Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

126 verhalen gevonden voor jou

Gedicht: Twee Huizen
Gedicht: Twee Huizen
FamilieMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Gedicht: Twee Huizen

Twee huizen

Twee huizen, één hart,

Kunnen we terug gaan naar de start,


Twee stemmen die samen zongen,

Herinneringen zijn weg verdrongen,


De stille muren zijn zacht verplaatst,

Nu in stilte uit elkaar geraasd,


Toch draag ik stukjes van hun beiden,

En neem ik ze mee naar nieuwe tijden,


In elke lach en elke traan,

Mijn zus liet mij niet alleen staan. 

Verhaal lezen
Gedicht: Gebroken gezin
Gedicht: Gebroken gezin
Mijn oudersStiefoudersMijn woonsituatie

📖 Gedicht: Gebroken gezin

Gebroken gezin

Ik was jong toen jullie het besloten,

Om niet één te zijn, maar gebroken,

Twee huizen, twee werelden apart,

Het liet een scheur achter in mijn hart.


Iedereen zegt: twee keer feest, meer cadeaus,

Twee slaapkamers, vakanties, dat is toch grandioos? 

Maar niemand snapt hoe het soms echt is,

Het is de veilige basis die ik mis.


Waar hoor ik thuis, hoe gedraag ik mij? 

Stiefouders en kinderen komen erbij,

Regels veranderen, is het nog mijn thuis? 

Ik voel mij een gast in mijn eigen huis.


Huilend op de fiets, keer op keer,

Van de een naar de ander, heen en weer.

Elke keer m’n tas pakken, wat een stress,

Als een postduif zonder eigen nest.


We praten niet, want dat doet zeer,

Wat bij de ander gebeurt, vertel ik niet meer,

Daarmee houden wij vrede in huis,

Maar zelf voel ik nog altijd de ruis.

Verhaal lezen
Mijn ouders gingen scheiden in de zomervakantie
Mijn ouders gingen scheiden in de zomervakantie
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 Mijn ouders gingen scheiden in de zomervakantie

De dag dat mijn ouders besloten te gaan scheiden is inmiddels al negen jaar geleden. Toch herinner ik mij die dag alsof het gister was. Het was de laatste schooldag in mijn derde jaar van de middelbare school. Hoera! Het was zomervakantie. Het moment dat ik thuis kwam en de oprit opfietste, wist ik het meteen. Er was iets mis, ik kon het aan alles voelen. Ik liep naar binnen en mijn moeder vertelde mij meteen het nieuws. Papa en mama gingen scheiden. 

DE VERANDERVAKANTIE

Het nieuws kwam voor mij niet per se als een verrassing, het ging al heel lang niet goed tussen mijn ouders. Maar dat ze zouden besluiten om te gaan scheiden terwijl de zomervakantie echt net was begonnen, zag ik niet aankomen. De zomervakantie die ieder kind zichzelf voorstelt, viel voor mij toen snel in duigen. Geen vakantie en leuke uitjes met z’n allen, maar van alles regelen en wennen aan de situatie hoe die zo plots ineens was. Het was niet meer zomervakantie, maar de grote ‘verandervakantie’. 

Hoe de vakantie verder is verlopen is inmiddels een beetje vaag, het is ook alweer negen jaar geleden ondertussen. Wat ik nog wel weet, is dat ik het lastig vond dat het in de zomervakantie gebeurde. Ik kon er met niemand over praten op school en ik bracht veel tijd thuis door, waar het juist niet zo gezellig was. Ik vond het lastig om aan vrienden en vriendinnen te vertellen dat mijn ouders gingen scheiden. Telkens als ik met iemand afsprak moest ik het weer opnieuw vertellen, omdat ik nu niet iedereen tegelijk op school zag. Het heeft echt wel even geduurd voordat ik hier mijn weg in kon vinden. 

Sommige dagen bracht ik alleen maar in mijn kamer door, luisterde ik naar muziek en schreef bijvoorbeeld mijn gedachtes op. Op andere dagen wilde ik juist weer met vriendinnen zijn. Al vertelde ik dan niet altijd wat er speelde. Ik wilde soms gewoon even doen alsof alles nog normaal was.

