Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

126 verhalen gevonden voor jou

Een ‘geslaagde’ kerst vanuit systemisch perspectief
Een ‘geslaagde’ kerst vanuit systemisch perspectief
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 Een ‘geslaagde’ kerst vanuit systemisch perspectief

Gescheiden ouders hebben en kerst vieren, it’s a never ending story. Ieder jaar weer opnieuw sta je voor dezelfde (loyaliteits-)keuzes. Wie ooit heeft bedacht dat er twee kerstdagen zijn in plaats van één heeft al veel goeds gebracht, maar alsnog ervaren veel kinderen met gescheiden ouders deze periode als stressvol. Waar heeft dat mee te maken?

Kerst heeft het imago dat het vredig, gezellig en liefdevol moet zijn. Het is veelal een familieaangelegenheid: iedereen met z’n allen dankbaar en lachend bij elkaar, het ultieme ‘driving home for Christmas’ gevoel. Soms is de realiteit anders. Je maakt je zorgen over je vader die alleen zit of voelt je schuldig dat je niet op twee plekken tegelijk kan zijn (laat staan als je partner ook gescheiden ouders heeft
 vier plekken tegelijk?!). Je had gehoopt dat het gezellig zou zijn, maar de sfeer is niet echt ontspannen. Je voelt de spanning tussen familieleden of je hebt moeite met je (stief)ouder(s). Soms merk je dat je vervalt in patronen van vroeger, zoals bitchy doen tegen je zus of broertje, terwijl je daar voor je gevoel allang overheen was gegroeid. Dat geeft de nodige onrust en roept frustraties op. Achteraf voel je je misschien rot dat je niet genoeg hebt genoten van kerst, want iedereen om je heen lijkt er altijd zo van te genieten. Waarom voelt dat dan niet zo voor jou

vanuit systemisch perspectief

Vanuit systemisch perspectief kan ik je een inzicht meegeven, dat je kan helpen om de kerstperiode ‘geslaagder’ te maken. Namelijk de realisatie dat alles en iedereen die bij jouw familiesysteem hoort, zijn plek heeft (en jij hen de plek gunt). Maar let op: dat is iets anders dan wanneer je gezellig samen met iedereen aan het kerstdiner zit. Het gaat om jouw ‘innerlijke houding’.

Je bent namelijk onlosmakelijk verbonden met jouw biologische familiesysteem. Zo ben je 50% je vader en 50% je moeder. Als je hen afwijst, of één van hen, wijs je ook (een deel van) jezelf af. Ook al behaal je allerlei successen, in essentie zul je je leeg blijven voelen en ervaar je een ontevredenheid over jezelf. Als je afwijst waar je vandaan komt, sluit je je ouders uit en daarmee jezelf. Je ouders geven je wat ze je kunnen geven en als ze meer hadden kunnen geven hadden ze dat gedaan.

Soms zit het er gewoon niet in. Dat is jouw lot. In de meeste gevallen geven je ouders meer dan voldoende, je hebt namelijk altijd het leven gekregen van hen. En wat je meent tekort te zijn gekomen, kan je vaak inmiddels zelf voor zorgen. Je kunt altijd zelf de slingers ophangen (of het gezellig maken met kerst). Maar als je geen innerlijke dankbaarheid naar je ouders kunt voelen, sluit je hen buiten en daardoor wijst het leven jou als gevolg daarvan vaak af. Kijk maar eens om je heen; zie je het verband tussen mensen waar het goed mee gaat en de innerlijke houding die zij hebben naar hun ouders?

En hoe zit dat met schoonfamilie?

