Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

126 verhalen gevonden voor jou

‘Lieve pap, jij wilde mij even niet meer zien.’
‘Lieve pap, jij wilde mij even niet meer zien.’
Gedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 ‘Lieve pap, jij wilde mij even niet meer zien.’

Lieve pap,

Weet je nog een aantal jaar geleden? Toen het tussen ons al een tijdje niet boterde en het contact op een avond plotseling tot een einde kwam. Ik weet het nog wel heel goed. Jij wilde mij even niet meer zien. Of je kon het even niet meer.

Voor mij stond die tijd in het teken van gemis. Ik kon het niet helpen om jou elke dag te missen, hoeveel leuke dingen ik ook deed en hoeveel afleiding ik ook zocht. Hoe leuk mijn diploma-uitreiking ook was, jij was er niet om mij toe te juichen. Hoeveel zin ik ook had om in het buitenland te gaan studeren, jij was er niet om me uit te zwaaien op Schiphol. Duizend vragen spookten door mijn hoofd en ik vroeg me af of die ook door jouw hoofd spookten. Of was je me al vergeten? Jouw enige dochter, met wie je voor de scheiding zo’n goede band had.

Ik had je in die tijd zo graag om advies willen vragen. Mijn wijze vader die zo lang een voorbeeld voor mij was. Ook wilde ik heel graag weer jouw grapjes horen, want die vond ik stiekem altijd de grappigste. Ik had je zo graag alles over mijn avonturen willen vertellen, maar jij wilde toen even niet. Iets wat voor mij lastig te begrijpen was en waar ik ontzettend veel verdriet van heb gehad.

Maar hoe moeilijk het soms ook tussen ons is geweest, de hoop op contact heb ik nooit verloren. Ondanks dat het toen ondenkbaar was dat ik af en toe een spontaan appje van je zou krijgen of een foto als je op vakantie bent, krijg ik die nu wel. En ik denk niet dat je weet hoe dankbaar ik daarvoor ben. Net zoals de fijne momenten die we nu weer samen opbouwen. Al is het nog steeds niet zo vaak, ze zijn er wel en dat koester ik.

Mijn droom is dat jij en mama samen op mijn volgende diploma-uitreiking komen. Dat jullie weer allebei in een ruimte kunnen zijn en ik twee trotse ouders zie staan om naar te zwaaien als ik mijn diploma in ontvangst neem. Twee trotse ouders, in plaats van een.

X Eef

Verhaal lezen
‘Lieve mama, ik mis je.’
‘Lieve mama, ik mis je.’
Gedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 ‘Lieve mama, ik mis je.’

Lieve mama, 

Ik mis je.

Kan ik dat wel tegen je zeggen, zonder dat je denkt dat ik spijt heb van de keuze je te verlaten? Of zonder dat je denkt dat het de schuld van papa is geweest? Ergens heb ik spijt, maar vooral hoe het erna is gelopen. Het was nooit mijn bedoeling je zo veel pijn te doen. Ik voelde me machteloos en wist niet hoe ik het goed kon doen. Ik kan me voorstellen dat jij je ook zo of misschien wel anders gevoeld moet hebben.

De scheiding tussen jou en papa maakt me verdrietig en soms boos. Het doet me pijn dat jullie het niet samen konden oplossen en mij, m’n broertje en zusje moesten betrekken. Je voelde voor mij op momenten onvoorspelbaar. Ik wilde heel graag mijn best doen om jou op te vrolijken, zodat je iets minder last had van de scheiding. En ik wilde ervoor zorgen dat je jouw handen in ieder geval niet vol had aan mij. Ik voelde en voel me nog steeds verantwoordelijk voor jouw geluk.

Nu, zoveel jaar later, gaat het nog steeds niet altijd goed tussen ons. Ik ben onzeker over hoe het aan te pakken om het contact te herstellen. Je bent intussen ook enkele keren verhuisd, zonder mij. Je hebt gebouwd aan een nieuw leven, zonder mij. Kan ik ooit nog terugkomen in jouw leven, net als vroeger? Jij was altijd mijn beste vriendin en ik kon alles bij jou kwijt. Daarom doet het soms extra zeer dat ik niet meer in jouw leven pas. Ik ben ondertussen ouder en heb ook gebouwd aan een nieuw leven, zonder jou. Maar toch hoop ik dat op een dag onze paden weer kruisen en we samen, op een nieuwe manier, verder kunnen gaan.

