Niet meer naar moeder willen

Beste Esther, wat fijn dat je ons forum hebt gevonden. Ik vind het ten eerste heel fijn om te lezen dat de co-ouderschapregeling goed loopt en dat je je nieuwe vriend op een opbouwende manier hebt geintroduceerd. Dat moet voor je drie kinderen zeker fijn zijn geweest!

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was en mijn beide ouders hebben ook nieuwe partners gekregen. Ik merkte op een gegeven moment ook dat ik liever bij mijn moeder was dan bij mijn vader. Dit had geen hele duidelijke reden. Ik was aan het puberen, wilde niet meer telkens wisselen van huis en had wat irritaties aan mijn stiefmoeder.  Ik heb er op dat moment voor gekozen om wat vaker bij mijn moeder te zijn. Ik ging toen om het weekend naar mijn vader en dat gaf mij op dat moment rust. Daarmee wil ik niet zeggen dat dat voor iedereen de oplossing is! Het liefste was ik in gesprek gegaan met mijn vader en moeder (en mogelijk mijn stiefouders) om te kijken of we toch de week-om-week-regeling konden behouden met wat aanpassingen. Mijn (stief)ouders konden echter totaal niet met elkaar door een deur. Vooral mijn vader stond niet open voor een dergelijk gesprek. Voor mij was dat dus geen oplossing. Heb jij al geprobeerd om met je dochter te praten? En samen met haar oplossingen te bedenken om het ook bij jou weer fijn te krijgen? Misschien heeft zij, net als ik, wat irritaties die met wat kleine afspraken zo op te lossen zijn.

Daarnaast lijkt het mij vooral belangrijk om goed naar je oudste dochter te luisteren. Zodra je haar gaat dwingen iets te doen, zal dat alleen maar averechts werken (zo heb ik dat in ieder geval ervaren). Ik snap dat het heel moeilijk is als ze aangeeft het fijner bij haar vader te vinden, maar dat is nou eenmaal wel haar gevoel. En het is heel belangrijk dat je haar, en haar gevoel, erkent en haar helpt daarmee om te gaan.

Hopelijk heb je iets aan mijn ervaring. Als je nog vragen hebt, sta ik daar natuurlijk altijd voor open. Voor nu heel veel succes en veel liefs voor je drie kinderen!

Liefs Linde

Hoi Esther,

Wat goed dat je ons forum hebt gevonden en je vraag stelt en zorgen deelt!

Ik herken de situatie wel een beetje. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 was, daarna woonde ik bij mijn moeder en ging ik om het weekend naar mijn vader. Ik was het liefst de hele tijd bij mijn moeder. Ik had hele slechte ideeën over mijn vader die niet altijd terecht waren en daardoor wilde ik helemaal niet meer naar hem toe. Dat was in combinatie met dat ik net begon te puberen en me als jongste dochter het hardst wilde uitspreken over alles. Hetgeen wat mij toen het meeste hielp was dat mijn ouders me betrokken in hun keuzes. Wij, als kinderen, moesten alles maar doen al wilde we het absoluut niet, alleen maar omdat de advocaat dat had besloten. Daar zat veel verdriet en gevoel van eenzaamheid onder en dus ging ik me steeds meer verzetten. Toen heb ik een keer zelf besloten dat ik 1 weekend thuis wilde blijven en niet naar mijn vader ging. Hij is toen gekomen om me te overtuigen maar ik kon toen ook heel standvastig en oprecht zeggen, dit weekend wil ik echt even niet en als ik nu thuis mag blijven kom ik volgend weekend wel gewoon weer. En zo was dat afgesproken.

Dit is wat mij in die tijd enorm heeft geholpen, het feit dat ik ook mocht beslissen wat ik zelf wil zonder daar, vaak onbedoeld, een schuldgevoel door te krijgen aangepraat door een ouder. Zo had ik het gevoel dat ik ook nog een stem had in de hele situatie, wat heel fijn was.

Ik hoop dat je iets aan mijn ervaring hebt en weet dat je altijd hier terecht kan voor vragen!

Liefs, Leanne