Tipje voor de mensen in een relatie: blijf ook in verbinding met je schoonfamilie en sluit hen niet buiten. Jouw liefdespartner heeft ook ouders. Als je negatief praat over je schoonouders, voelt je partner diep van binnen kramp. Want hij of zij bestaat immers net als jij voor 50% uit zijn of haar vader en voor 50% uit zijn of haar moeder. Ook al praat je partner negatief over hen, doe dat zelf niet en blijf respectvol (waarbij je natuurlijk altijd grenzen mag stellen). Zonder hen was je partner er niet geweest, dus ze hebben iets heel goeds gedaan :-)


Verbind je met een gevoel van

dankbaarheid

en

levensvreugde

Naast je realiseren dat je onlosmakelijk verbonden bent met je familiesysteem en dat je daar beter het beste van kunt maken, kun je ook nog hoop putten uit twee andere bronnen:

dankbaarheid

en

levensvreugde

. De kerst leent zich goed voor reflectie over dankbaarheid. Waar ben jij dankbaar voor in jouw leven? Waarvan (en van wie) kan jij goeds ontvangen? En dan levensvreugde. Geniet van het lekkere eten en drinken met kerst, de cadeaus onder de kerstboom, de gezelligheid samen, de spelletjes, die ene kerstfilm voor de zoveelste keer bekijken en de overige tradities. Ik weet zeker dat je met die houding een mooie kerst tegemoet zal gaan. Enjoy!

Verhaal lezen
Dit jaar doe ik kerst anders
Dit jaar doe ik kerst anders
FamilieGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 Dit jaar doe ik kerst anders

Elk jaar was het regelen 

Wie is wanneer waar?

Kan heel de familie bij elkaar?

Want kerst, dat is een feest van samenzijn

Elk jaar is kerst een herinnering

Een gezin dat niet meer één is 

De pijn van ieder die ik mis

Maar dit jaar doe ik anders 

Ik heb een keuze in waar ik ben

Ik heb een keuze met wie ik ben

Ik heb een keuze in wat ik doe


Dit jaar wordt het ook mijn kerst

Verhaal lezen
‘Alles en iedereen doet dienst als een spiegel voor jou’
‘Alles en iedereen doet dienst als een spiegel voor jou’
Gedachten en gevoelensLiefdeRuzie

📖 ‘Alles en iedereen doet dienst als een spiegel voor jou’

Hoe ik het zie, is dat ieder mens en iedere gebeurtenis als een spiegel dient voor jou. De wereld om je heen weerkaatst als een spiegel wat zich in jou afspeelt en wat jou raakt. 

Een weerspiegeling

Zo zullen er gebeurtenissen zijn die jou ten diepste in de positieve zin raken. Je hebt ontmoetingen met fijne mensen, hebt plezier in het beoefenen van je talenten en hebt herinneringen aan belangrijke mensen die je hart hebben verwarmd en het leven sprankelender hebben gemaakt. Dit weerspiegelt het mooie van hen en daarmee het mooie van jezelf.

Onvermijdelijk zijn er ook gebeurtenissen en mensen geweest die je pijn hebben gedaan, waar je een negatief oordeel over hebt of boos op bent. Zij of jij waren wellicht onaardig of respectloos richting elkaar, waarbij je ruzie hebt gemaakt of ander vervelend gedrag de boventoon voerde. Dit weerspiegelt het minder mooie dat je bij een ander ziet, en tegelijkertijd is het een weerspiegeling van jezelf. In de ogen van de ander zie je de reflectie van je eigen pijnpunten.

Kijken naar jouw aandeel

Stel je eens een situatie voor waarbij je ruzie had met iemand. Wat maakte in die situatie dat je van slag was en ruzie bent gaan maken? Wat zegt dit over jou? Verwijt je de ander niet stiekem je eigen gevoeligheden, die eigenlijk jouw eigen thema’s zijn? Heeft een pijnlijk gevoel van vroeger (dat je mogelijk nog niet helemaal hebt verwerkt, of altijd gevoelig zal blijven), niet de situatie overgenomen?