Want mama, ik mis jou en al onze fijne momenten samen.

Liefs, Jade

Verhaal lezen
Hoe mijn relaties een spiegel waren van de relatie van mijn ouders
Hoe mijn relaties een spiegel waren van de relatie van mijn ouders
Mijn oudersGedachten en gevoelensLiefde

📖 Hoe mijn relaties een spiegel waren van de relatie van mijn ouders

Mijn liefdesleven na de scheiding van mijn ouders: van elk schooljaar een ander vriendje naar een vaste relatie

Op de middelbare school had ik bijna elk jaar een ander vriendje. Op de basisschool had ik ook weleens een ‘verkering’, maar dat voelde niet serieus. Toen ik dertien was, kreeg ik mijn eerste echte relatie. Ik was de eerste in mijn vriendinnengroep met een vriendje en voelde me daar speciaal door. Toch liep het na zes maanden stuk. Later bleek dat hij op jongens viel. Inmiddels is hij gelukkig met zijn vriend en achteraf begreep ik waarom het soms ongemakkelijk voelde tussen ons.

Mijn tweede vriendje – De zoektocht naar houvast

Op mijn veertiende kreeg ik mijn tweede vriendje. Hij gaf me veel aandacht en ik zocht veel steun bij hem, vooral toen mijn ouders gingen scheiden. Mijn eerste zoen was met hem en ik was helemaal verliefd, maar drie maanden later maakte hij het uit zonder uitleg. Ik bleef achter met vragen en een diep gevoel van afwijzing.

Mijn derde vriendje – Een spiegel van mijn situatie

Mijn derde vriendje had ook gescheiden ouders. We begrepen elkaar zonder veel te hoeven uitleggen. Toch voelde ik al snel dat ik niet verliefd was en na twee maanden beëindigde ik het. Ik realiseerde me dat ik vooral aandacht zocht, niet per se liefde.

Mijn vierde vriendje – Het patroon dat ik herhaalde

Op mijn vijftiende kreeg ik een relatie die bijna vier jaar duurde. In het begin was het geweldig, maar na twee jaar veranderde alles. Hij werd afstandelijk en had geen tijd meer voor me. Van elke dag afspreken, naar elkaar één keer in de maand zien. Ik voelde me heel alleen. Pas later besefte ik dat onze relatie leek op die van mijn ouders. Mijn moeder gaf altijd, maar kreeg niks terug. Ze leefden langs elkaar heen. Ik herhaalde het patroon van mijn ouders onbewust.

Na mijn verjaardag barstte de bom. Hij gaf me een cactus met de woorden: "Dat past bij je." Ik was woedend. Een maand later maakte ik het uit via een appje, omdat hij geen tijd wilde maken voor een gesprek. Na deze relatie merkte ik dat ik veel onzekerder was. Ik ging heel erg aan mezelf twijfelen en durfde me minder open te stellen. Ik was nog maar een schim van mezelf.

Hoe ik een stabiele relatie opbouwde

Toen ik negentien was, ontmoette ik mijn huidige vriend. Hij was mijn lichtpuntje. Hij trok me uit bed en nam me mee op roadtrips. Voor het eerst voelde ik me echt gehoord en gezien. Bij hem kon ik volledig mezelf zijn. Bij zijn familie ervaarde ik een compleet andere manier van omgaan met elkaar. Ze waren warm, open en betrokken. Dit gaf me een gevoel van veiligheid dat ik thuis had gemist. Nu - na 4,5 jaar - wonen we samen en hebben we een stabiele relatie. We hebben nooit ruzie, omdat we open en eerlijk naar elkaar zijn.

