<p>Ik wil verdwijnen</p><p>Maakt niet uit naar waar</p><p>Als ik maar verdwijn</p><p></p><p>Ik wil weg van hier</p><p>Weg van de harde stemmen</p><p>Weg van de slaande deuren</p><p>Weg van het boze&nbsp;</p><p></p><p>Ik wil oplossen in de ruimte&nbsp;</p><p>Onzichtbaar worden&nbsp;</p><p>Niks meer horen, niks meer zien</p><p>Geen mikpunt van de herrie<br></p><p>Er zijn geen tranen, geen geluid</p><p>Verstild zoek ik mijn weg</p><p>Deur open, deur heel zachtjes sluiten</p><p>En daarna alleen nog lopen en lopen</p><p></p><p>Het maakt niet uit naar waar</p><p>Maar ik ben even weg van hier</p>

Gedicht 'verdwijnen' 

<p>Graag deel ik mijn verhaal met jullie: over de scheiding van mijn ouders, en hoe ik daar nu jaren later op terugkijk.&nbsp;</p><h2>STILLE SCHEIDING</h2><p>Ik was 16 of 17 toen mijn ouders uit elkaar gingen, maar het zat er al een hele tijd aan te komen. Het was een ‘stille’ scheiding: ze hadden weinig échte ruzie en probeerden de spanning zo veel mogelijk verborgen te houden voor mij en m’n zusjes. Maar je kon altijd voelen dat er iets niet goed was. ’s Nachts hoorde ik ze boos praten in bed; ik kon er niet van slapen. 's Ochtends keken ze elkaar dan niet meer aan.</p><h2>BIJDEHAND EN BRUTAAL</h2><p>Maar ze vertelden nooit wat er aan de hand was. En ik durfde dat ook niet te vragen. Het viel me wel op dat mijn papa en mama elkaar geen knuffel meer gaven als ze ’s avonds thuiskwamen, zoals de ouders van vrienden dat wel deden, met een dikke zoen erbij. Ik durfde niet te denken dat het misschien niet goed zou gaan tussen mijn ouders, dus stelde ik de moeilijke vragen niet. Ik verstopte mijn gevoelens: ik huilde niet en werd niet boos.</p><p>Ook op school zag niemand het aan me. Ik had het er niet over met vrienden en was heel bijdehand en brutaal tegen de leraren. Zo kon ik de spanning van thuis toch nog een beetje kwijt. Maar niemand zag dat ik aan het lijden was.</p><h2>IK VOELDE ME VERLOREN</h2><p>Ik gaf mezelf de schuld van de spanning thuis. Ik probeerde controle te houden door voor iedereen lief te zijn en het huis opgeruimd te houden. Zelfs toen mijn vader op kerstavond bij uitzondering uit zijn dak vloog en zei dat hij weg van ons wilde, probeerde ik iedereen in het gezin nog steeds te beschermen door iedereens verdriet op te vangen. Ik voelde me zó verloren, maar dat begreep ik nog niet zo goed. Ik weet niet waar ik was in die tijd, maar ik weet wel dat alles heel veel pijn deed. Ik leed in stilte.</p><p>Zucht, ik ben blij dat dat achter de rug is. Nu, bijna tien jaar later, voel ik me weer goed, en eigenlijk al een hele tijd. Vanaf het moment dat mijn ouders écht uit elkaar waren, toen mama ergens anders ging wonen, kon ik weer ademen. Ik kon gaan helen. Er kwam langzaamaan weer ruimte voor me om te bestaan. Door de juiste stappen te zetten, kan ik nu toch zeggen dat het hartstikke goed met me gaat.&nbsp;</p><h2>VOOR MEZELF TE LATEN ZORGEN</h2><p>Wat ik het állermeeste gemist heb in die lastige tijd, was een schouder om op te kunnen leunen. Omdat papa en mama het zelf zwaar hadden, lukte het ze niet om emotioneel beschikbaar voor mij te zijn. Dat is niet hun schuld, ik heb de liefste ouders op de wereld. Maar het is al helemaal niet mijn schuld. Ik was een kind dat liefde en aandacht had verdiend, zoals elk kind dat verdient.&nbsp;</p><p>Na de scheiding ben ik langzaam de stap gaan zetten om voor mezelf te laten zorgen door andere mensen. Ik ging op eigen initiatief naar de psycholoog en vroeg mijn vrienden om hulp toen het niet goed met me ging. Dat was echt dood- en doodeng, het voelde alsof de grond onder mijn voeten vandaan verdween. Ik schreef een appje naar mijn vrienden met een vraag om hulp en wachtte vol spanning op antwoord. En wat bleek? Ze wilden me allemaal komen helpen, zo snel mogelijk. Even later stond er een vriend voor de deur. Ik was zo blij dat hij er was dat ik huilend in zijn armen viel. Ik liet langzaam weer voor me zorgen, en durfde langzaam weer op anderen te bouwen en vertrouwen.</p><h1>MIJN GROOTSTE TIP</h1><p>Of het nou een goede vriend is, een mentor op school, of een <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="http://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy"><u>online-Buddy van Villa Pinedo</u></a>: allemaal kunnen ze je helpen. Want ieder kind verdient steun en een plek om gewoon weer kind te zijn, een plek waar het niet als jouw schuld voelt. Want dat is het niet. Je hoeft het niet alleen te doen.</p><p>Mijn grootste tip: zoek wat extra steun bij mensen die je kunnen helpen, ook als dat even niet papa en mama zijn. Uiteindelijk gaat ook elke stomme dag, elke stomme week en elke stomme koude winter voorbij. En dat gaat in mijn ervaring alleen maar sneller als je (op jouw eigen tempo) zoekt naar hulp, naar een warme knuffel of wat lieve, zachte woorden. Dan zal jij, net als bomen in de lente, alleen maar sneller gaan bloeien.</p>

