Wij zijn ongeveer 5 jaar geleden uit elkaar gegaan, we hebben 2 kinderen. Een meisje van nu 15 en een zoon van 13. De kinderen wonen bij moeder. De omgangsregeling verloopt moeizaam, zolang alles volgens de regels verloopt is er niet zoveel aan de hand, maar als er vanuit mij of de kinderen zelf een vraag is om extra tijd (bij mij, de vader) wordt daar meestal negatief op gereageerd. Vooral mijn dochter heeft het gevoel dat ze klein gehouden wordt. Ze heeft hier al een vertrouwenspersoon op school voor ingeschakeld. Hoe kan ik haar helpen om te proberen dit te doorbreken, dus dat als zij zelf aangeeft iets te willen, moeder hier ook naar luistert?

ik ben een oma mijn dochter is 3jaar geleden gescheiden en als gevolg daarvan is mijn jongste kleinzoon van 11 jaar nogal terug getrokken wijzelf opa en oma weten van hem dat het te maken heeft met de scheiding van zijn ouders.hij wil daar met niemand over praten.daar zijn we al vanaf het begin mee bezig wat kunnen wij hieraan doen.zijn ouders zijn in goede verstandhouding uit elkaar gegaan er is nooit ruzie geweest vooraf niet en daarna ook niet.onze dochter is 3j geleden verliefd geworden en heeft daaruit een dochtertje gekregen.wij weten niet hoe wij onze kleinzoon moeten helpen.groetjes een bezorgde oma

Hallo , we hebben een omgangsregeling die eigenlijk super loopt duidelijk voor de kinderen en ze hebben er eigenlijk wel vrede mee. Alleen de papa van de kindjes wil het eigenlijk veranderen en dan gaat het voornamelijk om de weekenden. Hij wil 3 weekenden met de kinderen. Nu heb ik een zoon van 13 die niet meer op een leeftijd is dat die de speeltuin of de dierentuin leuk vind die is voornamelijk met zich zelf bezig. Vrienden , school , feestjes etc etc.... Die is zich dus voornamelijk los aan het maken van zijn ouders. De vader en ik zijn niet bepaald oké samen door de rechtzaak die er loopt over de omgang staan we eigenlijk alleen maar meer tegenover elkaar ipv met elkaar. Mijn zoon heeft zijn mening bekend mogen maken via de rechter. Hij wilde niet naar de rechtbank wel wilde hij een brief schrijven met zijn wens erop en hoe hij de omgang het liefst ziet. Alleen bij de zitting zat zijn brief niet in het dossier. Nu maakt hij zich echt zorgen dat die dadelijk iets moet doen wat hij helemaal niet wil. Hoe pak ik dit aan en hoe kan ik hem hier het beste in begeleiden. Ze hebben overgens beide een hele goede band met hun vader hoor en ze mogen eigenlijk zo vaak ze aangeven naar papa..

Ik ben moeder van 3 kinderen. Gescheiden en na mijn scheiding te vlug aan een nieuwe relatie begonnen. Al snel was ik zwanger, maar ik ontdekte al snel dat mijn vriend teveel dronk. Nadat onze zoon is geboren heb ik zijn vader er naar 4 maanden eruit gezet. Het bier was belangrijker als het gezin. inmiddels is onze zoon 7 jaar oud. Om het weekend en in de vakantie' s gaat hij naar zijn vader, Hij had een lieve vriendin die ook gek op onze zoon is. Inmiddels is die relatie verbroken en ik maar de grote zorgen nu onze zoon alleen bij zijn vader is... Hij drinkt nog steeds en weet niet hoe hij een kind moet verzorgen. Wat kan ik doen... Het is zijn woord tegen het mijne . Ben al met een advocaat bezig geweest, maar heb geen bewijs.. mijn zoon heeft de laatste tijd moeite om van mijn afscheid te nemen als hij het weekend naar zijn vader moet. Soms tot huilend toe..

