangrijker: welke naam dan?

Papa 2.0

Het komt ook regelmatig voor dat de nieuwe partner papa of mama wordt genoemd. Soms vrijwillig en soms in opdracht van de biologische ouder, die het prettig vindt als de partner als een soort 2.0 versie gezien wordt en dus gewoon doorgaat onder de naam papa of mama. Ik kan me voorstellen dat het voor de ouder zelf als een 'vernieuwde versie’ kan voelen na een mislukt huwelijk (vooral als de 2.0 versie wĂ©l op gewenste tijden vaatwassers vult en meehelpt in het huishouden). Vaak hoopt de ouder in kwestie dat de nieuwe partner sneller door de kinderen wordt geaccepteerd, als er een vertrouwde term als papa/mama voor de nieuwe partner wordt gebruikt. Voor de kinderen kan dit echter wrang voelen, met name als de biologische ouder nog gewoon in leven is. De nieuwe partner papa/mama noemen kan dan juist meer afstand opleveren, omdat het simpelweg niet voelt als papa of mama.

Hoera! Het is een nieuwe ouder!

Ditzelfde verschijnsel geldt voor de term ‘bonusmama’. Bonus betekent immers dat je extra veel van iets krijgt, maar wat nou als dit voor jou niet zo voelt? Hoe blij ben je als je bij de kassa staat en opeens drie zakken aardappels mee naar huis krijgt in plaats van een? Drie zakken die niet in je fietstas passen en die niet zijn meegenomen in het weekmenu. Ik kan me voorstellen dat je dan even aan het idee wil wennen. Als je in verwachting bent heb je zo’n 9 maanden de tijd om een naam te bedenken voor de gezinsuitbreiding die er komen gaat. Dus gun jezelf en jouw gezin de tijd om even te wennen aan de nieuwe partner en de nieuwe naam van het ‘beestje’. Voelt de partner van jouw ouder (nog) niet als een bonus? Maak het bespreekbaar.

Premium papa

Het allerbelangrijkste is dat je samen tot een besluit komt, waar wellicht de biologische ouder niets mee te maken heeft. Het is immers een naam voor de relatie tussen het kind en de nieuwe partner/bonusmama/cadeau papa/extra-ouder/tweede-vader/plus-moeder/interim-vader/liefmama/stiefmoeder.  Na een intense brainstormsessie met mijn, nu nog, ‘’stiefvader’’, hebben we zojuist besloten dat ik hem vanaf heden mijn 'premium papa’ noem, als ik hem nog eens moet voorstellen op een feestje. Volgens de van Dale staat ’premium’ voor: een beloning, (verzekerings)premie, extra of hoge waarde. Daar konden we ons beiden wel in vinden. Hij is een extra beloning die bij mijn moeder hoort, hij betaalde jarenlang mijn school en verzekeringen, hij kreeg er extra veel liefde voor terug nu ik uit de pubertijd ben, zijn we van mening dat we wel degelijk van hoge waarde zijn voor elkaar.

Heeft dit artikel jou een nieuw inzicht gegeven, of wil jij de naam van jouw extra ouder delen? Laat het weten in de comments!

Marthe (25)

Bronvermelding:https://ivdnt.org/nieuws/690-andere-woorden-voor-stiefmoeder

Verhaal lezen
De wijsheid van onze kinderen...
De wijsheid van onze kinderen...

📖 De wijsheid van onze kinderen...

Malou (23) volgt het leiderschapstraject bij Villa Pinedo en schreef hier een stukje over:

"Eind maart ben ik begonnen met het leiderschapstraject bij Villa Pinedo. Maar wat is dat nou precies? Wat we eigenlijk doen, is heel nieuwsgierig worden naar onszelf. Wie ben ik, waar kom ik vandaan, waar wil ik naar toe, wat heb ik daarvoor nodig, en wat niet? Hiervoor moet je jezelf heel kwetsbaar opstellen. Vertel maar eens, tegen mensen die je niet goed kent, hoe je je echt voelt, wat er in je leven speelt, wat er achter die vrolijke lach speelt, dat is onwijs spannend. Maar juist door allemaal iets te doen wat spannend is, emoties durven te uiten, verhalen durven te delen die toch herkend worden door anderen, voelen we ons zo verbonden. Het is een gevoel dat ik nog nooit met andere mensen heb gehad.

Deze verbondenheid is erg belangrijk om ook naar jezelf te durven kijken. Door middel van allerlei oefeningen komen we steeds een stapje dichter bij onszelf, wat best confronterend is. Zo kwam ik er ineens achter dat ik me ontzettend erger aan eigenschappen van een ander, die ik eigenlijk zelf ook heb. Nu ik me daar bewust van ben kan ik er pas iets aan veranderen. En zo blijf ik over mijzelf leren en aan mijzelf werken. Ik ben zo trots op mijzelf, maar ook op de anderen, dat we zo eerlijk naar onszelf durven te kijken. Het is een emotioneel en intens traject waar we allemaal sterker uit gaan komen. En deze kracht kunnen en willen wij allemaal omzetten in het begrijpen en helpen van anderen. Ik ben zo dankbaar voor deze kans!"

Verhaal lezen