Eigen mening

Beste ouder, dankjewel voor je berichtje op ons forum en wat fijn dat je deze vraag hier stelt! Ik begrijp de vraag heel goed, ik kan me herinneren dat mijn moeder er ook moeite mee had als mijn zusje en ik een verjaardag hadden bij de familie van mijn vader terwijl we op dat moment bij mijn moeder hoorden te zijn. Mijn vader heeft een grote familie (dus veel verjaardagen) en mijn moeder eigenlijk niet, dus ook dat is herkenbaar. Ik weet dat ikzelf als kind de tijd met één van mijn ouders ook kostbaar vond na de scheiding, waardoor ik liever niet in de positie wilde komen dat ik moest kiezen tussen bij wie ik nou was (bij de ouder blijven waar je op dat moment hoort of switchen naar de andere ouder vanwege bijvoorbeeld een verjaardag). Wat dat betreft begrijp ik je kinderen ook heel goed, ik kon als kind ook heel goed verwoorden wat mijn ouders het liefst wilden horen. Ik voelde haarfijn aan dat mijn moeder eigenlijk liever had dat we bij haar bleven in zo'n situatie, dus zei ik haar dat ik dat wilde, want dan hoefde ik haar niet teleur te stellen. Aan de andere kant wilde ik ook graag bij de verjaardag zijn en mijn vader vond het ook de normaalste zaak van de wereld dat ik gewoon mee ging, dus dat zei ik dan tegen mijn vader. Omdat de meningen tussen mijn ouders botsten, voelde ik me niet vrij genoeg om mijn eigen mening te geven, want ik wilde beide ouders gelukkig zien. Net zoals jouw kinderen zei ik dus ook als kind vaak 2 verschillende dingen en ik kan me nu ik ouder ben ook goed voorstellen dat je je als ouder dan afvraagt wat dan daadwerkelijk de mening van je kind is. Mijn ouders kozen ervoor om mij de keuze te laten maken, maar lieten daarbij wel merken als ze het er niet mee eens waren, wat mij het gevoel gaf dat ik de volgende keer niet meer écht kon zeggen wat ik wilde. Dat is dus iets wat ik je vanuit mijn eigen ervaring mee kan geven om niet te doen. Ik denk dat ik het fijn had gevonden als mijn ouders de meningsverschillen hierover onderling bespraken, zonder mij daarbij te betrekken , en dan vervolgens mijn keuze vooral aan te moedigen. Ik kan me goed voorstellen dat het nu lastig is om erachter te komen wat je kinderen nu echt willen, maar ook hoe je er dan mee omgaat als de kinderen vaker in jouw tijd naar hun vader gaan. Dit zijn volgens mij veelvoorkomende vragen bij ouders na een scheiding, want Villa Pinedo heeft een online training ontwikkeld waarin onderwerpen worden behandeld die aansluiten bij jouw vragen uit je berichtje. Via deze link: https://training.villapinedo.nl/ vind je meer informatie hierover. Bij het kopje "cursusaanbod" zie je de verschillende hoofdstukken staan en ik denk dat het hoofdstuk "loyaliteit" en eventueel ook het hoofdstuk "communicatie" passend zijn bij jouw vragen. Ik denk dat het zeker de moeite waard is om daar eens naar te kijken, want ik kan achteraf zeggen dat ik het lastig vond als kind om tussen mijn ouders in te zitten, zonder dat ze het natuurlijk zo bedoelden. Ik hoop dat je iets hebt gehad aan het delen van mijn verhaal en mijn tip voor de online training. Mocht je nog een vraag hebben of iets willen delen, dan mag je natuurlijk altijd opnieuw een berichtje plaatsen. Liefs, Demi