Vaak is het makkelijker om het ‘minder mooie’ van de ander te zien. Daadwerkelijk kijken naar je eigen aandeel voelt dan spannend. Heb je de moed om ook jouw aandeel in het gebeuren te zien? En te kijken wat er wordt geraakt in jou en daar je verantwoordelijkheid voor te nemen, i.p.v. te (blijven) wijzen naar de ander? Als je je eigen onvolmaaktheid (h)erkent, is de kans groter dat je oordeellozer naar andere mensen en situaties kunt kijken. Daarnaast is het belangrijk om in conflictsituaties jezelf te herinneren dat je in ‘het hier en nu’ blijft. Zo vaak plakken we, geheel onbewust, beelden uit het verleden over het heden. Of angsten over de toekomst die nog geen werkelijkheid zijn geworden.

En nu?

Ik spreek regelmatig jongvolwassenen met gescheiden ouders die door moeilijkheden uit hun jeugd nu vastlopen in hun relaties. Relaties die in de basis gezond zijn (of de potentie hebben om gezond te zijn). Zorg dus dat je in het hier en nu komt. Ga stevig op twee voeten staan, concentreer je op je ademhaling met de nadruk op goed uitademen en zeg: ‘het is vandaag (datum
), het is veilig’. Leg je hand op de plek in je lichaam waar je de lastige emotie voelt en stuur daar ademhaling naar toe. Zo werk je de emotie weg en maak je jezelf schoon van binnen, zodat je meer in het hier en nu komt en fijner kunt reageren op de situatie.

Begrijpen hoe mensen en gebeurtenissen als spiegels werken, maakt dat je steeds vrijer wordt als mens. Het voorkomt dat je als een soort stuiterbal reageert op de dingen om je heen, want je bent in staat om bij jezelf te blijven zonder met een vinger te wijzen naar een ander of een situatie. Je kunt in de spiegel kijken en zien wat er is; niet meer en niet minder.

Verhaal lezen
Ruzie is gezond en niets om bang voor te zijn
Ruzie is gezond en niets om bang voor te zijn
Gedachten en gevoelensRuzie

📖 Ruzie is gezond en niets om bang voor te zijn

Als je mij kent, weet je: ik ben nooit boos. En dat klopt. Maar er zit ook iets anders achter. Ik ga ruzie namelijk graag uit de weg. Ik voel me veilig als ik conflict vermijd, of er tenminste niet aan bijdraag. Tijdens de scheiding was dat de makkelijkste weg voor mij. Als ik me aanpas en buiten schot blijf, dan kan ik de vrede bewaren. Hoe gek anderen het maakten, ik zou geen probleem zijn. Eind goed, al goed. Of niet?

Prima, of toch niet?

Ik had natuurlijk goede redenen om geen ruzie te maken. Ik was al moe, het zou alleen maar meer energie kosten. Mijn moeder had het moeilijk genoeg. Mijn vader zou toch wel gelijk hebben. Ook zag ik mijn broertje thuis worstelen en ik wilde hem helpen door een stukje rust en stabiliteit te geven. Zo kon ik de situatie onder controle houden. En toch was de kous daarmee niet af.

Want ik kan wel zeggen dat ik niet van ruzie houd, maar dat betekent niet dat ik altijd alles prima vond. Ook al zei ik van wel. Iemand vroeg mij waarom ik nooit boos werd en dat zette me aan het denken. Hoewel ik situaties goedpraatte om ruzie te vermijden, zat mijn gevoel niet helemaal lekker. Er was altijd spanning, een knoop in mijn buik, een zware vermoeidheid, een op-m’n-tenen-lopen of een onverklaarbare huilbui. Dit waren tekenen dat ik niet mijn gevoel volgde. Ik probeerde anderen Ă©n mezelf voor de gek te houden, door te zeggen dat ik het allemaal okĂ© vond.