JE VINDT JE WEG

Nu, negen jaar later, kijk ik anders terug op die zomervakantie. Ja, het was de zomer waarin alles veranderde, maar het was ook het begin van mijn eigen groei. In de periode erna leerde ik dat ik sterker was dan ik dacht, dat ik zelf keuzes kon maken, en dat er altijd mensen zijn bij wie je terecht kunt. Als jij nu midden in zo’n ‘verandervakantie’ zit: het is lastig en dat is helemaal oké, maar geloof me, uiteindelijk vind je je weg. Echt waar.

Verhaal lezen
Hoe school een veilige plek werd na de scheiding
Hoe school een veilige plek werd na de scheiding
Gedachten en gevoelensOp schoolSteun

📖 Hoe school een veilige plek werd na de scheiding

Het was maandagochtend. Een ochtend na weer een weekend overleven. Ik wist niet meer wie ik was of waar ik bij hoorde. Het was niet fijn om thuis te zijn en op school moest ik mijn plekje in de nieuwe klas nog vinden. Die bewuste maandag hield ik het niet meer. Achter in de klas, in mijn eentje aan een tafel en een documentaire op het digibord. De tranen stroomden over mijn wangen. Mijn verzet was gebroken. Maar een beter vangnet had ik niet kunnen wensen. Een school met mentoren, docenten en begeleiders, die mij uit lieten huilen en ondersteunden, maar die vooral aanwezig waren wanneer ik dat nodig had.

KIND VAN GESCHEIDEN OUDERS

Als kind van gescheiden ouders is het soms lastig. Je maakt iets mee wat niemand anders meemaakt. Ja, er zijn (helaas) meer kinderen met gescheiden ouders. En ja, er zijn (helaas) ook meer kinderen die zich thuis niet fijn of veilig voelen. Maar er wordt vaak weinig over gesproken en elk verhaal is anders. 

Ik probeerde dit als kind zelf op te lossen. Verstand op nul en gaan. Huilen in bed en de volgende dag weer ‘beter’. Maar de pijn, het verdriet, de eenzaamheid en de last waren meer dan mijn (kinder)schouders konden dragen. Een last die ik niet kon delen met anderen omdat het bijna niet uit te leggen was wat er pijn deed. 

MIJN VERHAAL DELEN

Bij mijn mentoren en mijn docenten kon ik mijn verhaal delen. Ik hoefde niet woord voor woord uit te leggen wat er was gebeurd. Ik hoefde geen oplossing te hebben voor de periode daarna. Ik hoefde niet weken van tevoren een afspraak te maken. Ik mocht aankloppen wanneer dat nodig voelde, ik mocht de pijn laten zien en mijn verhaal mocht er zijn. Maar het allerbelangrijkste: ik werd geloofd, ik werd serieus genomen en ik mocht er zijn. En tot op de dag van vandaag is dit zeer belangrijk voor mijn zelfvertrouwen. Het was voor mij de eerste stap om (een beetje) te gaan geloven in mijzelf. Een start om te leren mijn verhaal te delen. Dat hoeft niet altijd door te herhalen wat er is gebeurd, dat kan ook met het beschrijven van mijn emoties, het uiten van mijn emoties en de steun van mensen om mij heen.

EEN VEILIGE PLEK

Een veilige plek is voor iedereen anders. Voor mij was en is het heel belangrijk dat mijn emoties er mogen zijn. Of ik wel of niet kan verklaren WAAROM ik pijn voel, ik voel de pijn. Linksom of rechtsom, ik heb verdriet. Op mijn school was er ruimte voor deze emoties. Bij mijn mentoren mocht ik deze emoties tonen. Ik kreeg geen straf, maar ik kreeg een bemoedigende glimlach en ik kreeg tijd. Een moment om bij te komen, op te laden en daarna weer door te kunnen. En daarom was school, maar in het bijzonder mijn mentoren en mijn docenten, mijn veilige plek. Hun woorden kan ik me niet precies meer herinneren, maar wat ik nooit zal vergeten, zijn de deuren die altijd open stonden. Een praatje in de pauze of een extra mentorgesprek. 

Vanaf die maandagochtend in de tweede klas, had ik altijd iemand om mee te praten, om mijn verhaal te kunnen delen, om de last even niet alleen te dragen. Ik zal mijn mentoren en docenten hier altijd dankbaar voor blijven.

EN HOE NU VERDER?

