Kinderen willen geen contact
Nico, 33 jaar
Reacties (4)
ongeveer 1 maand geleden
Lieve Nico,
Wat verdrietig om te lezen. Ik kan me voorstellen dat het heel pijnlijk is als je kind ineens geen contact meer wil.
Vanuit mijn ervaring als kind van gescheiden ouders zou ik vooral willen meegeven: blijf laten merken dat je er bent, ook als je kind daar op dit moment niet op reageert. Een kind kan boos, verdrietig of in de war zijn en soms afstand nemen, maar dat betekent niet altijd dat het geen behoefte meer heeft aan die ouder.
Tegelijkertijd zou ik proberen je zoon niet het gevoel te geven dat hij moet kiezen of partij moet nemen. Als kind kan dat ontzettend ingewikkeld voelen. Het feit dat hij zijn stiefvader 'papa' noemt, hoeft ook niet te betekenen dat er geen plek meer voor jou is. Kinderen kunnen meerdere belangrijke volwassenen in hun leven hebben.
Ik vind het mooi dat je hebt aangeboden om samen of met een onafhankelijke professional in gesprek te gaan. Blijf die deur, zonder druk uit te oefenen, voorzichtig openhouden. Een kaartje, een berichtje of laten weten dat je aan hem denkt, kan op de lange termijn veel betekenen, ook als je daar nu weinig van merkt.
Ik wens je heel veel sterkte. Ik hoop dat er op een moment weer ruimte ontstaat voor contact.
Liefs van Marilla
29 dagen geleden
Hi Nico,
Wat fijn dat je hier je vraagt stelt, ik hoor daarin de pijn van de situatie en ik herken die helaas zelf ook maar dan vanuit het kind-perspectief.
Ik was 8 jaar toen voor mij steeds duidelijker werd dat ik niet meer naar mijn vader wilde gaan. In mijn geval voelde het bij mijn vader niet veilig - was het dat ook een aantal keer niet - en heb ik veel last gehad van dat mijn vader de conflicten tussen hem en mijn moeder via mij en mijn jongere broertje uitspeelde. De woorden voor mijn gevoelens en behoeften kon ik destijds echt nog niet vinden. Het uitte zich in opgekropte spanning en vooral heel veel verdriet en mezelf vastklampen aan de verwarming in de gang tijdens de wisselmomenten. Dit helemaal niet om te schetsen dat het beeld van jouw zoon naar jou vergelijkbaar is als dat van mij naar mijn vader, maar om aan te geven dat emoties, woorden, gedrag en behoeften een grote totale wirwar voor mij waren in die tijd.
Nu kijk ik naar mijn 8-/9-jarige versie terug als een kind wat niet anders kon en eigenlijk in haar struggles niet écht gezien en ook geloofd werd. Ook niet door mijn vader die helemaal niet wist hoe hij met de situatie moest omgaan anders dan mij 'lokken' met verrassingen of eisen dat ik met wisselmomenten meeging. De jaren daarna ontving ik nog verjaardagskaarten, en in eerste instantie heeft mijn tante ook contact proberen te onderhouden, maar dat stopte op een gegeven moment ook. Mijn advies zou ook zijn om jezelf 'te laten horen' op een zachte manier. Ook random kaartjes, een brief, een appje dat je aan hem denkt en hij altijd welkom is bij je kunnen helpen hem te herinneren dat je aan hem blijft denken.
Het is ook een toevallig herkenbaar detail dat ik mijn (ook hele fijne) stiefvader ook papa ben gaan noemen in die tijd. Dat was eigenlijk ook voor mezelf als een soort statement of omdat het me eigenlijk te pijn deed wat er met mijn echte vader gebeurde. Weet dus dat hier altijd meer achter zit dan je zoon kan laten blijken. Overigens ben ik daar best snel ook weer mee gestopt, het plakte toch niet helemaal op de situatie geloof ik.
Het heeft mij geholpen dat mijn moeder de keuze heeft gemaakt mij te laten praten met een kinderpsycholoog waarvan eigenlijk de bedoeling was dat het zou leiden tot gesprekken met mijn vader erbij (waar hij niet echt voor open stond). Zij had aandacht voor mij en kon voor mij op volwassen niveau herhalen dat ik echt niet meer wilde gaan. Dat jij dit dus voorstelt bij jouw ex-partner zie ik dus ook als een goede stap, juist ook om eruit te komen. Wellicht is een 'cool-down' periode helpend om het gesprek weer te laten starten als de ruzie wat gezakt is en je een gesprek aan kan gaan waarin je alleen maar luistert zodat hij leert / vertrouwen opbouwt dat je contact wil behouden.