Wat ik heb geleerd over relaties en de scheiding van mijn ouders

Herhaal niet het patroon van je ouders


Mijn vorige relatie leek sterk op die van mijn ouders. Pas toen ik dit door had, kon ik zelf veranderen.


Durf alleen te zijn

Ik was bang om alleen te zijn, maar besefte dat ik mezelf eerst moest leren waarderen. Ik mag ook dingen voor mezelf doen.


Zoek een partner die je steunt en respecteert

Een gezonde relatie betekent geven én ontvangen. Mijn vriend liet me opnieuw bloeien.


Communiceer open en eerlijk

Dit is de basis voor een langdurige en gelukkige relatie.


Luister naar jezelf

Wees altijd eerlijk en respectvol naar jezelf en luister naar je gevoel.

Herken jij jezelf in dit verhaal?

Heeft de scheiding van jouw ouders ook invloed gehad op je relaties? Deel je verhaal in de reacties. Of wil je hierover praten? Dat kan met een Online-Buddy van Villa Pinedo!

Verhaal lezen
Gedicht over zelfliefde
Gedicht over zelfliefde
Gedachten en gevoelensLiefde

📖 Gedicht over zelfliefde

Houd jij van jezelf?

Zelf weet ik het niet

Vroeger wilde ik het goed doen

     voor een ander en de wereld

     want dan was ik misschien toch goed genoeg

     maar voor mij zelf was het nooit voldoende

Tegenwoordig maak ik mijn eigen keuzes

     ik ben minder overprikkeld

     ik ga uitdagingen aan

     en ben leuker gezelschap voor mijzelf

Soms is het moeilijk en voel ik mij schuldig

Maar steeds vaker zie ik mijzelf als mooi persoon

Omdat mijn keuzes mij kracht en ruimte geven om te leven

Misschien dat ik zelfs ooit van mezelf kan houden

Verhaal lezen
Zelfliefde & gescheiden ouders: een eeuwigdurende ontwikkeling
Zelfliefde & gescheiden ouders: een eeuwigdurende ontwikkeling
Gedachten en gevoelensLiefde

📖 Zelfliefde & gescheiden ouders: een eeuwigdurende ontwikkeling

Van mezelf houden helpt mij in veel dingen: het helpt mij in het bepalen van mijn grenzen, het stellen van mijn doelen en het inrichten van mijn leven. Voor mij is zelfliefde niet altijd een vanzelfsprekend iets geweest (en dat is het nog steeds niet). Sterker nog, het voelde een tijd lang als een onmogelijk doel. 

Hoe een verhuizing en strijd tussen ouders mijn zelfbeeld beïnvloedde

Eerst gaan we een stukje terug in de tijd. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vier jaar oud was en een paar jaar later zijn wij met mijn moeder 60 kilometer verderop verhuisd. Deze verhuizing is van enorme impact geweest op mijn leven, op zevenjarige leeftijd veranderde ik van basisschool, zwemvereniging, turnvereniging en omgeving. Mijn dagelijks leven veranderde en ik kwam terecht in een omgeving die niet goed bij mij paste. Ik was niet op mijn plek, had eigenlijk geen vrienden en begon daardoor meer aan mijzelf te twijfelen.

Ondertussen ging het niet goed tussen mijn ouders. Er werd thuis veel negatief gepraat over de andere ouder. Hoewel ik dat als kind niet echt besefte, heeft dat ook zijn sporen achtergelaten. Het herhaaldelijk horen wat er niet goed was aan mijn moeder of vader, liet mij eigenlijk geloven dat er iets mis was met mij. En in combinatie met het niet op mijn plek voelen op school, brak mijn zelfliefde af. Ik twijfelde op een gegeven moment niet eens meer, ik wist het zeker. Ik was niet goed genoeg. Daardoor deed ik vooral alles wat anderen van mij vroegen, want ik wilde niemand tot last zijn. Ik wilde altijd helpen en lief gevonden worden.

