Radeloos

Beste Cora, Goed dat je je vraag hier op het forum stelt, dankjewel daarvoor! Vervelend om te lezen dat je je kinderen niet zo vaak ziet. Wanneer er geen duidelijke afspraken zijn over wanneer ze waar zijn, heb je daar inderdaad weinig invloed op. Ik kan me voorstellen dat je ze graag vaker zou zien, en dat het misschien lastig te begrijpen is waarom ze niet meer willen komen. Ik weet natuurlijk niet wat je dochter en zoon denken en voelen, maar ik kan me ergens wel voorstellen dat het met hun leeftijd te maken heeft, en de grote afstand tussen jou en je ex. Ik zag mijn vader altijd om het weekend, zelfs toen hij naar verder weg verhuisde. Maar naarmate ik ouder werd, in de pubertijd kwam, merkte ik dat ik het steeds minder fijn vond. Natuurlijk vond ik het wel heel fijn om mijn vader te zien en bij hem te zijn, maar ik begon ook steeds meer mijn eigen leven te leiden. Zo kreeg ik bijvoorbeeld een bijbaantje, en dat was soms ook in het weekend. Doordat ik om het weekend naar mijn vader ging, was dit vrij lastig om goed in te plannen allemaal. Ook kwam ik op een gegeven moment op de leeftijd waarop ik in het weekend steeds vaker met vrienden was, of dat we uitgingen. Natuurlijk kon dit ook bij mijn vader, maar de meeste van mijn vrienden woonden bij mijn moeder in de buurt. Aangezien jij en je ex ook een redelijke afstand uit elkaar wonen, kan ik me voorstellen dat dit bij je kinderen ook meespeelt. Het kost ze veel reistijd om tussen hun vader en jou heen en weer te reizen, dat in combinatie met hun eigen leven dat steeds meer invulling krijgt naarmate ze ouder worden, kan ik me voorstellen dat het lastig is om te combineren. Ik heb op een gegeven moment met mijn vader afgesproken dat ik niet meer om het weekend langs zou komen, maar gewoon wanneer het uitkwam. Langzaam werd dit steeds minder. Nu hebben jullie geen afspraken hierover en is het al op het punt dat jullie elkaar heel weinig zien, maar mogelijk is het voor jou makkelijker te accepteren wanneer je beter begrijpt waarom ze minder/niet meer langskomen. Heb je al eens geprobeerd hierover te praten met ze, in plaats van enkel te vragen waarom ze niet meer langskomen? Het zou natuurlijk ook kunnen dat er een andere reden is. Misschien zou je bij ze kunnen aangeven dat je ze mist, en het fijn zou vinden om ze vaker te zien of te spreken, maar daarbij ook te zeggen dat je wel kan begrijpen dat het voor hun misschien ook lastig is om steeds heen en weer te reizen. Misschien kun je een keer voorstellen of ze het leuk zouden vinden als jij meer richting hun kant komt en jullie samen ergens wat eten of drinken? Of misschien kunnen jullie tussendoor bellen of op een andere manier contact hebben? Wanneer dit niet werkt is het misschien het beste om het een beetje met rust te laten. Wanneer zij weten en voelen dat ze alle vrijheid hebben om zelf te bepalen wanneer ze bij hun vader en wanneer bij hun moeder zijn, zullen ze vanzelf langskomen of contact zoeken wanneer zij daar behoefte aan hebben :) Ik hoop dat, ondanks dat ik niet echt een oplossing voor het probleem heb gegeven, je toch iets hebt aan mijn advies! In ieder geval hele fijne feestdagen toegewenst! Veel liefs, Samantha

