Ertussenin

Dag Inge, Wat goed dat je ons forum hebt gevonden en dat je je situatie met ons wilt delen. Ik herken de situatie wel een beetje. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was, en hebben daarna 3 jaar rechtszaken gevoerd over geld en over omgangsregelingen. In die tijd konden mijn ouders heel moeilijk met elkaar communiceren, waardoor ik vaak een boodschapper ben geweest tussen mijn ouders. Zo wist ik eigenlijk altijd wel als een van mijn ouders een afspraak niet was nagekomen, of wanneer er ruzie was om geld. Ik weet zeker dat dit niet hun bedoeling was, maar het gebeurde toch! Soms merkte ik het ook zonder dat ze iets over elkaar zeiden. Dan zag ik dat hun bloed begon te koken als ik over de ander begon, en dan wist ik wel hoe laat het was. Omdat ik het vervelend vond om mijn ouders boos of gefrustreerd te zien vroeg ik dan braaf wat er aan de hand was, en dan konden ze het vaak toch niet laten om iets negatiefs over de ander te zeggen. Na de rechtszaken werd dit wel een stuk minder. Het ging allemaal niet meer met woorden, maar ik kon nog wel altijd aan ze zien dat ze nog boos op elkaar waren als ik over de ander begon te praten. Ik ben daarom ook maar gestopt met praten over mijn andere ouder... En dat is iets wat echt heel erg vervelend voelt. Eigenlijk precies zoals jij het ook verwoord: Alsof de helft van mij altijd minder waard is! Alsof ik maar een sukkel ben dat ik van allebei mijn ouders houd... Ik had (en heb eigenlijk nog steeds) heel erg de behoefte om een soort van toestemming te krijgen van mijn ouders om leuke dingen te zeggen over de een bij de ander. En die toestemming klinkt niet als: "je mag met mij overal over praten", want dat is zo vaag dat ik het nog steeds niet zou durven. Ik zou willen dat mijn ouders uit zichzelf iets positiefs over elkaar zouden zeggen. Dan zou ik me namelijk vrij voelen om dat ook te doen! Eigenlijk is iets neutraals al zo bijzonder dat ik er genoegen mee neem. Ik heb niet al te lang geleden deze ervaring gehad met mijn moeder, toen we kinderfoto's van mij aan het bekijken waren. Er kwam een foto voorbij van mij als baby, terwijl mijn pa met mij aan het spelen was. Mijn moeder maakte toen de opmerking dat ik altijd zo kon schaterlachen als mijn pa met me aan het spelen was. Mijn hart smolt van deze opmerking! Er viel werkelijk spanning van me af, waarvan ik niet wist dat het er zat. Na jaren van onbewust inhouden had ik eindelijk toestemming gekregen om over mijn vader te praten. Ik zie dat je vraag al een tijdje op het forum stond, dus hopelijk ontvang je dit bericht nog. Sorry dat je er zo lang op heb moeten wachten! Groetjes, Arne

Lieve moeder, Bedankt voor uw bericht op het forum, fijn dat u uw verhaal met ons wilt delen! Ik kan me voorstellen dat dit een moeilijke situatie voor u is. Zoals ik het lees probeert u de dingen netjes te overleggen met vader en probeert u positief te blijven, maar krijgt u dit niet echt terug. Er tussenin staan als kind herken ik wel, vooral net na de scheiding wanneer ik dan bij mijn vader was. In het begin konden mijn ouders echt niet door één deur en werd er bij mijn vader (door hem en mijn opa en oma) best weleens negatief gepraat over mijn moeder. Ze zeiden dan bijvoorbeeld dat mijn moeder een heks was of benoemden wat zij allemaal fout deed volgens hen. Ik reageerde daar nooit op en wilde het eigenlijk ook gewoon helemaal niet horen, ik vond dat zo vervelend. Ik denk ook niet dat ik hier iets over had durven zeggen, dus dat uw zoon zijn mening niet durft te vertellen herken ik ook wel. Soms wil je je mening hier ook helemaal niet over moeten geven, denk ik. Ik wilde het ook liever niet met mijn moeder bespreken, ik wilde het gewoon het liefst zo snel mogelijk vergeten. Mijn moeder heeft andersom gelukkig nooit iets naars gezegd over mijn vader en zijn familie en nu ik ouder ben besef ik me hoeveel dat voor mij heeft betekend al die jaren. Ook zij kreeg hier helaas, net als u, niet echt iets voor terug. Toch hield ze vol! Hoeveel fouten mijn vader ook maakte, ook ten opzichte van mij, mijn moeder heeft in mijn bijzijn nooit iets naars over hem gezegd. Ze heeft mij altijd aangemoedigd om naar mijn vader toe te gaan en heeft met liefde mijn verhalen aangehoord over het weekend bij hem. Ondanks dat ze hem soms door alles niet kon luchten of zien. Ze heeft altijd haar best gedaan om het contact met mijn vader positief te houden, net als u dat doet zoals ik opmaak uit uw verhaal. Ik vind het ontzettend goed dat u niet met uw zoon bespreekt dat vader niks bijdraagt, want ik kan me erg goed voorstellen dat dit soms best lastig is om niet te doen. Helemaal als het soms even hoog zit. U geeft zelf al aan dat u uw zoon niet het gevoel wilt geven dat een deel van hem minder waard is en ik denk dan ook dat dat inderdaad heel belangrijk is. Ondanks dat u hiermee het gedrag van vader niet kunt veranderen, kunt u uw zoon wel een thuis bieden waar hij alles kan vertellen. Een thuis waar hij wordt aangemoedigd om van beide ouders evenveel te houden. Dat is in mijn ogen al goud waard. Het is misschien niet helemaal een antwoord op uw vraag, maar ik hoop dat u er toch iets aan hebt. Succes in ieder geval! Heel veel liefs, Zoë