Hallo! Ik ben een gescheiden moeder van 2, een jongen van bijna 11 en een meisje van 9. Ik heb co-ouderschap met mijn ex. Loopt niet heel soepel helaas. Onze communicatie verloopt moeizaam. Sinds 2 jaar een vriend met 3 kinderen (12, 11 en 5). Nu nog in allebei een eigen huis, maar met de wens om samen te gaan wonen. Ook de kinderen zien dat zitten! Zelfs als ze dan langer onderweg zijn naar school en we alles met de auto doen ipv met de fiets. Ze zijn gek op mijn vriend en zijn kinderen en dat is volledig vice versa. Punt is dat ik dan met mijn 2 kinderen naar een andere woonplaats zal verhuizen (20 min met de auto) terwijl ze in onze oude woonplaats op school blijven en ook hier willen blijven sporten. Ik zal ze totdat ze zelf met de trein kunnen heen en weer brengen. Dat vraagt planning en veel heen en weer gereis. Nu vraag ik me af of er kinderen zijn met deze ervaring. Hoe hebben jullie het heen en weer reizen ervaren? Hoe is het om bijvoorbeeld de helft van de week een half uur onderweg te zijn met de trein om naar school te gaan (middelbare school)? Graag hoor ik ervaringen, tips, ideeën zodat ik samen met mijn vriend een weloverwogen besluit kan nemen. Alvast bedankt voor jullie reactie!!!! Groetjes, Marleen

Hoi, Ik kom samen met de andere ouder van de kinderen niet uit de verdeling van de kerstvakantie. Ik ben nu geneigd om voor de rust van de kinderen voor te stellen om beide 1 hele week te doen, maar dat betekent wel dat ik de kinderen dan of met kerst helemaal niet zie of met oud en nieuw. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen, wat hebben jullie als meest prettig ervaren?

Inmiddels ongeveer 6 jaar geleden uit elkaar gegaan. Alles ging redelijk goed totdat ik zelf ook weer het geluk vond. Inmiddels zijn we een samengesteld gezin met 1 kind van ons samen en allebei een kind uit eerdere relatie. De moeder van mijn zoon heeft om 1 of andere reden niet geaccepteerd dat ik weer gelukkig ben en maakt in woord en gebaar duidelijk dat ze mijn nieuwe vrouw niet mag. Doordat mijn zoon heel erg aan zijn moeder hecht, is het een onhoudbare situatie geworden om mijn zoon bij ons thuis te laten komen. Hij slaat helemaal dicht. Meerdere psychologen geraadpleegd en therapeuten en ook Triversum. Ik zou graag weer plezier maken met mijn zoon, maar hoe krijg ik dit voor elkaar als dit tegengewerkt wordt vanuit moeder? Hebben jullie een soort gelijke situatie meegemaakt? Wat werkte toen voor jullie?

Sinds twee jaar ben ik gescheiden en al vanaf het begin af aan was het duidelijk dat het een vechtscheiding ging worden omdat de vader van onze kinderen een narcisme stoornis heeft. Niet in staat om begrip, empathie en compassie op te brengen voor onze twee zonen, die nu 14 en 16 zijn. De kinderen hebben daardoor zeer schadelijke dingen meegemaakt. Het voorwat hoortwat principe wordt daar toegepast middels manipulatie en chantage. Omdat mijn oudste niet naar de bruiloft wilde van zijn vader is hij bestraft doordat zijn broertje wel een ticket kreeg en hij niet. En zo zijn er vele voorbeelden. Kinderen worden als boodschappers ingezet en eigenlijk alles wat je juist niet moet doen gebeurt. Als moeder snijd het mij telkens door mijn hart want de jongens houden van hun vader en ik vind ook dat co ouderschap gehandhaafd moet blijven. Zelf probeer ik zo feitelijk mogelijk over het gedrag van de vader te praten zonder oordeel uit te spreken. Alleen is dit vaak heel erg moeilijk. Elke maand is er wel weer iets. Daardoor blijf ik het gesprek met de jongens open houden en vragen ...wat wil je? Waar heb jij behoefte aan? Maar het alleen al benoemen van het gedrag ( waar we niet omheen kunnen omdat ze nou eenmaal gebeuren) is al vaak negatief op zich. Ik wil de vader niet in een kwaad daglicht zetten maar de acties zijn zo schrijnend dat ik daar niet onderuit kom. Zo is de jongste op straat gezet omdat hij zijn middelvinger heeft opgestoken. Dit kan niet en mag niet zeg ik dan zonder hun vader verder te benoemen. Maar vaak lukt het mij niet mijn stem of houding neutraal te houden. Veiligheid voor mijn kinderen staat voorop en ik wens hun zo graag een omgeving waar eerlijkheid gelijkwaardigheid en respect heerst. Maar respect blijven tonen voor degene die je kinderen mishandelt ... Ja hoe doe je dat? Wat is jullie ervaring zelf hiermee? De kinderen ontkomen niet aan het gedrag van de andere ouder. En wat is jullie ervaring met een ouder met een narcisme stoornis? Groetjes een zeer bezorgde moeder

Goedenavond, Graag zou ik jullie mening willen horen over het volgende onderwerp. Mijn zoontje wordt iedere keer een kwartier voor de overdracht, als ik hem kom ophalen, omgekleed in " mijn kleding" ik zie daar het nut/ belang voor mijn zoontje van 6 niet van in. Hij loopt het hele weekend in de kleding van zijn vader en een kwartier van tevoren wordt hij in mijn kleding omgekleed. Ik heb dit willen doorbreken door geen kleding meer mee te geven van mij en heb tegen mijn zoontje gezegd dat hij niet meer omgekleed gaat worden. Hij was helemaal blij en zei: Joepie, dan kan ik langer spelen! Zijn vader doet hier niets mee en kleedt hem nu gewoon om in mijn kleding wat mijn zoontje aan heeft als hij bij zijn vader komt. Dit betreft dus ook een onderbroek en sokken waarin hij al een hele dag heeft rond gelopen.... Hebben jullie hier ervaring mee? Hoe was dit voor jullie?

