Is het fijn voor de kinderen (7 en 9 jaar) als we af en toe nog iets met zijn vieren (vader, moeder en kinderen) doen? Mijn ex en ik hadden afgesproken dat af en toe te doen, af en toe samen eten, we zijn weleens naar het theater geweest, met Sinterklaas samen eten en nog wat van dat soort momenten. Maar nu vraagt mijn ex zich af of dat wel goed is voor de kinderen. Ik heb een andere relatie, hij ook inmiddels, maar ik ben van mening dat de kinderen het heel leuk vinden om soms even met zijn vieren te zijn en dat dat heel goed voor ze is. Wij zijn hun vader en moeder, en dat zal altijd zo blijven. Ik wil het contact graag goed houden. Wat denken/vinden jullie?

Ik ben sinds augustus 2016 gescheiden, en sinds die maand woont de vader ook niet meer in het oude huis. Ik heb een tweeling van nu 8,5 jaar oud. We hebben een 50/50 omgangsregeling. In het begin had mijn dochter enorme moeite om steeds heen en weer te gaan. Ik heb dat de tijd gegeven omdat ik als ouder ook wel wat vraag om steeds van huis naar huis te gaan. Nu zijn we echter meer als een jaar verder en heeft mijn dochter nog steeds veel moeite om afscheid te nemen van zowel mij als haar vader. Als we in het gewone ritme blijven is het afscheid wat langer met wat meer knuffels en kusjes. Echter zodra ik of de vader opeens in beeld zijn als het niet onze week is wordt het tranen met tuiten en ontstaat er veel stress en uitspraken dat ze me nu al mist en me zo enorm mist. Hoe ga ik hier mee om en hoe kan ik het beste reageren. Ik wil haar namelijk deze stress niet bezorgen maar soms kan je het niet voorkomen. (b.v. iets naar school moeten brengen omdat er iets vergeten is) Natuurlijk is er ook onbegrip van haar over de scheiding. Moet ik haar blijven uitleggen dat papa en mama niet meer van elkaar houden en niet meer samen kunnen en willen wonen? Moet ik meer uitleggen of kan ik het anders uitleggen dat zij de scheiding kan leren accepteren? Ik hoor graag jullie input. Met vr.gr. Esther

Mijn zoon van 15 ziet er steeds vaker tegen op om naar zijn vader om het weekend en 1 keer in de twee weken door de weeks te gaan. Hij heeft bij zijn vader aangegeven dat hij zich bij zijn vader zich niet meer zo prettig voelt waarop zijn vader heel erg boos is geworden en hij hiervan erg geschrokken is. De communicatie tussen mij en zijn vader verloopt stroef en nog steeds blijk ik het in de ogen van zijn vader totaal niet goed te doen (oftewel ik zal hem wel dat aangepraat hebben). Ik weet dat dit totale onzin is omdat over het reilen en zeilen bij vader heb ik totaal geen inspraak en dat is wat mijn zoon ontzettend dwars zit. Mijn zoon zegt "Het lijkt wel of papa het niet wil horen en toch gewoon doet waar hij zelf zin in heeft". Het doet hem maar ook mij verdriet, ik voel me zo machteloos. Hij weet dat hij zelf naar een kinderrechter mag schrijven om zijn wensen kenbaar te maken zodat deze mee kan denken om een oplossing te zoeken. Het zelf kenbaar maken aan vader heeft duidelijk geen zin. Maar mijn zoon durft geen stappen naar een kinderrechter te ondernemen dat omdat hij bang is dat zijn vader dan heel erg boos gaat worden. Ik weet dat mijn zoon met een onafhankelijk persoon zoals bijvoorbeeld een kinderpsycholoog hierover zou kunnen praten maar zolang wij als beiden ouders evenveel inspraak over de kinderen hebben gaat dat niet zonder zijn goedkeuring en zijn vader wuift alles weg met "dat is onzin". Ondertussen zie ik dat onze zoon er steeds meer moeite mee krijgt en hiermee worstelt. Zeker nu vader is gaan samenwonen en zijn partner de touwtjes omtrent onze zoon in handen wilt houden en zijn vader dat laat gebeuren . Mijn ervaring met hem is dat erover praten heeft weinig zin en zou de boel tussen ons als ouders alleen maar doen verslechteren en dat is niet wat ik wil. Hoe kan ik onze zoon helpen?