De eerste stappen naar zelfliefde: ‘Nee’ leren zeggen en mijn eigen pad vinden

En daar liep ik in vast, maar gelukkig verbeterde de sfeer thuis. Het werd gemoedelijker en er werd minder negatief over de andere ouder gesproken. In die tijd begon ik ook met therapie (of hoe het toen ook werd genoemd). Misschien klinkt het gek, maar daar leerde ik hoe belangrijk het is om ‘nee’ te zeggen. Ik herinner me nog goed dat ik de eerste paar keer moest huilen wanneer ik ‘nee’ zei. Ik vond het helemaal niet fijn, bijvoorbeeld als mijn moeder vroeg of ik mee boodschappen wilde doen en ik weigerde. Achteraf besefte ik me dat dit de eerste, belangrijke stappen waren richting meer zelfliefde.

In de jaren daarna zette ik steeds meer stappen vooruit. Ik ging meer zwemmen en lezen, mijn grootste hobby’s. Later koos ik een middelbare school die echt goed bij mij paste, waar ik aansluiting vond bij nieuwe vriendinnen. Ook ging ik af en toe weer in therapie, soms voor langere tijd en soms kort. Elke keer bracht het mij een stukje verder, een stapje dichterbij zelfliefde. Toch realiseer ik me steeds meer dat zelfliefde geen eindpunt is. Het is iets waar ik iedere dag bewust mee bezig ben en bewust voor kies.

Wat kan jij doen?

Eigenlijk is het allerbelangrijkste: jij bent altijd goed genoeg en als je ergens niet gewaardeerd wordt, dan ben je gewoon niet op de juiste plek. Het klinkt moeilijk, en het is niet altijd simpel, maar het brengt je veel. En als je geen idee hebt waar te beginnen, lees dan eens deze tips en kijk wat bij jou past. Want uiteindelijk is zelfliefde voor jezelf kiezen en voor jezelf zorgen.

Verhaal lezen
Gedicht over vriendschap
Gedicht over vriendschap
Gedachten en gevoelens

📖 Gedicht over vriendschap

Mijn vrienden en ik

Zijn er altijd voor elkaar 

Zoals ik er ben voor hen

Staan zij ook voor mij klaar

Soms is het lastig 

Om om hulp te vragen 

Maar als jij je zorgen deelt

Kunnen zij je helpen dragen

Dus wees niet bang om te vertellen

Wat er in jouw hoofd speelt 

Je staat er niet alleen voor 

Als je het met iemand deelt.

Verhaal lezen
Hoe de omgangsregeling veranderde naarmate ik ouder werd
Hoe de omgangsregeling veranderde naarmate ik ouder werd
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Hoe de omgangsregeling veranderde naarmate ik ouder werd

‘Change is the only constant in the world.’ Een zin die eens voorbijkwam in een serie en mij nooit meer heeft losgelaten. Verandering is overal en zeker een scheiding zorgt voor veel verandering. Ik vind verandering echt verschrikkelijk, maar verandering kan ook mooi of fijn zijn. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vier jaar oud was en vanaf dat moment was er dus ook een omgangsregeling nodig. Een verdeling, wanneer ik bij papa of mama zou zijn. 

De verhuizing

In het begin was dit vrij eenvoudig, want ze woonden allebei in hetzelfde dorp. Dus waren wij op donderdagavond en op zondag bij mijn vader. De rest van de tijd bij mijn moeder. Een vrij eenvoudige regeling die op dat moment perfect was voor mij en mijn jonge zusje, maar na een paar jaar volgde de eerste verandering. Mijn moeder kreeg een nieuwe partner en wij ging verhuizen naar een nieuwe plek, zo’n 60 kilometer verderop. Om de reistijd voor ons te verkorten en mijn vader meer te kunnen zien, veranderde de omgangsregeling. We kregen ‘korte’ weekenden (zaterdagavond tot zondagavond) en ‘lange’  weekenden (vrijdagavond tot zondagavond), steeds om en om.