Dat ik niet oké was, wilde ik niet inzien. Liever vertelde ik mezelf smoesjes dan toe te geven aan mijn eigen gevoel. Want als ik goed naar mezelf luister, hoor ik wat er met mij gebeurt. Mijn verdriet, dat ik me gekwetst voel, dat ik me niet uit durf(de) te spreken. Ik kon dat niet bij mezelf zien, omdat ik bang was dat dat betekende dat ik dan ruzie moest maken. Immers, kan ik inzien dat iemand me pijn doet zonder diegene ermee te confronteren? Nu heb ik geleerd dat dat wel kan. En dat medeleven voor mijn familie naast de pijn van mezelf kan bestaan.

Ruzie hoort erbij!

Ruzie is iets gezonds en niets om bang voor  te zijn. Het kan juist een fijne manier zijn om je hart te luchten! Toch is mijn persoonlijkheid niet zo zeer ruzie gericht. Dat is oké. Als je je eigen gevoel maar niet verwaarloost. Eerlijk zijn over je gevoel tegenover jezelf is stap 1. Het eerlijk zijn tegen anderen volgt namelijk daaruit. Wanneer je niet eerlijk bent tegenover jezelf, proberen je brein en je lichaam dat op andere manieren aan je te laten weten. Dat kan vervelend zijn, omdat je dan buikpijn hebt of steeds moet huilen, zonder te weten waarom. Je gevoel is eigenlijk ruzie aan het maken met jezelf, omdat je het probeert te negeren. Maar hoe kom je daar achter? Dit is een oefening die ik zelf gebruik:

Sluit je even af van je omgeving en richt je aandacht op jezelf. Misschien op je kamer met de deur dicht, op een bankje in een park of met een koptelefoon op in de tuin.

Ga comfortabel zitten of liggen. Kom tot jezelf. Haal diep adem. Je kunt je ogen sluiten als je dat fijn vindt.

Denk aan een situatie waarbij dingen niet zijn gegaan zoals je graag had gewild. Wie was daarbij betrokken? Heb je je aangepast? Zo ja, aan wie en op welke manier?

Sta er even bij stil: hoe voel jij je wanneer je daaraan denkt? Waar in je lichaam komt dat gevoel vandaan? En hoe ga je om met situaties waarbij je je gevoel probeert te negeren? 

Geef jezelf de ruimte om alle gevoelens die opkomen te voelen. Er bestaat geen fout antwoord, foute gedachte of fout gevoel. 

Wanneer je er klaar voor bent, sta op en beweeg. Je kunt je ledematen even wakker schudden of een stukje lopen. Wees trots op jezelf! Het is niet altijd even makkelijk om eerlijk tegenover jezelf te zijn en (pijnlijke) dingen te voelen. Doe iets leuks of zoek afleiding als je daar behoefte aan hebt.

Een goede vervolgoefening is om op te schrijven of met iemand te praten over hoe je je voelt. Dat kan erg opluchten! Wanneer je je gevoel volgt, kan de spanning in je hoofd en lichaam een stukje afnemen. Dan hoef je geen ruzie met jezelf te maken, omdat je naar je gevoel luistert. Wat zegt jouw gevoel tegen jou? Laat het achter in de reacties.

Verhaal lezen
Hoe ruzie maken de band met mijn vader versterkte
Hoe ruzie maken de band met mijn vader versterkte
Mijn oudersGedachten en gevoelensRuzie

📖 Hoe ruzie maken de band met mijn vader versterkte

Omgaan met je emoties: het kan zĂł verschrikkelijk lastig zijn. Vaak worden emoties zoals vreugde of verbazing omarmd door je omgeving, terwijl je je verdriet of boosheid misschien niet graag deelt. Zo voelde dat voor mij toen mijn ouders uit elkaar gingen.

Het beestje

Toen mijn ouders uit elkaar gingen, had ik een tijdje geen contact met mijn vader. Er was zoveel gebeurd en ik had veel moeite met het accepteren van wat hij had gedaan. Thuis woonde ik samen met mijn moeder en broertje van anderhalf jaar jonger dan ik. Wij konden goed praten over de scheiding. Toch bleef er elke dag een klein beestje aan me knagen en ik kon het maar geen naam geven. Was het ontstaan vanuit gemis aan mijn vader? Moest ik wennen aan de nieuwe situatie thuis? Of had het helemaal niks met de scheiding te maken?