Hallo adviseurs, 15 maanden geleden is mijn man nogal onverwachts, en zonder eerst te hebben gesproken over scheiden of een omgangsregeling, bij mij en onze 2 kinderen weg gegaan. De kinderen zijn nu 12 en 14 jaar. Hij woont een dorp verderop, 10 km. Hij komt doordeweeks een middag en avond in ons huis (en soms nog vaker) + een weekend in de drie weken + een ander weekend een dag. Ik ben dan weg. Het gaat best goed zo, we gaan wel goed met elkaar om en zijn ook nog regelmatig met zijn vieren. We zijn er wel min of meer aan gewend nu. Hij heeft nooit aangegeven meer te willen. Nu ineens wil hij toch een co-ouderschap; dus dat de kinderen de helft van de tijd bij hem zijn ( en zijn vriendin neem ik aan). Van mijn dochter weet ik dat zij dat niet wil, mijn zoon zou het misschien nog wel willen. Maar eigenlijk wil ik ze dat ook helemaal niet vragen omdat ze dan belast worden met nieuwe onrust etcetera. Hoe denken jullie over zo'n grote verandering in de omgang, terwijl iedereen eigenlijk net gewend is aan de nieuwe situatie? en kun je kinderen vragen wat zij daarvan vinden? zo ja, hoe dan?

Ik ben al 12 jaar gescheiden en mijn ex partner is d.m.v. manipulsatie en beinvloeding mijn dochter aan het overhalen om daar te komen wonen. Ik loop overal tegen een muur aan. Niemand ziet het. Wat doe ik aan deze manipulatie???

Hallo. Sinds mijn scheiding kijk ik regelmatig op dit forum voor de reacties die wordt gegeven door jongeren die eenzelfde situatie(s) hebben mee gemaakt. Heel hulpvol. Mijn situatie; Ik ben een moeder van 2 lieve kinderen van 6 en 3,5 jaar. Op nieuwjaarsdag dit jaar hebben hun vader en ik ze vertelt dat we niet meer verliefd zijn en gaan scheiden. We hebben gelijk een co-ouderschap ingezet, terwijl zij de eerste 6 maanden in 'hun' huis hebben gewoond. Hun vader en ik wisselden elkaar af wanneer we volgens de verdeling bij de kinderen zijn (helft van de week en de weekenden om en om. Inmiddels hebben wij als ouders elk een eigen woning (waarvan 1 de ouderlijke woning). Hebben de kinderen hun eigen spullen verdeeld over beide thuizen. Vader heeft nu 5 maanden een vriendin. En zijn de kinderen bezig hun weg te vinden in de nieuwe situatie en het samengestelde gezin bij vader (sprake van samenwonen). Nu heeft vader met zijn vriendin een huis gekocht in een woonplaats 10 km verderop. Er moet nog verbouwd worden dus gaan de kinderen in december naar de woning van vriendin verhuizen (deze staat in de andere woonplaats) en dan binnen 1 jaar naar het nieuwe huis. -Zijn er jongeren die ervaring hebben met co ouderschap tussen 2 verschillende woonplaatsen? -En dan liefst de ervaringen in basisschoolperiode? -Hoe heb je dat ervaren met bijvoorbeeld naar school en sport in de ene woonplaats? En dan contact met leeftijdsgenootjes maken in de andere woonplaats? -Wat was de afstand? Kon je zelf op een bepaalde leeftijd heen en weer tussen beide ouders? (Ben benieuwd wat jullie gedachten/ervaringen zijn. En of iemand nog tips heeft. Naar mijn idee hebben de kinderen nu zoveel mogelijk rust nodig en hebben ze nog genoeg te verwerken. Ik vind t lastig de kinderen naar de huidige situatie te vragen. Ondanks dat ik op alle berichten/verhalen van bij hun vader enthousiast en zo open mogelijk reageer. Ben ik toch bang dat de oudste mij vertelt wat ze denkt dat ik wil horen. Ze mogen bij mij zeggen wat ze willen. Ik gun ze een fijne band/tijd met en bij hun vader. Ben ook blij voor hem dat hij gelukkig is. Mijn enige belang is die van de kinderen en rust voor hun.)

Hallo lieve kinderen Ik ben nu een jaar gescheiden en mijn zoontjes van 7 en 4 wonen bij mij. hun vader is toen 250 km verder gaan wonen bij hun opa.om het andere weekend gaan ze daarheen. De kinderen zijn doodop als ze thuiskomen en er lijkt 10 kg lood van hun schouders af te vallen. Ze hebben geen eigen plek mogen nergens aan en er word weinig met hun gedaan.nu wil ik de kinderen thuis houden totdat hun vader een eigen huisje heeft zodat ze wat meer hun eigen plekje hebben. Is dit een goed idee?