Inmiddels is het 8 jaar geleden dat ik ben afgestudeerd aan mijn middelbare school. Ik spreek mijn mentoren niet meer, maar het veilige gevoel wat zij mij gaven, dat neem ik nog elke dag mee. Tegenwoordig werk ik zelf met kinderen, jongeren, jongvolwassenen en anderen die soms een steuntje in de rug, een luisterend oor of een veilige haven wensen. Ik hoop dat ik anderen (een deel van) de steun kan bieden zoals die ik vroeger gekregen heb van mijn mentoren en docenten. 

Ps. misschien hoor jij, als kind van gescheiden ouders, ook wel bij de groep die een luisterend oor kan gebruiken of zou wensen. Daarom wil ik JOU graag wat meegeven. Omdat jij er mag zijn, omdat jouw emoties er mogen zijn, omdat jij het niet alleen hoeft te doen. Weet dat er altijd mensen zijn die naar jou willen luisteren. Villa Pinedo kan daarbij helpen, maar soms is het fijn als iemand fysiek bij jou is, jou echt ziet. School is daarvoor een fijne plek. Er zijn op school vaak veel mensen waar jij zelf de goede persoon voor jou kan kiezen. Van docenten tot mentoren, maar ook coördinatoren en zorgcoördinatoren. Mensen die er voor jou willen én kunnen zijn. Jij mag naar die hulp, dat luisterend oor vragen. Iemand waar JIJ een goed gevoel bij hebt. Soms kan die persoon op school jou niet helpen, maar dan zoeken jullie samen verder naar iemand die jou WEL kan helpen. Want ook JIJ verdient een veilige haven.

Verhaal lezen
Tweede scheiding, meer bewustzijn
Tweede scheiding, meer bewustzijn
Mijn oudersStiefoudersGedachten en gevoelens

📖 Tweede scheiding, meer bewustzijn

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was, hierdoor heb ik geen beeld meer van mijn vader en moeder samen in één huis. De omgangsregeling was goed verdeeld, waardoor ik 4 dagen bij mijn moeder was en 3 dagen bij mijn vader. Dit zorgde er alleen wel voor dat ik veel aan het wisselen was en voor mijn gevoel uit een tas leefde. Een paar jaar na de scheiding leerde mijn ouders beiden een nieuwe partner kennen en dat was het moment dat de scheiding eigenlijk pas tot mij doordrong. 

NIEUWE PARTNERS

Het voelde voor mij erg snel dat mijn ouders allebei een nieuwe partner leerde kennen, terwijl ik in mijn hoofd nog bezig was om de scheiding een plek te geven. Ik kreeg hierdoor het idee dat ik achterbleef in mijn gevoel en alsof de rest van de wereld maar doorging. Hierdoor vond ik het ook erg lastig om hun nieuwe partners te ontmoeten en was ik in het begin afstandelijk. 

Toch leerde ik ze langzamerhand kennen en deden we leuke dingen met elkaar, na een tijdje voelde dit goed en bouwde ik een band met ze op. Ik werd ouder en kreeg daarin meer last van de scheiding van mijn ouders, omdat ik door hun nieuwe partners besefte dat ze echt nooit meer bij elkaar zouden komen. Op dat moment voelde het alsof de scheiding definitief was. 

Ik merkte dat ik het lastig vond om dit te delen met mijn ouders, omdat ik daarin hun geluk niet wilde belemmeren, maar ik zat er erg mee. Ik had een goede band met beide stiefouders en we deden vaak leuke dingen met elkaar! Dit voelde fijn en ik kreeg het idee dat er ook een fijne kant aan de scheiding verbonden was. Tot op heden is mijn vader nog steeds met mijn stiefmoeder, die inmiddels zijn vrouw is. Alleen bij mijn moeder en stiefvader gebeurde iets wat niemand echt zag aankomen. 

PERSOONLIJKHEID

Een tijdje nadat mijn moeder en stiefvader bij elkaar waren, merkten wij aan hem dat er iets veranderde. Van voetballen tot laat in de tuin en stoeien totdat je er moe van werd, naar boos worden als ik mijn schoenen niet had opgeruimd en nauwelijks meer leuke dingen doen met elkaar. Dit voelde verwarrend, want waar was onze leuke band gebleven? Soms kwamen deze momenten terug, maar het merendeel werd opgevuld met boosheid en een chagrijnige stiefvader. Ik kreeg het idee dat ik iets verkeerd had gedaan, dus zorgde ervoor dat ik mijn schoenen netjes opruimde en er niks was waar hij boos om kon worden.

