Hallo. Ik ben partner van een verstoten ouder. Zijn dochter van bijna 16 wil niets meer met hem te maken hebben. Groot loyaliteitsprobleem..moeder lijkt er een beel groot aandeel in te hebben. Nu bestaan er flyers (h)erken ouderverstoting. We willen deze overhandigen aan de moeder en ook opa en oma..die doen ook mee aan de verstoting. Maar kunnem we de dochter ook een flyer doen? We willen haar zo graag duidelijk maken dat ze op dit moment niet goed zit met haar gedachten. Mijn partner mist haar verschrikkelijk. De dochter had voor de scheiding altijd een heel fijn co tact met haar vader. Het is heel verdrietig, zo allemaal

Ik ben moeder van 2 lieve kinderen van 15 en 18 jaar. Wie van jullie heeft er ervaring dat een van beide ouders de andere ouder consequent zwart heeft gemaakt en daarin is gaan geloven of druk heeft gevoeld om de keuze te maken om bij die ouder te gaan wonen en het contact met de andere ouder te verbreken. (Dit wordt ook wel Parental Alienation Syndrom genoemd.) Ik heb begrepen dat juist zachtaardige, onzekere kinderen daar gevoelig voor zijn en pas op latere leeftijd zijn gaan begrijpen /inzien wat er is gebeurd en te kampen hebben met depressie en / of schaamte om de draad van contact en herstel weer op te pakken. Ik zie mijn zoon (de oudste) al lange tijd niet meer. Hij heeft elke vorm van communicatie met mij en zijn zus geblokkeerd en wij weten niet waarom. Wij laten weten d.m.v. post / email dat de deur open staat en wij graag contact willen. De weinige signalen die hij stuurt zijn vaak agressief waardoor we ons zorgen maken om zijn psychische welzijn omdat het contact tussen ons altijd hecht is geweest. De vader van de kinderen heeft het contact met onze dochter verbroken nadat ze hem in een brief gevraagd had om te stoppen om mij zwart te maken. Wat kan ik nog meer doen, dan alleen de deur voor mijn zoon open houden, zijn keuze te respecteren en me te distantiëren van de strijd die mijn ex met mij wil voeren via de kinderen? Deze ongezonde situatie kent alleen maar verliezers en dat vind ik verschrikkelijk verdrietig voor mijn beide kinderen. Ik heb er alles voor over om dit te laten stoppen. Contact met de vader is niet mogelijk. Heeft een van jullie tips om toch op een veilige constructieve manier in contact te komen met mijn zoon? Ik realiseer me dat deze situatie niet eenvoudig is, daarom luister ik graag naar jullie wijze woorden / ervaringen waarmee ik mijn kinderen verder kan helpen.

Beste deskundige kinderen van Villa Pinedo, Mijn man en ik zijn aan het scheiden. Ik woon al ergens anders, mijn man nog in het ouderlijk huis. Onze twee dochters van 8 en 9 zijn de ene helft van de week bij mij en de andere week bij hun vader. Maar we hebben ook nog een hondje. Die is ongeveer drie maanden voor de scheiding bij ons gekomen en het was vooral mijn keuze. Mijn man wilde geen hond. Nu missen de kinderen de hond heel erg als ze bij hun vader zijn. En hij vindt dat de hond dus met de kinderen heen en weer zou moeten gaan. Ik heb daar erg mijn twijfels over. Los van het feit dat er dan extra uitwissel rompslomp ontstaat (de hond haal je niet uit school), en de vraag of het goed zou zijn voor de hond, merk ik dat ik er zelf erg tegenop zie de hond te moeten missen op de dagen dat de kinderen bij hun vader zijn. Daarnaast vraag ik me af hoe zij het praktisch voor elkaar gaan boxen goed voor de hond te zorgen, met 4x per dag uitlaten, medicijnen op tijd geven enz, terwijl zij zo graag uitstapjes maken samen. Al maanden voltrekt zich in mijn hoofd een enorm gevecht: moet ik de kinderen hun hond gunnen met alle ingewikkeldheden van dien of kan het ook een goede keuze zijn om de hond bij mij te laten wonen? Of ben ik gewoon ontzettend egoïstisch bezig de hond voor mezelf te houden? Ik ben bang dat als ik mijn eigen kinderen advies vraag dat ze zullen zeggen wat ze denken dat ik wil horen, vandaar dat ik het nu aan jullie vraag. Bedankt voor het meedenken! Mirjam

Hallo, sinds een paar maanden heeft de vader van mijn kinderen een vriendin. Ik heb haar niet ontmoet, de Kinderen ook niet. Nu wil hij terwijl wij nog onder 1 dak wonen, het idee van nieuwe vriendin introduceren bij de kinderen. Langzaam laten wennen aan het idee. Is dit nu al slim?