Lieve kinderen van villa pinedo, allereerst wil ik jullie bedanken dat jullie onze kinderen ook willen helpen, mij lukt het op dit moment niet altijd even goed. Ik weet nu dan ook echt even niet wat het beste is voor ze, alhoewel dat uiteraard voor ieder kind misschien ook weer anders is. Met behulp van jullie reacties zal ik hopelijk beter een beslissing kunnen nemen. De vader van onze kinderen, een jongen van 14 en 2 meisjes van 12 en 9 wil en kan niet meer samen met mij proberen onze relatie te herstellen omdat hij verliefd is geworden op iemand anders. Dat is natuurlijk heel erg verdrietig, maar ik kan er helaas niets meer aan doen, we hebben het geprobeerd maar voor hem hield het op. Het zal nog wel een tijd duren voordat we ook echt allebei in een ander huis gaan wonen, misschien nog wel een jaar. We hebben best veel ruzie gehad maar sinds hij heeft aangegeven verliefd te zijn geworden op iemand anders 5 maanden geleden niet meer zo veel. Ik heb de kinderen wel verteld dat we niet meer proberen verliefd op elkaar te worden. Eerder (2 jaar geleden) hadden we ze namelijk al wel verteld dat we zouden gaan scheiden, maar in de tussentijd is de situatie veranderd en hebben we gezegd dat we het toch nog wilden proberen om weer verliefd op elkaar te worden. Dat is helaas dus niet gelukt en dat weten ze. Maar nu krijg ik van verschillende kanten te horen dat we ze echt moeten gaan vertellen dat we gaan scheiden. Maar meer dan dat kunnen we ze ook niet vertellen, wanneer we dan ook daadwerkelijk echt niet meer bij elkaar zullen wonen is nog heel erg onduidelijk. Dus wat is hier dan de meerwaarde van voor de kinderen. Zouden jullie meer willen weten als je ongeveer zo oud was geweest. In mijn beleving weten ze op dit moment genoeg totdat we ook daadwerkelijk zicht hebben op aparte woonruimtes. Dat we ook kerst niet met elkaar vieren is ook uit te leggen, maar wat valt er verder te vertellen? Of zie ik dat verkeerd en zouden jullie graag duidelijker hebben willen horen dat je ouders uit elkaar gaan. Ik hoor het graag van jullie. Dank jullie wel!

Ongeveer een jaar geleden heb ik aangegeven dat ik wilde scheiden. Sinds die tijd is de vader van zoon (7) en dochter(4) heel boos op mij. Het jammere is alleen dat hij de kinderen hierin betrekt. Regelmatig komen de kinderen met opmerkingen als: mama, papa zegt dat jij de schukd bent van alles, alles verkeerd doet, ons bij papa weg wil houden, etc. Ook geven ze aan dat hij zegt dat de kinderen en dan met name zoon, de schuld is van de scheiding. Ik merk aan de kinderen dat ze dit heel moeilijk vinden. Ik zal zelf ook gerust wel eens een niet zo handige opmerking maken, maar ik probeer er altijd voor te zorgen positief over hun vader te praten, aan te geven dat zij niets aan de situatie kunnen doen en er zeker niet de schuld van zijn. Hun vader aanspreken op wat hij tegen de kinderen zegt heeft weinig effect, hij blijft het doen en wordt heel boos op mij als ik er tegen hem iets over zeg. Hoe kan ik onze kinderen helpen? Hebben jullie een idee?

Onze oudste zoon van 16 kan erg opvliegerig zijn. Hij richt zich vooral op mij. Dus veel geduw, en kankerwijf etc, slaan tegen muren en deuren, mijn spullen kapot gooien etc. Nu wil ik eigenlijk dat hij bij zijn vader gaat wonen zodat ik en de andere kinderen meer rust hebben. Helaas reageert zijn vader op niets van mij. Wat zou is zijn belang het beste zijn? De situatie thuis is onhoudbaar en hulp wil zijn vader niet, al zegt iedereen dat hij ook iets kan doen in de opvoeding, hij weigert en zegt geen tijd hiervoor te hebben. Herkent iemand zich hierin? Ik begrijp niet waarom het geen vijf minuten goed kan gaan in het gezin. Maar vooral, hoe kunnen we het weer gezellig maken?