Toch lukte het hem altijd om toch iets te vinden wat op dat moment niet ging zoals hij dat graag had gewild. Het heeft uiteindelijk een aantal jaar geduurd voordat mijn moeder het besluit kon nemen om te scheiden van deze man. Dit voelde als een opluchting, maar ergens miste ik ook de band die we vroeger hadden. Vragen als ‘Waarom deed hij zo?’ of ’Heb ik iets verkeerd gedaan?’ speelden nog enige tijd in mijn hoofd. Totdat mijn moeder vertelde dat hij een onderzoek had gedaan en daaruit was gekomen dat hij een narcistische persoonlijkheidsstoornis had. 

TWEEDE SCHEIDING, MEER BEWUSTZIJN

Doordat ik zo’n 10 jaar ouder was toen mijn moeder en stiefvader gingen scheiden, heb ik deze scheiding veel bewuster meegemaakt dan het meisje van 4 jaar. Hierdoor was ik mij bewust van bepaalde emoties die er speelden en werden situaties zoals verhuizen, spullen inpakken, afscheid nemen en alleen wonen met mijn moeder en broer veel bewuster verwerkt in mijn hoofd. 

Dit was erg lastig aangezien ik mijn stiefvader hierna niet meer zag en ik ergens wel wat miste. Ik miste zijn aanwezigheid in de eerste paar jaar en de leuke dingen die we altijd deden, maar aan de andere kant miste ik de situaties van boosheid niet en kon ik met een gerust hart op de bank blijven liggen als mijn moeder thuiskwam.

Ik heb het idee dat deze tweede scheiding mij ook een beetje terug heeft gebracht naar de scheiding tussen mijn ouders, aangezien ik deze minder bewust heb meegemaakt. Toch merkte ik dat er dingen naar boven kwamen, waarvan ik niet eens wist dat dit was gebeurd. 

Al met al was het daardoor een lastige periode, maar ik ben ook dankbaar dat dit mij heeft teruggebracht. Door de scheidingen te verwerken ben ik hier als mens alleen maar sterker uitgekomen en heb ik inmiddels een stiefvader leren kennen waar ik nooit meer afscheid van wil nemen.

Verhaal lezen
Gedicht over vriendschap: Bij jou
Gedicht over vriendschap: Bij jou
Mijn woonsituatieGedachten en gevoelensSteun

📖 Gedicht over vriendschap: Bij jou

Bij jou

Thuis valt alles uit elkaar

en voelt het vaak te veel

maar als ik dan bij jou kom

lijkt even alles weer heel


Er is ruzie, er zijn tranen

ik weet soms niet wat ik moet

maar bij jou kan ik weer ademen

en voelt het even goed


We grappen en we lachen

ik dacht dat ik dat nooit meer kon

maar bij jou is de storm heel even over

en schijnt weer volop de zon

Jij raapt me zachtjes op

en houd de stukjes bijeen

al is het thuis ingewikkeld

bij jou voel ik mij nooit alleen

Verhaal lezen
Gedicht: Vakantie vibes
Gedicht: Vakantie vibes
Gedachten en gevoelens

📖 Gedicht: Vakantie vibes

Vakantie vibes

Ik wil vrij zijn

dansend op de wolken

zwierend door het gras

onder de warme zon

en met een klinkende lach

Zwevend door de wind

Dwalend door mijn gedachten 

vlieg ik rond en kijk ik uit 

over de tijd die is geweest

Het was niet perse makkelijk of leuk

Maar ik ben er nog

en dat vier ik vandaag

Dus ik geef mijzelf een dagje vrij

Het is ook voor mij (eventjes) vakantie

Verhaal lezen
Groep 8 musical, het komt wel goed
Groep 8 musical, het komt wel goed
Mijn oudersGedachten en gevoelensOp school

📖 Groep 8 musical, het komt wel goed

De groep 8 musical. Sommige kinderen kijken er het hele schooljaar naar uit. Anderen vinden het reuze spannend. Voor kinderen met gescheiden ouders kan het nog spannender voelen. Want, komen allebei je ouders kijken? En hoe zal dat dan gaan? Of komt er misschien maar eentje om de ander te mijden? 

EEN (EXTRA) SPANNEND JAAR

Groep 8 is natuurlijk sowieso al een spannend jaar. Met de Cito toets, keuzes over je volgende school en natuurlijk alle andere dingen buiten school die belangrijk zijn als beginnende puber. Extra stress en zorgen over je ouders maken het dan niet bepaald gemakkelijker.