Mijn jongste zoon van 11 is bang om alleen te slapen, kan slecht inslapen, is snel boos en heeft moeite met concentratie. Sinds onze scheiding van een jaar geleden is dit verergerd. Hij moet vaak denken aan de scheiding, maar wil er verder niet over praten, want ' dat helpt toch niet'. Dat hij niet met mij wil praten, snap ik. Maar hij wil ook niet met iemand anders praten. Ik wil graag een kindbehartiger inschakelen, ook om zijn stem mee te laten wegen, maar dan 'gaat hij toch niks zeggen' . En op villapinedo.nl kijken wil hij absoluut niet. Op de basisschool weten ze ervan, maar ook daar laat hij zich niet helpen. Hij heeft verder wel een goed sociaal leven met veel vriendjes en voetbal en zijn schoolprestaties zijn wat wisselend, maar dat is niets nieuws. Ik wil hem zo graag helpen om zich beter te voelen, maar weet niet hoe. Zijn vader en ik zijn on speaking terms en hebben goed contact over de kinderen. Hij weet ervan, maar ziet de noodzaak niet om hulp in te schakelen, 'het hoort er nu eenmaal bij'. Hebben jullie een idee hoe ik hem kan helpen. Ik denk echt dat hij baat zou hebben bij praten met andere kinderen in dezelfde situatie of met volwassenen die hem steunen. Alvast dank voor het meedenken.

Hallo, Mijn dochter is inmiddels 12 jaar en wil graag samen met mij een krantenbaan gaan doen om haar eigen centjes te gaan verdienen omdat het tegenwoordig niet allemaal even goedkoop meer is. Nu is de vader er een klein beetje op tegen omdat hij bang is dat ze dan niet meer geregeld kan komen. Ook naar de toekomst is hij onzeker en wil het liefste niet dat ze aan het werk gaat, tenzij ze kan regelen dat ze vakantiedagen/ weekenden kan komen. Natuurlijk wil ik als moeder dat ze regelmatig contact met haar vader heeft, maar ik wil haar niet belemmeren in haar toekomst plannen. Hoe gaan jullie hier mee om en wat zou ik als moeder kunnen doen? groetjes

Graag wil ik wat meer tijd met vakantie besteden met mijn dochter (12). M'n dochter en ik hebben een leuke band met elkaar maar praten over diepgaande dingen vindt zij moeilijk. De moeder van mijn dochter en ik hebben (in mijn ogen) herfst 2017 een goed gesprek gehad over dat ik meer vakantietijd met haar wilde maar ik krijg steeds minder tijd met haar "toegedeeld". Als ik er met haar moeder over praat dan is haar wil wet en kan ik het doen met wat ik krijg. Dat was 3 jaar geleden 2 weken en inmiddels zit ik op 9 dagen. Graag wil ik dat mijn dochter bespreken wat er achter de schermen gebeurt en zonder mijn mening over haar moeder te benoemen en haar vragen wat zij nou belangrijk vindt. Kan dat? en hoe moet ik dat dan ter sprake brengen zonder haar het gevoel te geven dat zij er tussen in staat? Als het namelijk zo blijft doorgaan zie ik geen andere mogelijkheid meer om dit bij een advocaat en in het ergste geval bij een rechtbank neer te leggen. In mijn onzekerheid en angst heb ik 9 jaar geleden nooit iets op papier gezet en heeft zij gezag.

Hoi, Sinds 2 jaar zijn mijn ex en ik gescheiden. We hebben (slecht communicerend)co-ouderschap en onze dochter is een deel van de week bij haar andere moeder en om en om het weekend. Soms duurt het 5 dagen en nachten voordat er een wissel plaats vindt. Ze is 4 jaar en kan goed praten en haar gedachten verwoorden. Ze is erg wijs en gevoelig en geeft eigenlijk al vanaf het begin van de scheiding aan dat ze niet zo lang naar haar andere moeder wil. Ze wil daar maar 1 of 2 nachtjes heen en wil de rest van de week bij mij zijn. Tijdens een wissel zegt ze ook huilend tegen haar andere moeder dat ze niet mee wil en dat ze bij mij wil blijven. Haar andere moeder staat niet open voor gesprek en vindt haar te jong om hier iets over te zeggen. Zij is van mening dat ze er maar aan moet wennen en neemt haar dan tegen haar wil mee. Onze dochter is dan ontzettend overstuur. Moeder geeft vervolgens aan dat wanneer ze eenmaal uit mijn zicht is dat het dan goed met haar gaat en weer vrolijk is. Ik ben zelf de biologische moeder. Advies graag!

Hoi😄, ik ben inmiddels bijna 4 jaar gescheiden. Mijn oudste dochter van 9 heeft last van hoe t vroeger was. Eerder was het drama om naar haar vader te gaan. Nu hij zijn zaken op orde heeft en een vriendin is het voor de kinderen ook plezierig bij vader. Sinds het laatste weekend bij vader is ze slecht gehumeurd, kattig tegen mij, en nu met naar bed gaan in tranen omdat ze hem in 1x erg mist. Hoe zou dit komen? Wat zijn jullie ervaringen?