Lieve Cora, Wat goed dat u ons om advies vraagt, en wat lijkt het me ontzettend moeilijk voor u! Ik snap heel goed dat u hier radeloos van wordt, en ik zou me ook erg machteloos voelen denk ik. Wat een lastige situatie! Ik kan u helaas niet zo goed aanraden wat u kunt doen vanuit een ouderstandpunt, maar wel wat uw kinderen wellicht graag zouden willen. Ten eerste kan ik u misschien helpen door proberen uit te leggen waarom uw dochter niet meer wil komen. Ik weet natuurlijk niet wat er in haar hoofd omgaat, maar als ik kijk naar welke leeftijd ze nu zijn kan ik het misschien wel een beetje bedenken als ik aan mezelf op die leeftijd denk. Dit is precies de leeftijd waarop je een beetje gaat puberen en niet meer echt zin hebt om tijd te maken om je ouders te zien. Je wil alleen maar gewoon chillen met vrienden, en bent best egoïstisch ook al heb je dat soms zelf niet door en doe je dat niet bewust. Ik denk dus niet dat u het persoonlijk moet nemen. Mijn ouders gingen op een wat latere leeftijd scheiden, maar zelfs ik merkte dat ik er soms heel opstandig van werd en geen zin had om tijd voor ze vrij te maken omdat ik dacht: ja jullie moesten toch zo nodig scheiden? Nu moet ik opeens mn tijd verdelen tussen mn vrienden en als ik dan eindelijk thuis ben zie ik ook nog eens een keer niet allebei mijn ouders waardoor ik voor de andere ouder (die niet in mijn vaste thuis woont) ook nog tijd vrij maken... dat maak ik ook een beetje op uit haar opmerking 'je kan niet verwachten dat we altijd maar komen'. Maar goed, ik wil niet teveel voor haar invullen, maar ik hoop dat u weet dat het niet per se met u te maken hoeft te hebben (zeker als jullie geen ruzie hebben gehad). Ik weet zelf helaas niet hoe het zit met een ouderschapsplan dat niet nagekomen wordt. Misschien zou je dat kunnen opzoeken op internet. Wat vervelend om te lezen dat vader niet meewerkt. Ook niet als je aangeeft dat je ze mist? Dat het om hen gaat zonder dat jullie er een machtsstrijd van hoeven te maken? Misschien is dit helaas niet mogelijk in jullie situatie door de vechtscheiding, dat weet ik niet. Wat bedoel je met dat je merkt dat ze niet rechtuit antwoord geven? Ik vind het wel ontzettend lief dat jij als moeder volblijft houden en haar elke dag appt. Ik denk dat je ook zeker aan mag geven dat je haar mist en dat je hen graag wilt zien. Misschien kan je hen vragen of jij een keer die kant op kan gaan? Het kan lastig zijn qua kosten, zoals je schrijft, maar soms zijn er best goedkope treinkaartjes in de aanbieding! Waarschijnlijk gaat het ze niet om jou maar om de moeite die ze moeten doen om jou te zien, terwijl de rest van hun hele leven en al hun vrienden in Noord-Holland zitten. Misschien is het het best om eerlijk tegen te zijn, open kaart te spelen en te zeggen dat je ze heel erg mist. Geef hierbij aan dat je graag moeite wilt doen om ze te zien. Misschien is het belangrijk om ook aan te geven dat als ze even rust nodig hebben, of ze dat dan kunnen aangeven en misschien kunnen uitleggen waarom omdat jij het niet zo goed snapt. Ik heb dit zelf niet meegemaakt, maar ik heb wel op het forum gelezen dat kinderen het juist vervelend vonden als er steeds maar aan ze werd getrokken van alle kanten. Vaak na een periode van rust wilden ze dan wel weer graag 1 van hun ouders zien. Probeer in ieder geval niet zwart te spreken over hun vader, zelfs niet als je vermoedt dat hij dat wel over jou doet, want dan creëer je ben ik bang alleen maar meer afstand. Uiteindelijk als jij ze liefde blijft tonen, zullen ze weten dat eventuele leugens die hun vader over jou vertelt niet waar zijn. Dit weet ik uit ervaring. Ik zou willen dat ik u beter kan helpen, maar helaas merk ik dat ik het lastig vind deze vraag te beantwoorden vanuit het perspectief van een kind van gescheiden ouders... ik hoop heel erg dat u toch iets aan mijn antwoord heeft omdat u uw dochter nu misschien iets beter begrijpt, en ik hoop ook heel erg dat u uw kinderen snel weer kunt zien! Misschien is kerst een mooie gelegenheid om het te proberen? Dan zijn hun vrienden waarschijnlijk ook bij hun eigen familie. Veel liefs, Julia