Ik kan mijn eindmusical nog goed herinneren.. Als onderdeel van mijn rol voerde ik - samen met een klasgenootje dat op dezelfde dansschool zat als ik - een dansje op. We dansten op een heel stoer liedje, vond ik! Des te belangrijker dat papa en mama het allebei zouden zien. Maar zou dat wel kunnen? Papa én mama, allebei? In dezelfde zaal?

PAPA EN MAMA: KAN DAT WEL?

Ik nodigde ze allebei uit en ze kwamen ook. Papa met zijn nieuwe vrouw en mama met mijn broers. Ze zaten allebei aan een andere kant van de zaal. Ik denk dat ze elkaar die avond niet hebben gesproken, maar misschien ook niet actief vermeden. 

Na het einde van de musical liepen mijn klasgenoten de zaal in, om een dikke knuffel te krijgen van hun ouders. Ik dacht: ‘Naar wie loop ik nu toe? Zou papa boos worden als ik mama een knuffel geef? Zou mama het jammer vinden als ik eerst naar papa toe loop?’

WAT IS ER ÉCHT BELANGRIJK?

Eerlijk gezegd weet ik niet meer naar wie ik als eerste toe liep voor een knuffel. En dat maakt eigenlijk ook helemaal niet uit. Het belangrijkste voor mij was dat ze er allebei waren. Dat zij mij op het podium zagen en ik hen daarna in de zaal. Dat ik ze allebei een knuffel heb kunnen geven en dat geen van hen er iets van leek te vinden naar wie ik als eerst ging. 

Volgens mij is dat het belangrijkste: er kunnen zijn voor je kind, als ouders, ook als je uit elkaar bent. Als kind hoef je niet te kiezen tussen je ouders, ook niet als je daar wel stress over ervaart. Soms even de spanning er kunnen laten zijn, maar dan ook zien dat het wél kan, dat het goed komt.

Dus, wat als het wél goedkomt? Hoe ziet dat er voor jou uit?

P.s. Wist je dat wij - jongeren van Villa Pinedo - een open brief hebben geschreven aan alle gescheiden ouders met een kind in groep 8?Download ‘m hier en geef de brief aan je ouder(s)!

Verhaal lezen
Hoe ik een people pleaser werd in mijn eigen gezin
Hoe ik een people pleaser werd in mijn eigen gezin
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 Hoe ik een people pleaser werd in mijn eigen gezin

Heb jij ook het gevoel dat je ouders soms vergeten dat je een kind bent? Ik merkte dat ik door de scheiding van mijn ouders tussen hen in ging staan, waardoor ik niet meer als hun kind werd behandeld. Ze deelden dingen over de andere ouder met mij, die ik als kind van hen beiden liever niet had willen weten. Of vertelde over problemen die ik helemaal niet kon oplossen. Toch kreeg ik een verantwoordelijkheidsgevoel voor het oplossen van de problemen die mijn ouders met elkaar hadden. Daar vertel ik je graag meer over. 

PEOPLE PLEASER

Ik kon me vaak verantwoordelijk voelen voor de gevoelens van mijn moeder, vader en mijn jongere broertje. Als kind had ik niet eens door dat ik gevoelens van de ander overnam, of een verzorgende rol aannam om de ander in zijn behoeften te ontmoeten. Nu ik volwassen ben en goede gesprekken met vrienden en mijn therapeut heb gehad, valt het me sneller op wanneer ik van mijn denkbeeldige plek af stap om een ander te helpen. Als ik dat doe, noem ik dat het 'people pleasende' deel in mij. 

Het woord

people pleasen

is inmiddels voor veel mensen bekend. Voor mij houdt het in dat ik dingen doe voor een ander, zonder rekening te houden met mezelf. Het is natuurlijk een beetje een grijs gebied, want je kan iets liefs doen voor iemand anders zonder meteen een pleaser te zijn. Ik merk dat ik people-please wanneer ik veel energie moet gebruiken om iets voor iemand anders te doen. Vaak doe ik het ook voor iemand die er niet om heeft gevraagd. Dan vul ik in dat iemand een verwachting van mij heeft waar ik aan wil voldoen. 

TUSSEN MIJN OUDERS IN STAAN 

Ik herken dit pleasende deel van mij in veel herinneringen van vroeger. Zo had de scheiding van mijn ouders hier een versterkend effect op. Ik was 17 jaar, mijn ouders botsten al langer thuis en toen een groot geheim van mijn vader ontdekt werd door ons, ontplofte alles en gingen mijn ouders scheiden.