Ik wil verandering

Het was de omgangsregeling die standhield gedurende de rest van mijn basisschool- en middelbare schooltijd. En hoewel ik verandering haat, wenste ik op dat moment vaak om verandering. De omgangsregeling stond vast en wijzigingen daarin waren lastig. Toen de regeling net werd ingesteld, was dit totaal niet erg, maar hoe ouder ik werd, hoe meer er kwam in de weekenden. Ik kreeg nieuwe vriendinnen en wilde zonder gedoe naar hun feestjes kunnen. Ook werd ik actief bij de reddingsbrigade en wilde ik graag meehelpen op evenementen in de weekenden. Overal liep ik vast omdat het niet kon, want ik was in het weekend bij mijn vader en dus niet op de plek van de evenementen of feestjes.

Ik weet nog dat iemand op een gegeven moment, toen ik een jaar of 15 was, tegen mij zei: "Ga dan gewoon eens een keer niet naar je vader." Maar dat durfde ik niet. Het voelde dan alsof ik hem en zijn omgeving afwees, of liet blijken dat ik liever bij mijn moeder was. Terwijl ik eigenlijk alleen maar bij mijn vrienden wilde zijn, net als ieder ander. Ik had gehoopt dat daar meer ruimte voor flexibiliteit was geweest, dat ik dan zelf iets later met het OV kon komen of dat er niet krampachtig aan de omgangsregeling werd vastgehouden.

 

Studeren en eindelijk verandering

Gelukkig veranderde alles toen ik ging studeren. Ik werd volwassen en ging studeren in Leiden, tussen mijn beide ouders in. Toen kreeg ik ineens de vrijheid om zelf te bepalen wanneer ik naar welke ouder ging. Deze periode gaf mij veel rust én het gaf mij de mogelijkheid om mijn eigen keuzes te maken, op basis van wat ik wilde en ongeacht wat de omgangsregeling had moeten zijn. Ik vond het zo fijn om dit vertrouwen te krijgen.

En nu, weer 6 jaar later, woon ik niet meer thuis. Er is geen omgangsregeling meer, maar ik ga gewoon op bezoek bij allebei mijn ouders en zij bij mij. Als ik iets heb ervaren gedurende de 18 jaar aan omgangsregeling tot ik uit huis ging, is het dat bij elke leeftijdsfase een andere aanpak past. En misschien is dit makkelijker als je ouders dichter bij elkaar wonen. Neem de kinderen mee in het gesprek en bekijk ieder jaar of het nog werkt zoals bedacht is. Want wensen en behoeften veranderen en kunnen ook tussen broers & zussen verschillen. En uiteindelijk wil ieder kind gewoon kind kunnen zijn en lekker met zijn vrienden kunnen spelen.

Verhaal lezen
Het is oké als de band met een van je ouders niet altijd hetzelfde voelt
Het is oké als de band met een van je ouders niet altijd hetzelfde voelt
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 Het is oké als de band met een van je ouders niet altijd hetzelfde voelt

Ik ben Rosalie, inmiddels 22 jaar oud en mijn ouders zijn gescheiden toen ik acht jaar was. Het was voor mij een moeilijke tijd, al had ik dat toen zelf nog niet zo door. Voor de scheiding van mijn ouders was ik altijd een papa’s kindje. Toch was onze relatie altijd erg veranderlijk, zeker na de scheiding. 

Gek op papa

Voor de scheiding van mijn ouders was ik gek op papa en ik miste hem enorm als hij lang weg was voor zijn werk. Mijn broertje en ik waren dan vaak alleen met mijn moeder thuis. Ik kon me dan soms alleen voelen, omdat mijn broertje veel tijd en aandacht opeiste van mijn moeder. 

Ik voelde altijd een diepe connectie met mijn vader, omdat ik het idee had dat hij mij kon begrijpen zoals niemand anders dat kon. Toch konden we helaas niet echt een goede band opbouwen, omdat hij er niet vaak was. Ik snapte als kind niet waarom ik zo graag bij mijn vader was, als hij mij zo vaak alleen liet. 

Woede en verdriet

Toen mijn ouders uit elkaar gingen had ik niet gelijk door dat ik er last van had. Ik stond al vrij snel in de overlevingsstand en vond veel afleiding in mijn schoolwerk. Ik wilde op de middelbare school heel graag cum laude slagen en deed hier alles voor. Achteraf bleek dit mijn manier van overleven. 