Liefs, Carly
29 dagen geleden
Erg bedankt voor je reactie. Dat klinkt alsof het een pittige periode is geweest en erg naar dat je je niet veilig voelde. Mag ik vragen hoe lang deze cool down periode voor jou heeft geduurd? Het klinkt heel fijn dat jouw moeder opmerkte wat je nodig had en hulp voor/met jou heeft gezocht. Stond je daar toen op die leeftijd ook voor open om hulp te krijgen of wilde je er niks mee te maken hebben?
De ruzie met mijn zoontje is nu bijna meer dan een jaar geleden. Mijn ex partner vind extra hulp niet nodig, dit is ook wat ik zelf heel lastig vind. Ik ben bang dat mijn kinderen later denken dat ik hun achter gelaten heb en geen moeite heb gedaan. Maar na elk goed/aardig bedoeld appje of verjaardagskaartje bijvoorbeeld, krijg ik boze reacties van mijn ex partner dat hij dat niet zou willen. Zou je dan adviseren om daarmee ook te stoppen?
24 dagen geleden
Hi Nico,
Uit jouw eerdere bericht had ik nog niet begrepen dat het inmiddels al een jaar geleden is dat jij en je zoontje elkaar hebben gezien. Het is lastig dat jouw ex-partner anders aankijkt tegen jouw pogingen tot het zoeken van hulp of zacht contact zoals een kaartje, maar ik zou je adviseren om dat dan te onderzoeken. Wellicht kun je met haar op een rustig moment een keer het gesprek aangaan, bij haar vragen over je zoontje, dat je graag via haar van hem op de hoogte blijft en hoe zij tegen de vader/zoon-band of een manier tot verzoening aankijkt. Uiteindelijk had ik het nodig gehad dat mijn vader pogingen bleef doen, ook als het niet via mij kon.
Dat mijn vader uiteindelijk gestopt is met kaartjes sturen was voor mij ergens ook een opluchting, dus gek genoeg weet ik niet goed wat ik hierin zou adviseren. Bij jouw zoontje kan ik/kunnen we ook niet inschatten of het voor hem heel duidelijk is dat hij het niet meer wil, of dat hij in een loyaliteitsconflict naar zijn moeder toe zit. Hij is nog zo jong ook. Wellicht dat je een brief of kaart kan sturen met dat je hebt begrepen dat je zoontje het niet meer wilde, dus dat je het moeilijk vindt of je ermee door moet gaan, maar dat het uitblijven van een kaartje nooit betekent dat je niet aan hem denkt en jij altijd open staat voor nieuw contact, als hij daar klaar voor is. Het blijft alleen moeilijk voor hem die keuze te kunnen maken als het 'gewone leven' ondertussen gewoon doorgaat bij zijn moeder. Ik weet achteraf ook niet of ik misschien wel nog eens die stap had gemaakt, ik denk namelijk niet uit mijzelf maar alleen als het heel erg was gestimuleerd.
Bij mij was er geen sprake van een cool-down periode omdat na mijn traject bij de psycholoog (waar ik overigens inderdaad zeker voor open stond, ik zag het niet als hulp toen maar als een vrije ochtend van school waarin ik even de volle aandacht kreeg en gehoord werd dus dat was wel fijn) en de conclusie van dus een extra volwassene die echt bevestigde dat ik niet wilde gaan, mijn vader dat ook zo heeft gelaten. Ik heb hem nooit meer gezien of gesproken, en in mijn geval gezien de onveiligheid en manier van dingen uitvechten, sta ik daar in mijn volwassen leven ook nog steeds achter. Wat bij mij ook opkomt is dat mijn vader nooit moeite heeft gedaan in de gesprekken die hij zelf had/aangeboden kreeg bij de psycholoog. Mocht er bij jouw zoontje geen mogelijkheid zijn, is het alleen al een hele goede stap om zelf te onderzoeken wat er is gebeurd en zelf te reflecteren en te groeien. Dat heb ik bij mijn vader heel erg gemist. Toen ik 3 jaar geleden definitief mijn achternaam veranderde naar die van mijn moeder heb ik nog een briefje van hem gehad waaruit voor mij bleek dat hij nog steeds niet had geleerd of was gegroeid en ik dus opnieuw bevestigd kreeg dat het in mijn geval goed is geweest zo.
Op welke manier of termijn jouw zoontje ook weer iets van contact zoekt of van jou ontvangt, denk dan aan hoe je er voor hem kan zijn dan doe je hem het grootste cadeau als je jezelf kent en kan reflecteren op hoe het toen is gegaan.
Liefs, Carly
2
0