Hallo allemaal, ik loop al een tijdje met een dilemma en weet niet zo goed waar ik nu goed aan doe. Sinds 3 jaar ben ik samen met mijn man, hij heeft uit een vorige relatie 2 kinderen van 10 en 5 jaar. De verstandhouding met de ex van mijn man is erg wisselvallig. Zij kan de scheiding nog steeds niet verkroppen en daardoor is er niets goed wat bij ons gebeurd en wil ze mij ook niet onder ogen komen. Je merkt aan de oudste van 10 dat ze er tussen staat en zich groot probeert te houden. Haar moeder vloekt en tiert er op los waar de kinderen bij zijn over ons en ik wil niet weten wat voor beeld de kinderen van ons krijgen op deze manier. Wij doen ons best om de kinderen van de conflicten niets te laten merken maar dit is ook ontzettend moeilijk omdat je ze graag wil laten weten dat je het ook vervelend voor ze vindt maar er niks aan kan doen. Ze krijgen ongevraagd elke discussie mee als ze bij hun moeder zijn en zij denkt daarbij totaal niet aan wat het met de kinderen doet om dit mee te krijgen. Ik ben een keer het gesprek aangegaan met de ex van mijn man en dat was een goed gesprek waarvan ik had gehoopt dat de spanning een beetje weg zou zijn en uiteindelijk blijkt het toch niets uitgehaald te hebben. Ik heb weleens geprobeerd om voorzichtig te polsen bij mijn stiefdochter van 10 hoe ze het ervaart naar ons te komen om het weekend en hoe ze zich voelt als er weer een conflict is geweest. Je merkt dat ze het geen fijn onderwerp vind en dichtklapt. Ik hou er dan ook maar over op maar ik vind het zo sneu voor haar! Zou er graag voor haar willen zijn maar weet niet of ik wel de juiste persoon daarvoor ben aangezien het beeld wat ze van ons krijgen van thuis uit. Heb al overwogen om haar te vertellen over jullie misschien dat ze dan haar ei kwijt kan, maar ik weet nu al dat als haar moeder daar lucht van krijgt en hoort dat die tip van mij komt de bom weer barst. Mijn eigen ouders zijn ook gescheiden en omdat ik weet uit ervaring hoe lastig het kan zijn wil ik mijn stiefdochter graag een helpende hand bieden maar ik twijfel heel erg of ze het van mij zal accepteren en of ik er goed aan doe. Ik zou heel graag van jullie horen hoe jullie hier in staan want ik zie erg veel verdriet wat weggestopt wordt en ik weet niet wat ik daarmee moet doen. Dankjewel voor het lezen van mijn verhaal en alvast dank voor jullie tips!

Mijn man en ik hebben besloten uit elkaar te gaan. Voordat alle stappen gezet zijn gaat er naar mijn inschatting een half jaartje overheen voordat ik in een andere woning kan. Wat is het verstandigste: nog een poosje niets tegen onze zonen (15 en 16) zeggen, of er open over zijn? Heel erg bedankt voor het meedenken.

Hallo, Wat super fijn dat jullie er zijn zeg! Als stiefouder met een negatieve ervaring in mijn jeugd met een stiefouder wil ik het graag anders doen voor mijn stiefkinderen (10 & 12). Maar ik denk soms dat ik te graag wil. Ik heb echt een prima band met mijn stiefkinderen (nu al 7 jaar) maar ze zullen mij nooit uit zichzelf appen of willen afspreken. Ik probeer contact met ze te leggen en leuke dingen te doen, mij niet te bemoeien met de opvoeding etc maar toch voelt het altijd alsof ik er niet bij hoor. Het doet pijn als ik die prachtige verhalen lees op "Stiefouderdag" over stiefkinderen met een hele goede band met hun stiefouder, dat doet mij dan een beetje verdriet want dat zullen die van mij nooit zeggen denk ik. Wat kan ik beter/anders doen om wel deze goede band met ze te krijgen? Hun ouders hebben overigens nog prima contact dus er is geen sprake van een vechtscheiding zoals vroeger bij mij. Heel erg bedankt voor jullie advies!

Hoe reageer ik als mijn man, de stiefvader van mijn zoon, te streng of te boos reageert naar mijn zoon? Mijn zoon is 18 en wil nog wel eens uitdagend gedrag vertonen.