Het wroetende beestje in mijn buik kwam vaak herrie maken als ik aan mijn vader dacht. Ik kon best wel geĂŻrriteerd en kortaf zijn naar mensen van wie ik houd. Of dat ik ineens heel veel behoefte had om te zeuren over mijn relatie met mijn vader. Helaas verhielp dat niet het beestje in mijn buik.

Waarom hulp zoeken een goed idee is!

Omdat hulp vragen een goed idee is als je er zelf even niet uitkomt, besloot ik dat te doen. Hoe fijn en waardevol de gesprekken met mijn familieleden en vrienden ook waren, het deed niet voldoende om me beter te voelen. Daarom kon ik via de huisarts terecht bij een POH-GGZ (praktijkondersteuner huisarts - geestelijke gezondheidszorg). Deze man kon goed een stapje terug zetten en kijken naar het “algemene” plaatje van mijn gevoel.

Zelf zag ik het als: dit gevoel (het beestje) is ontstaan toen mijn ouders uit elkaar zijn gegaan, dus alleen daaraan kon ik het linken. De POH kreeg door middel van diepgaande, open vragen bij mij naar boven dat het beestje er zat vanwege onuitgesproken woede. Ik was eigenlijk gewoon heel boos op mijn vader. De POH stelde mij een hele goede vraag: “Hoe uit je normaal gesproken je woede? Bijvoorbeeld naar je broertje?” Dat was geen moeilijke vraag. Door ruzie te maken, was mijn antwoord. “En hoe eindigt zo’n ruzie dan?”, vroeg de POH. Nou, in mijn geval door het goed te maken.

Ruzie maken

“Zou het helpen om dat ook met je vader te doen?”, vroeg de POH. Ruzie maken met mijn vader om van mijn boosheid af te komen? Zo had ik er nog niet over nagedacht. Misschien was dat wel een heel erg goed plan. Voor mij voelde het toen goed om dat te proberen. Ik had immers helemaal geen contact met mijn vader en ik kon niet over koetjes en kalfjes met hem gaan praten, voordat het beestje in mijn buik weg was.

Dus heb ik afgesproken met mijn vader. Ik schreef een brief voor ik ging, waarin ik al mijn woede uitte. Ik las deze voor aan hem en vroeg aan mijn vader om pas te reageren als ik klaar was. Daar luisterde hij naar. We hebben ruzie gemaakt. Beiden waren we eerlijk over onze gevoelens, ook al was dat soms lastig om te delen, of aan te horen. Niet alles werd begrepen, maar door te praten kwamen we wel dichter bij elkaar. En het beestje in mijn buik bleef afwezig. Ik was niet meer boos, want nu werkte ik aan mijn gevoel.

Natuurlijk kwamen er ook weer nieuwe emoties naar boven. Maar nu weet ik dat ook de “lastige” emoties zoals woede, gewoon geuit mogen worden. Ruzie maken, wie zou dat nou expres doen? Tja, ik wel. En door dat te doen ben ik dichter bij mijn vader gebracht. Ruzie hoeft niet altijd iets slechts te zijn. Het kan ook een middel zijn om je emoties beter te uiten of begrijpen. En wat je na een ruzie doet, bepaalt of jullie dichter bij elkaar kunnen komen.

Hopelijk kan het jou ook helpen. Al gaat alles natuurlijk op je eigen tempo en hoef je nooit iets tegen je zin in te doen.

Verhaal lezen
Wat hebben ruzie en pizza met elkaar te maken?
Wat hebben ruzie en pizza met elkaar te maken?
Gedachten en gevoelensRuzie

📖 Wat hebben ruzie en pizza met elkaar te maken?

