Moeite doen om vader actief te blijven betrekken
Vera, 46 jaar
Reacties (3)
29 dagen geleden
Hoi Vera,
Moeilijke situatie zeg! Vind het knap dat je je inzet voor een goede verstandhouding met je ex, dit doet niet iedereen.
Voor zover ik kan praten uit mijn ervaring, mijn vader ging ook veel naar feestjes na de scheiding van mijn ouders. Dit deed mij ook veel pijn en had gewild dat mijn moeder daar iets over had gezegd.
Dat gezegd te hebben, is het niet jouw verantwoordlijkheid om een dubbele ouderrol in te nemen. Het is zeker oké om een stapje naar achter te doen en je grenzen aan te geven. Je kunt je ex z'n acties niet dicteren maar er over spreken moet kunnen. Dat gesprek zou ik echter wel los van je kind houden.
Hopelijk heb je hier wat aan! Groeten en succes!
15 dagen geleden
Hoi Jari,
Dankjewel voor je bericht. Fijn dat je iets wilde delen over je eigen ervaring. Voor mij fijn om te horen hoe je dingen ziet. Dat helpt mij wel ook om er anders naar te kijken.
20 dagen geleden
Hoi Vera,
Wat verdrietig en lastig lijkt me dit voor je. Vooral omdat je als moeder ziet dat je zoon behoefte heeft aan contact met zijn vader, terwijl je tegelijkertijd merkt dat jij degene bent die daar steeds achteraan moet blijven gaan. Dat kost ontzettend veel energie.
Ik herken ergens wel wat je beschrijft. Ik heb zelf ook een periode van een paar jaar gehad waarin mijn vader emotioneel minder beschikbaar was en ik hem daardoor minder zag dan ik eigenlijk wilde. Wat ik daar later van geleerd heb, is dat het uiteindelijk niet de verantwoordelijkheid van mijn moeder was om die band voortdurend te dragen of te “redden”. Zij kon aangeven wat ze zag, feedback geven en ruimte maken voor contact, maar mijn vader moest uiteindelijk zelf kiezen wat hij met die signalen deed.
Dat betekent niet dat jouw verdriet of frustratie onterecht is. Juist niet. Je kunt aangeven wat je ziet en voelt, maar uiteindelijk is het aan hem wat hij daarmee doet en hoe hij invulling geeft aan het contact met zijn zoon.
Wat ik zelf als kind vooral fijn vond, was dat er ruimte mocht zijn voor het gemis zonder dat er negatief over mijn vader werd gesproken. Dat iemand gewoon erkende dat het soms jammer of verdrietig kon voelen. Dat gaf mij destijds veel veiligheid.
En eerlijk gezegd vind ik het ook begrijpelijk dat je soms even niks met zijn vader te maken wilt hebben. Je bent niet alleen co-ouder, maar ook mens met gevoelens en teleurstellingen. Het is mooi dat je blijft werken aan een redelijke verstandhouding voor je zoon, zonder jezelf daarin weg te cijferen.
Sterkte ❤️
Liefs van Marilla
0
1