Beste adviseurs Villa Pinedo, mijn zoon (9) wil niet meer naar zijn vader. Niet een weekend even niet, nooit meer. Uiteraard heb ik hierover met hem gesproken en naar mijn idee heeft hij gegronde redenen. Hij heeft zelfs aangegeven dat z’n vader hem en z’n zusje (5) slaat. Hemzelf niet zo vaak als z’n zusje maar toch ook. Hij heeft mij met klem verzocht om dit NIET z’n vader te bespreken omdat hij bang is voor de gevolgen. Help! Het geeft me geen fijn gevoel als ik de kinderen met hun vader mee geef. Afgelopen weekend heb ik met een smoes de kinderen thuis kunnen houden, maar hier trapt hun vader niet elke keer in.. Het brengt m’n zoontje zoveel stress dat hij nu zelfs weer in bed is gaan plassen. Ik heb geen idee waar ik hiermee naar toe moet. Mijn advocaat zoekt e.a. uit, maar ik hoop dat jullie een advies voor mij hebben. Alvast bedankt!

Na een zeer moeilijke vechtscheiding is het nu bijna 3 jaar gescheiden. Ik en mijn nieuwe vriend wonen in Drenthe en mijn kinderen die wonen bij hun vader in Noord-Holland. 3 jaar terug waren ze 12 en 13 We hebben een ouderschapsplan. Maar mijn ex liet de keuze aan de kinderen. Als je naar je mams wil of niet altijd goed. Ik vond dat niet goed. Zag ze hooguit 6 x per jaar een weekend of van zaterdag middag en zondag ochtend werden ze weer gehaald. (Mijnex bracht en haalde ze omdat ik in de WNSP ben geraakt door scheiding maar zo was de afspraak). Maar nu wil mijn dochter niet meer komen. Ik snap er niets van. Geen ruzie... maar wil gewoon niet. Ik weet niet wat ik hiermee aan moet. Als ik haar vraag zegt ze je kan niet altijd verwachten dat wij komen. Radeloos wordt ik ervan. Alleen app contact van mij kant. Ik wens haar iedere morgen een fijne dag en savonds truste. Mijn zoon nu 16 wil alleen komen als mijn dochter ook komt. Merk dat ze niet rechtuit antwoord geven. Wat kan ik hier aan doen. Ex werkt totaal niet mee. Radeloos

Hi, Mijn dochter (7) heeft op wisseldagen tussen haar vader en mij, last van haar buik of zoals ze zelf zegt ‘een soort kriebel in haar buik’. Ze is stil en huilerig als ik haar op school afzet. Hebben jullie tips/advies voor mij hoe ik haar zou kunnen helpen? Dat de wissel wat minder moeilijk is voor haar? Alvast dank!

Hallo, Ik ben een vader van 2 jongens, een van 5 jaar en een van 1,5 jaar. Mijn vrouw en ik zijn het traject in gegaan van mediation om een scheiding rond te krijgen. We hebben het de kinderen nog niet verteld aangezien wij nog steeds bij elkaar wonen, aangezien dat dit nog even zal duren voor er voor een van ons een andere woning heeft. Mijn vrouw en ik hebben ook geen ruzie en of onenigheid tegen elkaar. Graag zouden mijn vrouw en ik wat advies willen over het hoe en wanneer het brengen van het nieuws? Mvg

Mijn ex Man heeft een nieuwe relatie en ze wonen nu twee jaar samen. Mijn twee dochters gaan drie weekeinden per maand naar hun vader en zijn vriendin. Helaas merk ik dat ze het steeds vervelender vinden om naar hun toe te gaan. Ze voelen zich er niet zo thuis. De vriendin van vader bemoeit zich ook met de opvoeding en dat vinden mijn puberdochters niet fijn. Er is al een keer een gesprek over geweest, maar ze hebben gewoon geen zin om naar ze toe te gaan. Dat vind ik naar voor hun maar ook voor hun vader. Wat zouden we kunnen doen? Dank jullie wel alvast!