Mijn ouders waren na de scheiding allebei erg veel met hun eigen problemen, woede en verdriet bezig. Ik miste in die periode mijn vader heel erg en ik merkte dat ik hem nodig had. Ik voelde me enorm alleen, had weinig vrienden en had het idee dat ik het alleen moest doen. Ook stapte ik in de reddersrol, waarbij ik voor mijn ouders en broertje ging zorgen, als een soort psycholoog en ondersteuner. Ik wilde dat het goed ging met iedereen, maar vergat daarbij mezelf. 

De eindexamens 

Het was zo ver: de eindexamens waren klaar en de mentoren gingen bellen met de uitslagen. Ik was super zenuwachtig, want ik had zo hard gewerkt om cum laude te slagen en hoopte zo erg dat het me gelukt was. Ik zou samen met mijn moeder naar mijn vaders huis gaan voor de uitslag, omdat mijn vader niet bij mijn moeder thuis wilde komen. 

Echter, wilde ik dit eigenlijk niet en besloot ik toch de uitslag bij mijn moeder thuis te willen krijgen. Ik had mijn vader uitgenodigd en hoopte enorm dat hij zou komen. Dat hij zijn eigen gevoelens even aan de kant kon zetten voor mij. Uiteindelijk besloot hij niet te komen. Er ging een gevoel van intens verdriet, woede en teleurstelling door mij heen. Ik had mijn gevoel jaren aan de kant gezet voor hem, maar hij kon dat niet één keer voor mij doen. Er ging bij mij een knop om, ik kon wel zonder hem. 

De brief

Na ongeveer twee jaar merkte ik dat ik die goede band met mijn vader, waar ik als kind eigenlijk al behoefte aan had, begon te missen. Ik merkte dat mijn vader niet degene was die iets ging doen om onze band te verbeteren, dus deed ik het. Ik heb al mijn gevoelens en gedachten opgeschreven in een brief, met de boodschap dat ik onze relatie wilde verbeteren, maar dat ik hem daar ook voor nodig had. Hij gaf aan een gesprek met mij te willen, dus dat deden we. 

Op een bankje in het bos hebben we gepraat over de tijd voor en na de scheiding, zijn gevoelens, ideeën over het leven en zijn kant van het verhaal. Ook ik kon mijn verhaal kwijt. Het was de eerste keer dat we zo met elkaar praatten en het luchtte ons allebei op. Het zorgde voor meer begrip, aan beide kanten. Deze brief heeft zo veel veranderd in onze band en heeft mij echt geholpen. Soms is de stap groot om iemand te benaderen die je pijn heeft gedaan, maar het kan juist zo goed uitpakken. 

Nog steeds hebben we ups en downs in onze relatie, maar er is enorm veel verbetering in gekomen. Inmiddels heb ik door dat ik eigenlijk veel meer op mijn vader lijk dan ik altijd dacht. Ik denk dat dat de reden is dat ik toch altijd verlangde naar een band met hem. 

Verandering kan soms heel moeilijk en eng zijn, maar het is niet altijd verkeerd. Wat vind jij van verandering? Vind jij het eng, vervelend of soms ook wel goed? Laat het weten in de reacties!

Verhaal lezen
Mijn vader trok zich terug uit mijn leven
Mijn vader trok zich terug uit mijn leven
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 Mijn vader trok zich terug uit mijn leven

Ik was 14 jaar toen mijn ouders gingen scheiden. Midden in de puberteit en geen idee wat er op mij af kwam. Vanaf dat moment veranderde er heel veel. De sfeer in huis werd grimmig, mijn ouders sliepen niet meer samen en mijn vader was vaak weg van huis. Na 3 maanden had mijn vader een eigen appartement gevonden bij ons in de buurt. Het was 5 minuten fietsen. 