Hoi, september heeft mijn man aangegeven te willen scheiden, geheel onverwacht. We hebben 3 super kinderen 14, 12 en 9 jaar. Ze gaan er tot nu toe redelijk mee om. We hebben geen vechtscheiding en ik woon nog samen met hun in het huis. We werken samen met een mediator om zo goed mogelijk alles te regelen voor de toekomst. Vader is eigenlijk gelijk vertrokken, hij komt wel iedere woensdag en is ieder weekend bij de kinderen. Mijn man heeft mij vrijwel direct verteld dat hij verliefd is op een andere vrouw. Nu na een aantal weken heb ik er zelf wel moeite mee dat vooral de oudste 2 niet weten dat er meer speelt dan dat papa en mama niet meer van elkaar houden. Papa wil niet dat de kinderen weten dat hij verliefd is en met een andere vrouw samen is maar ik ben bang dat het vertrouwen van de kinderen heel erg geschaad wordt als ze erachter komen dat dit vanaf het begin al bekend was en wij hierover niets gezegd hebben. Nu hebben we het er samen over gehad en wil hij eigenlijk ook niet liegen of dit verzwijgen tegenover de kinderen. Moeten mijn man en ik hier samen een gesprek over hebben met de kinderen? Volgens mij hebben ze al genoeg shit aan hun hoofd en kunnen ze dit er niet bij gebruiken. Aan de andere kant wil ik niet liegen tegen ze en ook de band met hun vader goed laten blijven. We willen ze niet nog meer verdriet geven dan dat er al is.

De vader van de kinderen en ik zijn 5 jaar geleden gescheiden. Helaas.......een vechtscheiding. Mijn 2 kinderen wilden hun vader niet zien. Ik heb hen regelmatig laten weten dat zij een vader en een moeder hadden en de scheiding iets was tussen hun vader en mij. Na een jaar is er heel langzaam contact ontstaan. Mijn dochter heeft het daarna zwaar te verduren gehad. In het kort komt het erop neer dat haar vader geen oor had voor haar behoefte en zij in zijn nieuwe leven mee moest gaan. Van mijn zoon weet ik het niet echt, hij is nogal gesloten. Mij is vanuit hulpverlening aangeraden geen contact te hebben met de vader van mijn kinderen vanwege gedrag. Mijn dochter wil eigenlijk voorlopig geen contact en in de toekomst misschien wel. Durft dit niet met haar vader te bespreken vanwege de reactie die zij verwacht. (Stalken met opdringerige berichten). Zij zijn 21 en 25. Studeren allebei en hebben buiten de alimentatie (door vader aangevochten toen de jongste 18 werd, terwijl in zijn inkomsten geen negatieve wijziging was geweest) nooiteen extraatje van hun vader gekregen. Hij heeft tot nu toe niet bijgedragen in studiekosten. Dochter en ik zijn afzonderlijk nog steeds in therapie. Ik wil zo graag helpen het makkelijker te maken voor hen. Inmiddels weet ik niet meer hoe. Ik heb afstand genomen, weet niet of dat de beste remedie is. Hebben jullie tips?

Ik ben 7 jaar terug gescheiden en heb 4 kinderen. 2 zijn er bij hun vader op het bedrijf blijven wonen en de 2 jongsten in de puberteit 13 jaar daar ook naar toegegaan. Op zich hun keuze maar ze willen sindsdien totaal geen contact meer met mij. Dat doet mij veel verdriet. Hoe kan ik toch contact houden ?.

hoe krijg ik mijn zoon aan het praten over de scheiding en waar moet ik zijn?  hij wil jullie ook niet app.

Hoi De communicatie met mijn a.s ex verloopt uiterst stroef. Steeds vaker worden de kinderen inzet van de ruzies. Ik probeer ze daar tegen te beschermen maar tevergeefs. Mijn ex aanspreken leverde niets dan ontkenning op. Niet reageren helpt niets. Wel reageren laait de zaak alleen maar op. Kortom.. Ik weet niet meer wat te doen en zie mijn kinderen worstelen met hun emoties en loyaliteit. Ik heb al hulp ingeschakeld maar krijg daar weinig gehoor. Ik maak me serieus zorgen om mijn kinderen. Tips iemand? Hoe kan ik mijn kinderen ondersteunen in deze situatie?

Hallo allemaal, ik heb een dochtertje van 3 jaar en we zien elkaar om het weekend. Nu heeft de rechter vorig kaar bepaald dat de zorg gelijk moet worden verdeeld maar ik weet niet wat fijn is voor onze kleine. Nu is het zo dat mijn dochter vaak even moet wennen als we weer samen zijn. Als we elkaar zo af en toe, een keer vaker zien, lijkt het alsof ze minder lang hoeft te wennen. Haar moeder wilt niet dat onze dochter meer dan de regeling nu, bij mij is en geeft aan dat dat voor een kind van 3 ook fijner is. Nu is de communicatie niet heel met moeder en hebben we hier ook geen overleg over. Wat ik graag wil weten is wat er nu fijn is voor onze dochter? En hoe kan ik het aan m’n dochter merken wat ze fijn vind? Ik Heb het er niet met haar zelf over, omdat ze nog zo klein is.