Mijn zoon van 11 durft zijn mening niet te zeggen als hij bij zijn vader is, maar wil het daar ook niet met me over hebben. Ook worden veel dingen via hem gevraagd. Soms probeer ik iets te overleggen met mijn ex (bijvoorbeeld als verassing naar de film gaan. Heeft hij dat in de planning of zal ik dat met onze zoon doen). Als antwoord krijg ik: doe wat je wilt.... Maar dan heeft hij het er later toch met mijn zoon over. Radeloos wordt ik er van. (En dit is maar 1 van de vele voorvallen) Mijn zoon woont bij mij (op eigen verzoek) en is om het weekend bij zijn vader, maar vader draag niets bij (terwijl dat wel vast is gesteld). Uit principe heb ik het er niet over met mijn zoon. Hij is voor de helft zijn vader en voor de helft van mij dus zou hem nooit het gevoel willen geven dat een deel van hem minder waard is), maar heel af en toe kan ik mijn gevoel niet weg drukken... hoe kan ik er mee om gaan als mijn zoon zo in wordt gezet en er tussen in staat?

Ik heb besloten na een lange periode te gaan scheiden van mijn man. Het is in zijn ogen een eenzijdig besluit..ik wil het graag op een goede manier vertellen tegen de kinderen ( 16 en 14) en niet dat hij gaat zeggen " mama wil het zo..." hebben jullie advies? Dank!

Onze kinderen wonen bij hun moeder en dit gaat goed. Wat niet goed gaat is dat de moeder mij als vader iedere keer weer heel vilein (in het geniep) neer zet als boeman en mij bewust buitensluit van enige betrokkenheid bij het wel en wee van onze kinderen. Ik krijg ook nooit van te voren enig bericht over een bezoek aan de dokter, school (ouderavond) of andere belangrijke instantie. Laat staan van wat er thuis gebeurt. Alleen als er min of meer al een beslissing is genomen, wordt mij verzocht om even een handtekening neer te zetten. Voor een vader die betrokken wil zijn bij de kinderen de wij samen hebben, is dit vreselijk vervelend en ook doet dit mij ontzettend veel pijn en verdriet. Wie weet er antwoord hoe hier mee om te gaan of om dit op te lossen.

Ik ben 7jr geleden van de vader van mijn tweeling gescheiden. Helaas is vader het nergens mee eens en voelt zich slachtoffer en bedreigt mij al die tijd al. Ook de kinderen beinvloed hij negatief. Uit loyaliteit voor vader doen ze alles voor hem en geloven ze zijn leugens. In kleine stappen zie ik dat beide kindere n gaan inzien vader niet de waarheid spreekt moeder wel. Door det geheel heb ik veel pijn en verdriet en merk dat de kinderen ook flink zijn beschadigd, ik voel me machteloos langs de zijlijn. Hoe kan ik mijn kinderen helpen.?hun vader afnemen wil ik niet ben van mening kind vader en moeder nodig heeft. Mn dochter woont tijdelijk bij vader, beide zeggen gesloopt te zijn. Wat kan ik doen

Beste ervaringsdeskundigen, Mijn ex-man en ik zijn 5 jaar geleden gescheiden, toen onze dochter 1 jaar was. We hebben gelukkig altijd haar belang voorop weten te stellen en voor haar hebben we een goede verstandhouding. Ook tussen ons als ouders en de nieuwe partners is er goed contact. We kunnen dingen met elkaar bespreken, maar we komen niet bij elkaar over de vloer. Alleen om onze dochter te halen/brengen. Inmiddels is mijn dochter 6 jaar en heeft zij sinds enkele weken erg moeite om naar haar vader te gaan. Ik weet dat ze het daar goed heeft, maar ondanks dat wil ze er niet heen. Ze gaat altijd op vrijdag naar haar vader, maar op donderdag begint ze al te mopperen dat ze niet wil. Soms kan ze echt verdrietig of boos worden, zeker als ze wel gewoon naar haar vader gaat. Ik vraag me heel erg af of we mee moeten gaan in haar wens om (tijdelijk) niet meer naar haar vader te gaan, of dat we de omgangsregeling bij moeten stellen (1 nachtje per week voorlopig) of dat we het moeten laten zoals het is en zij de situatie moet accepteren