Ik ben nu 3 jaar gescheiden na 20 jaar samen geweest te zijn. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat mijn ex bij me weggegaan is. Zijn reden is dat we uit elkaar gegroeid zijn + verliefd geworden os op mn beste vriendin met wie hij overigens nu ook al 3 jaar samenwoont. Wij hadden geen slecht huwelijk. Gewoon wat sleur, twee kids van nu 5 en 7. Mijn oudste heeft er het meest verdriet over dat het niet meer is zoals vroeger. En dat is wat mij het meest pijn doet. In mijn optiek trouw je, heb je kinderen en je bent dan voor altijd bij elkaar. Dan ga je niet uit elkaar omdat je uit elkaar gegroeid bent. In mijn beleving ben je dan egoïstisch. Je hebt toch gekozen voor kinderen? Nu bepaal jij dat je kinderen gescheiden ouders hebben met alle gevolgen van dien. Ik kom er uiteindelijk wel boven op. Maar het feit dat mijn kinderen dit aangedaan is kan ik niet verwerken. Wie o wie kan me hierbij helpen zodat ik het makkelijker kan accepteren dat het njet meer terug te draaien is. Ook al vind mijn ex dat hij er inderdaad een potje van gemaakt heeft. Geen spijt maar beter had hij het niet gedaan (zijn woorden aan een vriend van hem). Wil zo graag verder en sterker hierin worden. Vind het zo erg voor mn kindjes. Is er hoop dat ze zich op termijn beter gaan voelen?

Ruim 5 jaar geleden ben ik mijn man tegen gekomen. Hij heeft uit een eerdere relatie 2 dochters (17 en 14). Ik heb het geluk dat we heel goed met elkaar overweg kunnen. Helaas is het contact tussen hun vader en moeder dramatisch slecht. Alles gaat via de app of mail. Mijn man zou dit graag anders zien maar moeders denkt hier anders over. Sinds een jaar of 2 heeft moeders een nieuwe relatie. Dit is allemaal heel erg snel gegaan en hij was er binnen 2 weken 24/7. De meiden hebben gelijk aangegeven dat ze dit wel heel erg snel vonden gaan en dat ze het zoals hun vader met mij had gedaan ( rustig aan elkaar wennen) veel prettiger vonden. Helaas stond hun moeder hier niet open voor en ze gaf aan dat zij het op deze manier wil doen. In de afgelopen 2 jaar liepen de meiden tegen meerdere dingen aan die ze niet prettig vinden. ( zoals, als hun aan het douchen zijn hij ook boven is) maar elke keer krijgen ze het antwoord dat ze zich maar aan moeten passen of er maar aan moeten wennen. Als ze dan bij ons komen moeten ze hun ei kwijt en ik ben ook echt heel blij dat ze dat bij mij kwijt kunnen, maar ik wil ze zooo graag helpen. Maar ik weet echt niet hoe. Ze gunnen hun moeder echt wel het geluk, maar niet op deze manier. Hoe kan ik de meiden het beste helpen of is alleen maar luisteren voldoende. Hoor het graag, want ik merk aan mezelf dat het aan mee vreet.

Sinds iets meer dan een jaar woont moeder met onze 2 jongens (6&8) op ca 1 uur rijden afstand. Ik ben tot nu toe iedere woensdag die kant op gereden, met de jongens geweest, blijven slapen, en dan donderdag naar school brengen en weer weg. Daarnaast om het weekend bij mij. Ik merk dat die woensdag me steeds meer gaat tegenstaan, maar ben erg bang om alleen om het weekend over te houden, in de zin dat ik vrees voor de relatie met mijn jongens. Niet vanwege moeder of haar partner (wonen inmiddels samen) maar gewoon de afstand en verminderd contact. Is er iemand die hier ervaring mee heeft? Hoe ervaren jullie het om ouder alleen om het weekend te zien?

Moeilijk dillema. 6 jaar geleden gescheiden... Mijn kinderen horen bij hun vader continue nare dingen (leugens) over mij, de moeder. Ik krijg over van alles schuld (en chanteerde mij daar ook mee). Dingen die ik doe of hoe ik ben en leef zijn nooit goed. (Voorbeelden genoeg... maar niet nodig voor dit forum) Ik weet dat ik de kinderen hier niet tussen wil zetten en hou ook wijselijk mijn mond. Maar steeds als de kinderen met iets nieuws komen heb ik soms zoveel moeite om op mijn lippen te bijten... dan wil ik ook graag mijzelf verdedigen en hun uitleggen dat wat hun vader verteld niet waar is. Maar in zo een geval doe bijna hetzelfde en dat is hun vader uitmaken voor leugenaar. Ik wil graag mijn kinderen hier buiten houden maar als ik hun vader hierop aanspreek zegt hij dat hij dat nooit zegt. Zelfs als ik hem confronteer over de feiten waarin hij mij chanteerde zegt hij nog dat het niet waar is. En gaat vervolgens gewoon op dezelfde manier verder. Hun vader zal niet zomaar veranderen maar mijn kinderen krijgen wel een heel naar beeld van hun moeder (echt gebaseerd op leugens of zijn visie op de waarheid) Hoe moet ik hier mee omgaan om de kinderen zoveel mogelijk te besparen van het rancuneuze gedrag en wrok van vader?? Wat zouden jullie fijn vinden?