Het voelde voor mij alsof we met z’n drietjes zijn geheim hadden ontdekt, maar eigenlijk speelde ik daar een grotere rol in dan ik toen dacht. Ik nam namelijk veel initiatief om het geheim te ontrafelen, door bijvoorbeeld in mijn vaders telefoon te spieken. Ik voelde mij verantwoordelijk voor mijn moeder, zij voelde zich slecht en was bang beschuldigingen te maken naar mijn vader en daar vervolgens ruzie om te krijgen. Ik dacht: als ik het voor haar uitzoek, kan mijn vader niet boos worden op haar. Ik ging dus op haar plek staan. Ik dacht het voor haar ‘op te lossen’, terwijl zij me nooit op die manier om hulp had gevraagd. 

OVER MIJN GRENS HEEN

Een situatie van een aantal jaar geleden staat me nog heel goed bij, omdat ik toen flink over mijn eigen grens ben gegaan. Mijn vader had al voordat mijn ouders gescheiden waren een relatie met een vrouw en ik vond die relatie en haar niks, omdat ik beiden associeerde met de scheiding en de leugens van mijn vader. Mijn vader had graag gewild dat ik zijn vriendin zou ontmoeten, maar dat wilde ik niet. Ik wilde niks met haar te maken hebben. 

Gedurende deze periode was de relatie tussen m'n vader en mij niet geweldig, maar ook niet slecht. Mijn broertje en ik zouden hem die week opzoeken. Toen kreeg ik plotseling een berichtje van mijn vader dat zijn relatie uit was gegaan, hij had het niet aan zien komen en hij was er helemaal kapot van. De dag ervoor had hij nieuws gehad van een familielid dat mijn opa - zijn vader waar hij al jaren geen contact meer mee had – was overleden. Het ging dus ineens heel slecht met mijn vader. Ik besloot toen om mijn vader op te zoeken en er voor hem te zijn. Ik heb hem hard zien huilen, mij grote levensvragen horen stellen en het zelfs gehad over hoe zijn ex-vriendin het met hem had uitgemaakt. Ik voelde me in conflict: ik wilde er graag voor hem zijn (de pleaser in mij?), maar ik voelde me heel erg ongemakkelijk in de rol waarin ik bij hem was: een trooster, verzorger, therapeut, vriendin? Ik zat duidelijk niet in mijn kind-rol op dat moment. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel voor mijn vader was op dat moment veel sterker dan mijn wens om kind te zijn, dus ging ik over mijn grens.

WAT MIJ NU HELPT

Mij heeft het enorm geholpen om de people pleaser te herkennen in mijn gedrag, door er met een therapeut over te praten. Ik kwam bij haar om heel ergens anders over te praten, maar uiteindelijk bleek dit een onderliggend thema te zijn. Mijn people pleasen zorgde er vaak voor dat ik me niet fijn voelde, omdat ik mijn grens overging.

Ik ben de pleaser in mij niet gaan wegdrukken, maar ik ben gaan zoeken naar een oorzaak van haar aanwezigheid in mijn hoofd. Ik probeer nu goed te luisteren naar mijn onderbuikgevoel. Wanneer mijn keel dik voelt, er tranen in mijn ogen opkomen of mijn maag draait in mijn buik, weet ik dat er iets gebeurt waar ik me angstig bij voel. Mijn eerste reactie is vaak om te pleasen: op zoek gaan naar wat ik denk dat de ander van mij verwacht en dan die verwachting nastreven. Nu leer ik om eerst het angstige gevoel op te zoeken en te ontdekken wat ik dan precies niet fijn vind. 

Als jij je herkent in deze gevoelens wil ik je meegeven dat je niet de enige bent. Het kan soms heel erg helpen om met iemand over een spannende situatie te praten, zodat de ander je kan helpen te relativeren, in plaats van te people-pleasen. Dus praat lekker met een vriend(in), je partner, een therapeut of docent. Dat kan enorm opluchten. Daarbij biedt Villa Pinedo ook veel mogelijkheden om te praten, of je ei kwijt te kunnen, zoals bij een Buddy chat of op het Forum. Kies vooral een manier die voor jou veilig voelt. Je hoeft het niet alleen te doen!

Verhaal lezen