Beste anoniem, Goed dat je je vraag hier op het forum stelt, dankjewel daarvoor! Ik herken de situatie die je schrijft wel een beetje, en dan niet letterlijk jouw situatie, maar de situatie waar je kinderen zich in bevinden. Ik zal dan ook proberen vanuit dat perspectief een advies te schrijven. Ik woonde in principe bij mijn moeder, en zag mijn vader af en toe. Mijn moeder wilde volgens mij het liefst dat ik zo min mogelijk naar mijn vader ging, en dat werd altijd vooral duidelijk rond feestdagen en vakanties. Juist met de feestdagen en vakanties vond mijn vader ook dat hij meer recht had om mij wat meer of langer te zien, omdat hij me normaal al zo weinig zag. Samen kwamen ze er niet uit, waardoor ze mij om mijn mening gingen vragen. Ik was immers 12 jaar oud, volgens mijn ouders oud genoeg om een eigen mening te hebben. Precies zoals jij schrijft dat jouw kinderen doen, zei ik tegen mijn vader dat ik het liefst de hele kerst en vakantie bij mijn vader was, en tegen mijn moeder zei ik dat ik het liefst de hele kerst en vakantie bij mijn moeder was. En dat is dan enkel een voorbeeld, zo waren er nog velen anderen voorvallen. Het loyaliteitsgevoel was sterk aanwezig, ik wilde het liefst dat allebei mijn ouders gelukkig waren. Welke keus ik ook maakte, het was dus nooit goed. Voor zover ik me kan herinneren, is dit eigenlijk altijd gebleven. Zelfs toen ik 18 was had ik nog steeds moeite over dit soort dingen mijn eigen mening te geven. Meestal koos ik uiteindelijk mijn moeders kant, omdat mijn moeder degene was die haar gevoelens het meeste liet merken aan mij. Wanneer ik er dan bijvoorbeeld voor koos kerst bij mijn moeder te vieren, dan accepteerde mijn vader dat uiteindelijk, of nou ja, hij liet in ieder geval minder sterk aan mij merken hoe verdrietig dat hem maakte dan mijn moeder gedaan zou hebben wanneer de situatie andersom was. Het gevoel hebben altijd te moeten kiezen, en hoe dan ook nooit de goede keus te maken, is echt heel naar. Vanuit dat perspectief zou ik dan ook willen adviseren om zaken als dit samen met je ex te bespreken, en niet bij de kinderen neer te leggen. Daarbij denk ik dat het goed is om je mening, dat je vindt dat ze dan dus bij jou zouden moeten zijn omdat ze anders veel meer tijd bij hun vader zijn, niet te veel aan de kinderen te laten merken wanneer je ze toch om hun mening vraagt. Een kind weet best of het wel of niet het liefst naar die verjaardag aan de vaders kant van de familie zou willen gaan, maar zal dit niet eerlijk durven zeggen wanneer het weet hoe beide ouders zich hierover voelen. Ik denk bijvoorbeeld dat wanneer mijn moeder haar emoties niet zo extreem had laten merken, ik sneller had durven zeggen dat ik kerst eigenlijk liever bij mijn vader had gevierd. Om dus antwoord te geven op je vraag, ik denk dus dat een kind pas zijn/haar eigen mening kan geven, wanneer het het gevoel heeft hier de ruimte voor te hebben, wanneer hij of zij voelt dat zijn/haar mening hoe dan ook geaccepteerd wordt en het daarbij niet het gevoel heeft hoe dan ook een van de twee te kwetsen. En om antwoord op je eerste vraag te geven, probeer het te bekijken vanuit het perspectief van de kinderen. Ik denk dat het voor de kinderen fijn is om verjaardagen aan vaders kant van de familie mee te kunnen maken. Misschien kunnen jullie die dagen dan wisselen in plaats van overnemen zegmaar, als jullie er zoveel waarde aan hechten dat het precies gelijk verdeeld is? Ik denk dat de kinderen niet door zullen hebben dat ze uiteindelijk in totaal een aantal dagen meer bij hun vader zijn dan bij hun moeder, maar ze zullen wel doorhebben wanneer ze nooit naar de verjaardag van bepaalde familieleden kunnen. Ik denk dat het voor de kinderen het fijnst is wanneer jullie hier flexibel in kunnen zijn. Het is een beetje een lang verhaal geworden, maar ik hoop dat je het begrijpt en er wat aan hebt! Alvast hele fijne feestdagen toegewenst! :) Veel liefs, Samantha