Wachten met vertellen?

Hoi, bedankt voor je berichtje op het forum. Mijn ouders zijn gescheiden omdat mijn moeder een andere man had leren kennen en het al langer niet goed ging tussen hen. Helaas heb ik veel van die ruzies meegemaakt dus ik wist wel dat het niet goed ging, maar het feit dat ze echt uit elkaar gingen kwam alsnog als een klap. Mijn ouders zijn wel eerlijk geweest over de situatie, wat het verdriet niet minder erg maakte, maar ik me wel gerespecteerd voelde. Je schrijft dat jullie denken dat de kinderen niet weten dat er zoiets speelt, maar kinderen voelen dat meestal wel aan. Ik denk dat het bij jullie dus ook vooral om eerlijkheid gaat. Ik weet niet hoe oud jullie kinderen zijn, maar ik denk wel dat het van belang is om ze te vertellen wat er speelt. Daarbij hoeven jullie het woord scheiden niet te noemen, maar jullie kunnen wel uitleggen dat papa en mama het wat moeilijk hebben samen (je kunt het uitleggen zoals je het zelf wilt natuurlijk) en dat het daardoor minder gezellig is thuis. Jullie kunnen daarbij vertellen dat jullie aan het nadenken zijn of jullie nog genoeg van elkaar houden (iets in die trant), zodat ze weten dat het goed kan komen, maar dat er ook een mogelijkheid is dat jullie niet meer genoeg van elkaar houden. Zo gaan ze niet meteen van het ergste uit, want misschien komt het nog goed, maar houden jullie ook niet de schone schijn op. Uiteindelijk zullen ze jullie dankbaar zijn dat jullie open en eerlijk zijn geweest. Daarmee geef je een voorbeeld, namelijk dat je wilt dat jullie kinderen dat ook naar jullie toe zijn. Als de kinderen vragen hebben of het moeilijk hebben, kunnen ze bij jullie terecht en kunnen jullie ze steunen waar dat nodig is. Ik hoop dat je hier iets mee kunt en veel sterkte! Liefs, Nadine

Lieve Moeder, Bedankt voor uw berichtje op het forum, wat fijn dat u uw verhaal met ons wilt delen! Ik kan me ontzettend goed voorstellen dat dit een moeilijke situatie is voor jullie, jullie willen de kinderen het liefst zo veel mogelijk verdriet besparen. Goed dat jullie zo goed nadenken over hoe dit aan te pakken! Dat jullie enerzijds liever willen wachten tot jullie duidelijk weten of jullie gaan scheiden, omdat jullie de kinderen anders mogelijk "voor niets" verdrietig maken klinkt begrijpelijk. Anderzijds denk ik ook weer dat de kinderen inderdaad wel merken dat het thuis minder gezellig is en mogelijk dat er een gespannen sfeer hangt. Ondanks dat ik nog maar 4 jaar oud was toen mijn ouders gingen scheiden, kan ik met het vervelende gevoel dat ik had door de gespannen sfeer die er tijdens en na de fikse ruzies hing wel "herinneren". Kinderen zijn daar naar mijn idee erg gevoelig voor. Zelf was ik nog te jong om me er echt mee bezig te houden, maar ik kan me goed voorstellen dat er van alles door je hoofd spookt als je ouder bent en lucht krijgt van spanningen. Daarom denk ik toch dat het goed is om de kinderen in ieder geval eerlijk te vertellen dat er íéts aan de hand is. Ik denk namelijk ook dat de drempel om er zelf naar te vragen best hoog kan zijn, misschien ook omdat je als kind toch een beetje bang bent voor het antwoord dat je krijgt. Wanneer jullie er zelf open en eerlijk over zijn, kunnen jullie de kinderen daarmee het gevoel geven dat er op die manier over gepraat kan worden. Dat lijkt mij persoonlijk erg fijn! Met mijn vader heb ik dit zelf wel een beetje gemist. Mijn moeder heeft mij in haar eentje verteld dat mijn ouders gingen scheiden en mijn vader heeft mij nooit gevraagd hoe ik me voelde of iets dergelijks. Zodoende durfde ik er niet met hem over te praten, terwijl praten juist zo goed is! Tenslotte kan ik me ook voorstellen dat de scheiding juist als een grotere "klap" wordt ervaren en dat het in het begin wat onbegrijpelijker is, wanneer je juist niet hebt meegekregen dat er ruzies of spanningen waren. Ik hoop dat u hier iets aan hebt, heel veel succes en sterkte! Liefs, Zoë