Hoe gaat het nou echt met jou?

Ik was zo’n meisje waar je van de buitenkant onmogelijk kon zien dat ik het moeilijk had. Haalde goede cijfers, verzorgde mijzelf goed en was bijna altijd vrolijk. Ik denk dat ik hier niet de enige in ben.

Zulke cijfers, zo braaf, het zal vast wel goed gaan met jou!

Omdat het bij mij thuis al rommelig genoeg was, was school de plek waar ik ervoor wilde zorgen dat ik daar tenminste geen problemen had. Ik was één van de braafste leerlingen die je maar kunt bedenken. Zelfs niet één keer te laat geweest. Ik hoorde in het begin van de middelbare school er helemaal bij en had vriendinnen.

Hoe hadden mijn leerkrachten dan ooit kunnen zien dat het eigenlijk helemaal niet zo goed ging? 

Dat is moeilijk, maar niet onmogelijk. Ik denk dat mijn mentor in de brugklas genoeg tijd heeft genomen om mij goed in beeld te krijgen. Eigenlijk alleen door een gesprekje waarin ze echt aangaf dat ik alles tegen haar kon en mocht zeggen en vroeg naar hoe het echt met mij ging. Ik heb haar een aantal keren gesproken de eerste drie jaar van de middelbare school maar toen ik naar de bovenbouw ging veranderde dat. Andere mentoren, de vriendschappen vervaagden, minder goed in mijn vel, maar die cijfers en de braafheid bleven. Er is nooit meer aan mij gevraagd hoe het nou met mij gaat.

Leerkrachten hebben zo’n belangrijke taak. Als je nou weet dat een kind gescheiden ouders heeft. Vraag eens, op een rustig en gepast moment “hey, hoe gaat het nu eigenlijk met jou? Hoe zit het nu bij jou thuis? Hoe is dat voor jou en hoe kan ik jou daar het best bij helpen?”. En neem de tijd om echt te luisteren. Dat werkt, dat helpt!

Malou (23)