Ruzie. Iets wat ik sinds de scheiding van mijn ouders eigenlijk bijna niet meer had. Ik was altijd zo bang dat mensen me niet meer leuk zouden vinden en zouden verlaten. Daarom liet ik vaak maar over me heen lopen en zei ik sorry voor dingen waar ik helemaal geen sorry voor hoefde te zeggen. Ik voelde zo’n ongemak bij het hebben van ruzie, onenigheid of een discussie, dat ik dit maar al te graag uit de weg ging en dus altijd harmonie zocht. 

Een moeilijke tijd

Mijn ouders gingen scheiden toen ik net 15 was en de jaren daarop waren erg moeilijk. Mijn ouders hadden allebei niet altijd de beste prioriteiten, waardoor we in sommige fases weinig of geen contact hadden en geen goede band hadden. Ik voelde me soms best wel in de steek gelaten en zat door alles wat er gebeurde met mijn ouders niet goed in mijn vel. 

Zo speelde langzaam het gevoel op ‘als je ouders je kunnen verlaten, kan iedereen je verlaten’. Een gedachte die me heel erg alleen liet voelen en ervoor zorgde dat ik de mensen die ik om me heen had, zo dichtbij mogelijk wilde houden. En zo sloop het er langzamerhand in.

Ongemak uit de weg gaan

Ik vermeed ruzies en was altijd op zoek naar harmonie. Had een vriendinnetje iets doorverteld wat ik haar in vertrouwen had verteld en voelde ze zich daar schuldig en verdrietig over, omdat ik erachter was gekomen? Dan was ik degene die sorry zei en dat ze zich niet zo hoefde te voelen. Terwijl ik dan zelf hartstikke verdrietig was hierover. 

Wilde iemand iets per se op een bepaalde manier doen, terwijl ik dat eigenlijk niet zag zitten? Dan stemde ik ermee in en liet ik mijn eigen gevoelens maar gaan. Te bang om ook maar iets van onenigheid te krijgen.

Zo slecht kon ik tegen het ongemak dat ik kreeg van ‘tegen mijn vrienden ingaan’. Voor mijn gevoel stond mijn band met iemand op het spel als ik zei hoe ik me voelde, wat ik dacht en wat ik eigenlijk ergens van vond. Dat ongemak van een ruzie of iemand verliezen, voelde zo groot dat ik dan altijd maar sorry zei, terwijl dat vaak niet eens aan mij was op dat moment. 

Kijken naar de volledige pizza

Inmiddels zijn we jaren verder en vind ik het helemaal niet meer zo erg als het even ‘schuurt’. Dat is namelijk iets wat er soms gewoon even bij hoort en ook goed is. Ik weet dat mijn vrienden van mij houden om wie ik ben en echt niet zomaar weggaan. En dat mijn mening er ook toe doet en dat een vriendschap wel gelijkwaardig moet zijn. Ik laat niet meer zomaar over me heen lopen en zeg geen sorry meer voor dingen die niet van mij zijn. Laat een ander dat ongemak ook maar voelen, dat is niet alleen van mij. 

Iets wat me hierin heel erg helpt, is om de situatie te bekijken alsof het een pizza is. Als er een situatie of een ruzie voorvalt, dan kijk ik naar mijn aandeel. Wat is mijn pizzapunt in de gehele pizza? Welke punten zijn van een ander? Welke punten zijn van ons samen of door iets waar we niks aan kunnen doen? Dat houdt me scherp en zorgt ervoor dat ik niet alleen maar sorry zeg om de vrede te bewaren. 

En jij? Hoe ga jij om met ruzies? Of heb je nog een goede tip voor hoe je om kan gaan met ruzies?