Co-ouderschap 

In het begin hadden we co-ouderschap. Dit betekende de ene helft van de week bij papa, de andere helft bij mama. De weekenden waren dan om en om. Dit was voor mijn vader best heftig. Ik zat al in de 2e klas van de middelbare school, maar mijn broertje zat in groep 7. Die kon al wel alleen naar huis fietsen, maar dit ging niet altijd goed. Hij kon de zelfstandigheid van alleen fietsen niet aan. Hier kon mijn vader helaas niet heel veel bij helpen. Hij werkte tot half 5 en was dan pas om half 6 thuis. Dan waren wij al lang thuis. Dan moest hij nog koken en voor ons zorgen. Dit leverde bij hem veel stress op en hij was vaak geïrriteerd. Dit deed ook wat met de band die ik met mijn vader had. Het werd oppervlakkiger.

In het begin hadden we het gezellig. We zijn met z’n drieën naar de Efteling geweest en we hebben veel spelletjes gedaan. Toen had ik nog niet het idee dat er tussen ons veel veranderd was. Dit kwam pas toen hij zich terugtrok uit het co-ouderschap, omdat hij het niet kon hebben om doordeweeks voor ons te zorgen. Ik zag hem daarom ineens maar 1 keer in de 2 weken. Dit vond ik in het begin heel moeilijk. Er veranderde iets in onze band. Heel langzaam trok hij zich terug uit mijn leven. Hij was niet meer bij gesprekken op school en als we bij hem waren, dan was hij emotioneel afwezig. 

Nieuwe vriendin

Een jaar na de scheiding maakte papa bekend dat hij een nieuwe vriendin had. Dit kwam voor mij best als een shock. Ik wist niet wat ik ervan moest vinden. Hij ging verhuizen en trok bij haar in, 50 minuten verderop. Dat is het moment geweest dat ik mijn vader begon kwijt te raken. Wij kregen een eigen kamer, maar zo voelde het niet. Ik sliep op de kamer waar hun kledingkast stond en mijn broertje sliep op zolder op het bed van de zonnebank.

Ik voelde me daar helemaal niet welkom. Papa en zijn vriendin hadden ruzie om de kleinste dingetjes. Ze waren nog heel erg zoekende. Het was echt haar huis en ineens moest ze het gaan delen met een andere man en 2 puberende kinderen. We moesten er ook om het weekend heen. Dat was vanuit de rechter bepaald. Hij kwam ons dan ophalen bij mijn moeder. 

Ouder worden

Na mijn examens kreeg ik een baantje. Dit betekende dat ik alleen kon werken in het weekend dat ik bij mijn moeder was. Dan verdiende ik nog geen €50 in de maand. Ik kreeg na een jaar een ander bijbaantje en hier wilde ik het liefste elk weekend werken. Ik werd dan op zaterdagavond opgehaald en zondagavond weer thuisgebracht. Dit hebben we niet heel lang volgehouden. Ik ging hem steeds minder zien. 

De bom barstte toen ik naar het mbo ging en 18 jaar werd. Mijn vader moest voor school gaan betalen, maar dit weigerde hij. Ik voelde me in de steek gelaten, alsof hij niet meer van mij hield. Ik was boos en teleurgesteld. Ik heb het contact met mijn vader verbroken en wilde niks van hem weten. Als ik een appje van hem kreeg, was ik helemaal van de leg. Dan kwam al die boosheid weer naar boven. Deze boosheid heeft mij 3 jaar lang tegengehouden het contact weer op te zoeken. 

En nu?

Tegenwoordig heb ik weer contact met hem. Ik zie hem denk ik 4 keer per jaar. Ik heb 2 jaar geleden een brief gestuurd over hoe ik alles heb ervaren. Ik heb het hem vergeven, maar ik ben het niet vergeten. Het voelt nu alsof ik hem opnieuw moet leren kennen. Soms mis ik de momenten die we samen hadden, maar ik heb er nu ook vrede mee. 

Herken je dit zelf ook, maar weet je niet hoe je hiermee om moet gaan? Stel je vraag op ons Forum of vraag een Buddy aan.

Soms heeft het hart meer tijd nodig om te accepteren wat je al weet.

Verhaal lezen