Dag, Dank alvast voor jullie hulp. Ik ben moeder in een samengesteld gezin, ik met een peuter met mijn exman, en mijn vriend met zijn puber (14). Graag zou ik van jullie willen vragen of jullie advies kunnen geven om een samengesteld gezin voor mn stiefkind fijn te laten verlopen want ik loop zelf tegen wat dingen aan. Voor de feiten (mochten die van belang zijn): vriend is bij mij ingetrokken en peuter is fulltime bij ons en puber week-om-week. Puber heeft het (naar eigen zeggen) naar zijn zin bij ons en contact tussen de twee kinderen is ook goed. Mijn uitgangpsunt is dat ik graag zou willen dat stiefkind zich thuis voelt en zich niet anders behandelt voelt dan de peuter die fulltime bij ons verblijft. Echter, omdat het mijn stiefkind is, loop ik zelf ooit tegen de volgende problemen aan: 1. Ik weet niet in hoeverre ik van de puber kan verlangen dat ons gezin andere regels hanteert dan dat hij thuis al de tijd heeft gekregen (eerst bij zijn ouders toen ze nog samen waren, nu bij zijn moeder). En of andere regels hem een minder gevoel van thuis geven of dat we - op het moment dat puber bij ons is - beter de regels hanteren die moeder ook hanteert. Voordeel aan dat laatste is dat puber zich thuisvoelt en het nadeel is dat ik me thuis minder thuis voel en een onderscheid moet maken ten aanzien van de peuter (die straks opgroeit met dubbele regels afhankelijk van of stiefkind in huis is of niet); 2. Privacy: juist omdat het hier om stiefkind gaat is privacy ineens van belang. Om een voorbeeld te geven: we hebben 2 badkamers, eentje aan de ouderslaapkamer en eentje op de overloop. Als ik in de ochtend moet werken maak ik gebruik van de badkamer aan de ouderslaapkamer (make-up, tandenpoetsen ed). Vaak komt het voor dat als puber bij ons is om dat soort momenten ook gebruik maakt van de badkamer en deze dan 20 minuten bezet is (zonder even te melden dat hij dat gaat doen --> ik ben even aankleden en merk als ik bij de badkamer kom dat de deur op slot is). Hij geeft zelf aan liever van die badkamer gebruik te maken ipv de andere badkamer. Hier loop ik dus tegen een onderscheid tussen kind en stiefkind aan: namelijk dat ik voor eigen kind geen privacy nodig heb en ook niet aan kind biedt (we lopen bij elkaar de badkamer in en uit) terwijl bij stiefkind ineens een grens loopt. Hem dwingen naar de andere badkamer voelt als een onderscheid maken tussen mijn kind en stiefkind met mogelijk gevolg dat stiefkind het als een afwijzing ervaart. Binnen lopen en laten lopen gaat weer tegen mijn gevoel van privacy en om nu zelf maar met al mijn spullen te verkassen naar de andere badkamer vindt ik zelf ook niet tof. Bottom line: ik wil stiefkind niet te kort doen maar loop zelf ook tegen mijn eigen grenzen (opvoeding en privacy) aan. Iemand tips hoe hier mee om te gaan? Alvast bedankt!