Verhaal lezen
Gedicht 'verdwijnen'
Gedicht 'verdwijnen'
Mijn oudersGedachten en gevoelensRuzie

📖 Gedicht 'verdwijnen'

Ik wil verdwijnen

Maakt niet uit naar waar

Als ik maar verdwijn

Ik wil weg van hier

Weg van de harde stemmen

Weg van de slaande deuren

Weg van het boze 

Ik wil oplossen in de ruimte 

Onzichtbaar worden 

Niks meer horen, niks meer zien

Geen mikpunt van de herrie

Er zijn geen tranen, geen geluid

Verstild zoek ik mijn weg

Deur open, deur heel zachtjes sluiten

En daarna alleen nog lopen en lopen

Het maakt niet uit naar waar

Maar ik ben even weg van hier

Verhaal lezen
Gedicht 'Mijn huis'
Gedicht 'Mijn huis'
Mijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Gedicht 'Mijn huis'

Ik heb al gewoond in 7 huizen

maar waar hoor IK dan thuis

Ik wist niet meer hoe en wat

en wie is waar dan bij mij?

Dus ben ik maar gaan bouwen

mijn eigen huis 

want dan ben ik altijd thuis

In mijn hart heb ik een plekje gemaakt

en steeds blijf ik verbouwen 

Werk ik kamers bij, krijgen ze een ander kleurtje

Plant ik nieuwe dingen in de tuin

Soms ontstaat er een onherstelbare scheur

Andere delen zijn van hard beton of breekbaar glas 

Ik kan er schuilen, met mezelf zijn

Mijn thuis, standvast en kwetsbaar 

Maar wel van mij

Verhaal lezen
Gedichtje over families
Gedichtje over families
Mijn oudersFamilieGedachten en gevoelens

📖 Gedichtje over families

Nieuwjaar met mijn moeder. Een nieuw huis, vol met alleen haar spullen en toch voelt het leeg. We krijgen de zak oliebollen niet alleen op.

Ik wou dat mijn familie normaal was.

De kerstlichtjes verspreiden een warme gloed rondom de woonkamer van mijn schoonouders. Daar zit ik dan, tussen een gelukkig getrouwd ouderpaar, hun kinderen en aanhang. Dat beeld zal zich thuis niet meer herhalen.

Ik wou dat mijn familie ook normaal was.

Huilend belt een vriendin me op. Haar ouders zijn al jaren getrouwd en toch is het elk weekend raak: dichtgeslagen deuren en pijnlijke woorden.

Ik wou dat haar familie normaal was. 

Ik kijk een documentaire over een familie waar de vader veel te jong is overleden. Moeder en zoon omarmen elkaar. Ik zie veel liefde, maar ook veel gemis.

Is dit de normale familie waar ik naar verlang? Wat bedoel ik met normaal?

Een vriend haalt koffie en vertelt enthousiast hoe hij voor het eerst met zijn stiefzussen een weekend weg is geweest. Ik weet nog hoe hij me had toevertrouwd dat hij nooit een enig kind wilde zijn.

Ik ben blij dat zijn familie niet normaal hoeft te zijn. 

Een collega met wie ik altijd klets, vertelt waarom haar ouders een jaar geleden uit elkaar zijn gegaan. Het contact verloopt soms moeilijk. Met de verhalen over de sportwedstrijden die ze samen bezoeken, had ik dat nooit verwacht. Toch wenst ze zich geen andere ouders.

Normaal, wat betekent dat eigenlijk?

Gelukkig bestaat een normale familie helemaal niet.

Mijn nieuwsgierigheid naar de families van andere mensen wordt beloond door verhalen over ieders unieke relaties.

Ik ben niet alleen met mijn gevoelens.

Als ik aan een normale familie denk, zag ik eerst twee getrouwde ouders voor me. Maar families hebben verschillende vormen. Een wereld zonder fouten of bijzonderheden zou wel heel saai worden. Zonder mijn niet zo buitengewone familie had ik nooit bestaan.

Ik ben zo dankbaar voor mijn familie.

Verhaal lezen