Lieve kinderen, De vader van onze dochter heeft een nieuwe vriendin 200 km bij onze dochter van 6 jaar vandaan. Het reizen gebeurt met openbaar vervoer. In t ouderschapsplan hebben we opgenomen dat zij geruisloos haar programma van sport en vriendjes moet kunnen doen. Dat kan nu niet meer. De reistijd kom neer op minimaal 3 uur enkele reis als t meezit maar vaak komt dit neer op 3,5 tot 4 uur enkele reis. Ik vind dat te ver voor om t weekend en wil graag dat de omgang wordt aangepast 1x per 3 weken. Tot voor kort haalde hij haar ook om de 2 weken uit school en sliep ze daar dan 1 nachtje ..... hij is daar al gaan wonen . De reis vind ik erg belastend. Hoe ervaar je als kind zoveel reizen? Op zondag vertrekken ze rond 14 uur al om op tijd bij mama te zijn om 18 uur. Op vrijdag wordt ze 18 uur opgehaald omdat ze dan nog sport smiddags en dat wil hij niet in zijn tijd.....

Hallo. Ik ben sinds ruim een half jaar gescheiden en onze zoon woont eigenlijk 24/7 bij mij totdat vader zijn woning heeft verbouwd en die bewoonbaar is. De tussenoplossing is dan ook dat vader onze zoon zo vaak kan zien als hij wil. Vader heeft me geholpen bij de verbouwing van mijn woning. Ik had er het volste vertrouwen in dat vader zijn zoon zeker een aantal keer per week op zou zoeken. Nu is het het geval dat vader eens in de week een avond hem op haalt voor een avondje film. Maar soms slaat dit een week over en ziet mijn zoon zijn vader soms 8 dagen niet. Mijn zoon is 14 en heeft hier behoorlijk last van. Vader is nog al druk dus met zijn woning en heeft ook een nieuwe vriendin. Erg fijn voor hem en ik gun hem zijn geluk. Alleen ik denk dan wel eens spendeer eens wat tijd met je zoon want hij mist je. Als ik dan zie dat vader wel naar allerlei festivalfeestjes kan gaan maar niet het initiatief neemt om iets met zijn zoon te doen breekt mijn hart. Het contact tussen vader en mij is prima. Alleen zou ik dit zo graag willem zeggen tegen hem. Heb hem al hints gegeven dat zijn zoon hem mist maar er komt weinig verandering. Keertje kijken naar de voetbalwedstrijden zit er niet in. Of interesse tonen in school ook niet. Ik weet als ik dit bespreekbaar maak met vader er ruzie van komt. Hij kan niet goed tegen als mensen iets tegen hem zeggen als er iets minder goed gaat. Ik wil absoluut geen ruzie want dat zou alles alleen maar verergeren. Alleen ik kan het ook niet meer aan zien dat mijn zoon zijn vader zo mist. Mijn zoon zegt letterlijk dat hij vindt dat papa hem maar op moet zoeken en hij denkt dat zijn vader hem niet mag. Ik probeer steeds het uit te leggen aan mijn zoon dat zijn vader juist zorgt dat hij straks ook fijn bij hem kan wonen om het weekend en dus nu flink moet verbouwen. Ik weet even niet goed hoe ik dit het beste aan kan pakken want ik weet dat vader zielsveel van onze zoon houdt. Alleen nu is het al maanden zo dat  zoon zijn vader als hij geluk heeft 1 keer ziet. Vanaf juni is mijn zoon 1 weekend pas bij zijn vader geweest. En 1 keer 11 dagen op zomervakantie. En dan wat losse uurtjes 1 keer per week op een avond..... Heeft iemand een soort gelijke situatie meegemaakt? En wat was jullie ervaring? Wat kan ik doen? Groetjes een mama die het met zoon en vader goed voor heeft....