Een kind geven wat hij nodig heeft. Hallo allemaal, ik ben ongeveer 2 jaar geleden gescheiden en heb een heerlijke zoon van 8 jaar die ik veel zie omdat we co-ouderschap hebben. Gelukkig was dit geen vechtscheiding en hebben mijn ex en ik nog goed contact. Het probleem is alleen dat mijn ex steeds aangeeft dat ze geen geld heeft, ook naar onze zoon toe. Het geld van de kinderbijslag en kindgebonden-budget geeft ze uit aan de oppas (voor het kind) zodat zij lekker een avondje of dagje weg kan met haar vriend. Mijn zoon zijn computer was stuk en heeft een nieuwe van mij gekregen, daar heb ik wel bij gezegd die heb je van mamma en van mij. Zo gaat dat eigenlijk bij alles wat hij bij mij krijgt. Ook zijn kleding voor bij zijn moeder betaal ik en geef ik aan haar mee. Gelukkig kan ik dit allemaal betalen, alleen blijft er weinig over voor mij zelf om iets nieuws te kopen. Dit vindt ik allemaal ook niet zo erg want zo als ik al zei ik heb een heerlijke zoon waar ik alles voor over heb. Wat ik wel moeilijk vindt is dat er bij de moeder en het nieuwe gezin het geld gebruikt wordt voor andere dingen dan de kinderen, en vervolgens gezegd wordt ik heb geen geld. Moet ik nu onze zoon bij zijn moeder in oude kleding laten lopen? (Wil ik niet) Moet ik nu niet meer zeggen dat heb je ook van mamma? ( Ik wil niet dat hij gaat zeggen van pappa krijg ik alles) Ik wil graag de band met mijn ex ook goed houden vanwege van onze zoon. En ik wil ook niet dat hij van pappa maar alles krijgt. In mijn omgeving hoor ik steeds meer dat ik meer aan me zelf moet denken, maar ik wil er juist voor mijn zoon zijn. Waar doe ik nu goed aan? Allemaal alvast bedankt voor het aanhoren voor mijn verhaal en hopelijk hebben jullie wat tips voor me.

Ik wil graag weten hoe ik mijn dochter het beste kan helpen en wat er door haar heen gaat... Wij zijn 7 maanden uit elkaar en hebben een dochter van 6 jaar, vader heeft geen gezag, wel erkend. Toen we uit elkaar gingen, heb ik aangegeven dat vader altijd welkom is om ons dochter te zien/ ophalen mee te eten enz enz. Vader nam op gegeven moment bijna tot geen contact met dochter, dochter moet bellen en vragen papa wanneer zie ik je, wanneer kom je me halen , mag ik bij je komen, papa ik mis je enz. Ze mist en huilt dagelijks om hem. Op gegeven ogenblik was er bijna 10 weken geen contact, in die periode zijn wij (dochter en ik) verhuisd, kort daarna was er weer wat contact van mijn dochter uit, ja , ze is dol op papa en neemt de verantwoording om contact te hebben. Vader neemt dus zelf geen contact (weinig tot geen interesse in dochter, zo voelt het voor mij). Vader spreekt met dochter af en laat het vervolgens afweten, zonder verder contact op te nemen met dochter, ik heb mijn dochter nooit verboden om papa te bellen of om er naar toe te gaan. Hij laat haar op alle fronten zitten... Ik ben er voor haar en wil haar graag helpen.. wat kan ik als moeder het beste doen omwille van mijn prinsesje? Het breekt mijn hart wanneer ze huilt en boos is op papa. Iedere dag zegt ze ik ben boos op papa want hij houdt niet van mij. Ik hou haar steeds voor papa houdt wel van jou , maar ik kan dat niet langer vol blijven houden terwijl papa haar niet belt of opzoekt.... wat te doen.... ik weet het even niet meer.