Door de scheiding van mijn ouders kon ik weer helen

<p>Een scheiding raakt niet alleen de ouders die uit elkaar gaan, maar het hele gezin. Toen mijn ouders uit elkaar gingen, stond mijn wereld even stil. Dit heeft mij veel geleerd om met verandering en met emoties zoals schuldgevoel en gemis om te gaan.</p><h2>IK ZAG MIJN MOEDER MINDER VAAK</h2><p>Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik ongeveer 15 a 16 was. Tot dat moment hebben ze altijd allebei een vaste en gelijkwaardige plek in mijn leven gehad. Toen ze uit elkaar gingen veranderde dat plotseling. Vanaf dat moment woonde ik grotendeels bij mijn vader en zag ik mijn moeder ineens veel minder vaak. Dat voelde als een grote verandering waar ik niet op voorbereid was. Gelukkig zagen mijn moeder en ik elkaar in de meeste weekenden nog, maar toch voelde het echt anders dan daarvoor.</p><h2>SCHULDGEVOEL</h2><p>Wat ik het moeilijkst vond aan de situatie, was de omschakeling. Alles wat zo normaal en vertrouwd was, voelde ineens onbekend. De manier waarop het leven liep, veranderde en ik moest daar een nieuwe weg in gaan vinden.&nbsp;</p><p>Het voelde soms ook vreemd om dingen ineens alleen met één ouder te doen. Als ik het gezellig had met de ene ouder, kon ik me daar schuldig over voelen tegenover de andere ouder. Dat schuldgevoel was verwarrend, want ik merkte dat ik tegelijkertijd iemand kon missen én me prettig kon voelen bij de ander. Die tegenstrijdige gevoelens waren lastig omdat ik niet zo goed wist wat ik ermee aan moest.&nbsp;</p><h2>WENNEN AAN DE NIEUWE SITUATIE</h2><p>Bij mij heeft tijd hierin echt een grote rol gespeeld. Ik mocht mezelf daarin leren om mezelf te gunnen om te wennen aan de nieuwe situatie. Dat ging niet in één keer, maar stap voor stap. Waarbij ook nieuwe emoties tevoorschijn kwamen. Zoals verdriet omdat ik een andere ouder miste, of schuldgevoelens omdat het toch wel fijn was met de andere ouder. Door mezelf de ruimte te geven om die emoties te voelen, merkte ik dat ze minder overweldigend werden.</p><h2>CREATIVITEIT INZETTEN&nbsp;</h2><p>Praten en toneel hebben mij hierbij enorm geholpen. Doordat ik op jeugdtheater ben gegaan, heb ik geleerd om mijn binnenwereld te kunnen uiten. Via een rol kon ik gevoelens laten zien die ik in het echte leven moeilijk onder woorden kon brengen. Dat maakte het voor mij makkelijker om er later ook echt over te praten. Het uitspelen van emoties gaf me inzicht in mezelf en zorgde voor opluchting.</p><h2>OMGAAN MET GEMIS</h2><p>Om te leren om gaan met het gemis ging ik vaak op (vaste) momenten bellen met de andere ouder. Zodat ik even kon vragen hoe het ging in het andere huis, en zelf mijn verhaal kon doen. Dit hielp mij om me verbonden te blijven voelen. Ook vond ik het fijn om een leuke foto op beide kamers te hangen, zodat ik altijd een fijne herinnering had om aan te denken en naar te kijken.