Dochter wil niet

Beste Frank, wat fijn dat je ons forum hebt gevonden! Ik herken mezelf heel erg in jouw verhaal. Ik was 10 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen en nam mijn vader de scheiding ook kwalijk. Ik wilde niet bij hem zijn en verbleef vooral bij mijn moeder. Dat betekende echter niet dat ik niet van mijn vader hield. Ik was gewoon boos en verdrietig en had wat langer de tijd nodig om aan de nieuwe situatie te wennen. In het begin belde en appte mijn vader nog veel, stuurde hij kaartjes en liet hij weten aan mij te denken en mij te missen. Hoewel ik daar in het begin niet tot nauwelijks op reageerde, was ik op een gegeven moment wel mega verdrietig toen mijn vader daarmee stopte. Dat voelde voor mij als afwijzing en alsof hij niet meer aan mij dacht. Ik denk daarom dat het goed is om te blijven uitreiken richting je dochter. Niet alleen om te laten weten dat je haar mist, maar ook om op hoogte te blijven van haar leven (waar houdt zij zich mee bezig en wat vindt ze belangrijk?). Zo blijft je dochter weten dat je haar mist en dat je geïnteresseerd bent in haar leven.  

Toen ik eenmaal wat ouder was, ik denk ongeveer 15 jaar, heeft mijn vader mij gebeld en gevraagd om met hem in gesprek te gaan. Ik heb er lang over nagedacht, maar gekozen dat wel te doen. Mijn moeder stimuleerde dat toen ook (dat hielp voor mij wel mee). In dat gesprek heeft hij laten weten hoe de situatie voor hem is, dat het hem kwetst en dat hij mij mist. Dat gesprek heeft ons verder geholpen en daarna is het contact weer langzaamaan hersteld. Misschien staat jouw dochter ook open voor een gesprek? Ik wil je wel als tip meegeven om in het gesprek dicht bij je eigen gevoelens en gemis te blijven en niet verwijtend richting je dochter te zijn. Dat werkt (denk ik) alleen maar averechts. Hopelijk heb je iets aan mijn ervaring en als je nog vragen hebt, weet mij te vinden! Ik vind het in ieder geval mooi om te lezen hoeveel je om je kinderen geeft en hoe je je best doet er voor hen te zijn. Dat is bewonderingswaardig. Veel succes en liefde gewenst!

Linde   

Hey Frank,

Wat fijn dat je ons forum hebt gevonden en je vraag wilt stellen.

Toen mijn ouders op mijn 12e gingen scheiden moest ik meeverhuizen met mijn moeder en had daar geen keuze in. Ik wou niet 70 km verderop wonen en al mijn vrienden moeten missen en helaas is dat toch gebeurd. Ik heb dit mijn moeder jaren lang verwijd en in alle eerlijkheid nog steeds een beetje.

Mijn moeder trok zich dat persoonlijk aan en hier zijn veel spanningen over ontstaan en veel ruzies door geweest. Als ik terug kijk op die tijd was ik heel erg kwaad maar niet in staat op een goede manier met die gevoelens te dealen (ik was tenslotte maar 12).

Wat mij had geholpen in die tijd was meer handvaten om met mijn eigen gevoelens te dealen en daarna met een meer open hart het gesprek aan te gaan met mijn moeder. Als ik jouw bericht lees is dat misschien ook iets waar jouw dochter profijt van zou kunnen hebben. De vorm daarvan is natuurlijk heel persoonsgebonden. Misschien therapie, iets via school of bijvoorbeeld een prive chat met een van onze buddies.

nu ik ouder (en wijzer) ben en ik terug kijk op de situatie was die niet alleen moeilijk voor mijn moeder maar ook voor mij. Ik snap heel goed dat je meer contact wilt met je dochter maar het is ook voor je dochter zelf belangrijk om hiermee op de juiste manier te dealen.

Ik hoop dat je er wat aan hebt en heel veel succes! Ik hoop dat jullie er samen uitkomen.