Ik ben moeder van twee prachtige kinderen van 13 en 10 jaar en sinds begin 2016 gescheiden. Hoewel de scheiding door mijn ex in gang is gezet en ik hem niets misdaan heb, is hij woedend op mij en is er geen normale communicatie mogelijk (dat heeft deels te maken met een conflict dat hij heeft met mijn familie maar waar ik verder buiten sta, maar heeft absoluut ook met zijn karakter te maken). Nu wil hij dat, als ik de kinderen kom halen nadat ze het weekend bij hem zijn geweest, ik niet naar de voordeur loop, maar bij de auto wacht. Ik vind dat niet oke, voor mezelf niet, maar ook voor de kinderen niet, en heb hem gemaild dat als hij mij niet op zijn terrein wil, hij de kinderen thuis kan brengen. Op deze site komt heel duidelijk naar voren dat kinderen van gescheiden ouders heel graag willen dat hun ouders een beetje normaal tegen elkaar doen. Een moeder die van een vader niet de kinderen bij zijn voordeur op mag halen, lijkt me in dat opzicht dan ook niet prettig voor ze. Ik ben daarom steeds gewoon naar de voordeur gelopen (ik kom niet eens binnen, doe normaal tegen hem, maak absoluut geen ruzie). Nu had hij de laatste keer het hek dichtgedaan, dus kon ik het terrein niet eens op. De kinderen moeten altijd al met jas en schoenen aan klaar staan, zodat ze meteen naar buiten kunnen als ik eraan kom. Waar doe ik nu goed aan, mijn poot stijf houden en het desnoods een keer op de spits drijven door weer naar huis te rijden als het hek weer dicht zit en hem(via whatsapp) laten weten dat hij ze kan brengen of toch zwichten en, als hij het hek steeds dichtdoet, me daarbij neerleggen? Mijn kinderen hebben verrassend goed in de gaten hoe hun vader in elkaar steekt (dat heb ik ze niet stiekem ingefluisterd), dus ik zou het wel in een vereenvoudigde versie aan ze uit kunnen leggen, maar dat doe ik natuurlijk liever niet. Ik hou ze er liever buiten. Maar geef ik het goede voorbeeld door me uiteindelijk neer te leggen bij de grillen van hun vader? Ik ben heel benieuwd wat jullie hiervan vinden en of jullie hier ervaring mee hebben. Bedankt voor jullie hulp!

Hoi, mijn neefje van 6 jaar is enig kind en zijn ouders zijn nu iets meer dan een jaar gescheiden. Hij woont de ene week bij vader, de andere week bij moeder. Wanneer hij bij vader is, mist hij moeder en andersom. De heimwee lijkt het laatste half jaar erger te worden. Van vader mag hij wel met moeder bellen, maar moeder steunt het niet echt wanneer hij vader wil bellen. Vader en moeder hebben het hier al vaker over gehad, maar moeder blijft erbij dat ze het niet nodig vindt. Ook niet wanneer aangegeven wordt dat dit voor haar zoon erg lastig en verdrietig is. Hebben jullie tips die mijn neefje kunnen helpen om de heimwee minder te maken? Tips die lijken op bellen/ een foto van papa enz.? Dankjewel alvast.

In december 2016 heeft de vader van onze kinderen besloten dat we uit elkaar moesten gaan. Hij wilde alleen zijn en dingen voor zichzelf uitzoeken. De kinderen en ik (en hij zelf waarschijnlijk ook) waren er erg verdrietig over. Sinds 1 oktober heeft hij een eigen huis nadat hij eerst in een vakantiehuisje heeft gewoond. Hier moeten de kinderen ook nog aan wennen. Het blijkt nu dat hij binnen 3 maanden een nieuwe vriendin had. Zij woont in Praag en spreekt geen Nederlands. Onze kinderen van 4 en 5 weten dit nog niet. Hij vertelde mij vorige week dat hij ze volgende week aan haar wil voorstellen en per januari komt ze bij hem wonen. Ze is 39 jaar en wil ook graag zelf een kind. Dus de verwachting is dat er ook snel nog een kind zal komen. Hij wilde ze eerst meteen een heel weekend met haar laten doorbrengen maar ze dan nog niet vertellen dat ze zijn vriendin is. Ik heb hem weten te overtuigen dat dat geen goed idee is. Nu gaat hij ze eerst vertellen dat hij een vriendin heeft en volgende week zijn de kinderen in het weekend bij mij en breng ik ze naar hem toe en drink nog een kopje thee samen met hem en zijn vriendin. Ze gaan dan naar een speeltuin en daarna haal is ze weer op. Wij hebben co-ouderschap. Dat betekent dus dat onze kinderen 50% van de tijd met een vrouw zullen gaan doorbrengen die ze in het begin niet eens kunnen verstaan. Ik vind het veel te snel gaan. Maar ik kan er niets aan veranderen. Hebben jullie tips hoe ik hier het beste mee om kan gaan? En hebben jullie advies voor hem en haar hoe ze dit in deze sneltrein nog het beste voor de kinderen kunnen doen?