</p><h2>TERUGBLIK</h2><p>Terugkijkend heeft de scheiding van mijn ouders veel invloed op mij gehad. In het begin voelde het verwarrend en emotioneel, omdat alles wat vertrouwd was ineens veranderde. Mijn eerste reactie was om me aan te passen en mijn gevoelens voor mezelf te houden. Toch merkte ik dat dit niet hielp. Ik had vooral behoefte aan tijd, rust en begrip, en aan de bevestiging dat mijn gevoelens er mochten zijn.</p><h2>MIJN VERHAAL DELEN</h2><p>Uiteindelijk voelde het door tijd, praten en creatief bezig zijn steeds minder zwaar. Ook ontdekte ik dat ik niet de enige was die hiermee worstelde. Door mijn verhaal te delen en te verbinden met anderen, voelde ik me minder alleen. Dat besef heeft me geholpen om de situatie beter te accepteren en mijn gevoelens serieuzer te nemen.</p><h3>TIPS VOOR DE VERANDERING EN VERVELENDE GEVOELENS DOOR DE SCHEIDING:</h3><ol><li><p>Gun jezelf de tijd. Alles verandert ineens en dat is normaal. Je hoeft niet meteen te weten hoe je met alles omgaat. Het is oké om stap voor stap te wennen.&nbsp;</p></li><li><p>Je emoties mogen er zijn. Verdriet, gemis of bijvoorbeeld schuldgevoelens. Probeer ze niet weg te stoppen, want uit ervaring voelde deze emoties uiteindelijk alleen maar zwaarder bij mij daardoor. Soms helpt het om te praten, te schrijven of iets creatiefs te doen, zoals toneel, tekenen of muziek.</p></li><li><p>Het mag fijn zijn. De situatie is veranderd en het is echt niet erg als je het fijn hebt bij de ene ouder, en tegelijkertijd de andere ouder mist. Dat betekent niet dat je iemand te kort doet.</p></li><li><p>Blijf verbonden. Zoek kleine manieren om contact te houden met de ouder die je minder ziet. Dat kan bellen, appjes sturen, een foto ophangen of een briefje schrijven. Het helpt je om met het gemis om te gaan en de band met die ouder te blijven voelen, ook als jullie niet dagelijks samen zijn. Je kan ook altijd de verbinding zoeken met leeftijdsgenoten die ook gescheiden ouders hebben. Wie weet zijn er wel veel meer kinderen die hetzelfde voelen als jij!</p></li></ol><p>Onthoud, je hoeft het niet alleen te doen!</p>

Hoe ik leerde omgaan met gemis en schuldgevoel door de scheiding

<h2>Twee werelden</h2><p>Ik leef tussen twee deuren,</p><p>Twee werelden en kleuren,</p><p>Twee gezinnen en levens,</p><p>Al ben ik in beide steeds even,</p><p>&nbsp;</p><p>Elke deur vertelt een verhaal,</p><p>Gesproken in een eigen taal,</p><p>Een taal van liefde vind je hier,</p><p>Beide deuren altijd op een kier,</p><p>&nbsp;</p><p>Terwijl het leven van elkaar verschilt,</p><p>Moet ik ook kijken naar wat ik wil,</p><p>Wat bij de een mag, mag bij de ander niet,</p><p>In elk huis klinkt zijn eigen lied.</p><p>&nbsp;</p><p>Alle deuren hebben hun gebreken,</p><p>Maar tegelijk voelt het als een warme deken,</p><p>Twee plekken waar ik beide wil zijn,</p><p>En die vrijheid is ook wel fijn.&nbsp;</p>

Gedicht 'verdwijnen'

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : LENA | FOTO: PEXELS / AIDAN ROOF

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Relevante blogs of vlogs

Contact

Socials