Hoe staan jullie hierin?

Lieve Saskia, Bedankt voor je vraag op het forum. Wat lijkt het. mij een lastige situatie voor de kinderen, dat zou je graag willen bellen maar dat dit niet mogelijk is. Het lijkt mij, dat bij wie dan ook de kinderen zijn, zij altijd contact op mogen nemen met de andere ouder als zij daar behoefte aan hebben. Ik lees in je bericht dat je kinderen het niet meer durven te vragen omdat ze bang zijn dat hun vader boos wordt. Misschien dat jullie eens met zijn alle om tafel kunnen gaan zitten om dit te bespreken. Het lijkt mij in ieder geval goed dat er naar de behoefte van het kind geluisterd wordt zodat zij zich prettig voelen waar ze dan ook zijn. Daarnaast zou je nog andere dingen met de kinderen kunnen verzinnen hoe ze jou minder missen als ze bij hun vader zijn. Ik miste mijn moeder ook altijd heel erg als ik bij mijn vader was. Toen ik kleiner was nam ik dan ook altijd een pyjama van mijn moeder mee naar mijn vader zodat ik die altijd met slapen bij mij kon dragen. Hopelijk heb je wat gehad aan mijn tips! Lieve groeten, Simone

Lieve Saskia, fijn dat je hier een berichtje hebt achtergelaten en wat ontzettend fijn dat je luistert naar je kinderen, maar wat ontzettend lastig dat dit van de vader niet mag. Mijn vader wordt ook vaak chagrijnig of boos zodra ik mijn moeder bel als ik bij hem ben. Hij noemt dit zijn tijd en mijn moeder heeft haar eigen tijd met mij. Nu ben ik al 18 en is het makkelijk er iets van te zeggen en alsnog te bellen, maar voor je kinderen is dit natuurlijk stukken lastiger. Misschien is het fijn als je je kinderen een brief of tekening mee geeft als ze naar hun vader gaan. Dan zeg je dat ze de tekening mogen bekijken als ze je missen. Vroeger hielp me dat erg. Wanneer ik bijvoorbeeld naar het buitenland ging zonder mijn ouders dan vroeg ik of ze een brief en tekening wilde maken waar ik altijd op terug kan kijken als ik ze mis. Dat hielp zo ontzettend erg. Als je toch liever hebt dat jullie gaan bellen dan lijkt het me handig om de vader uit te nodigen bijvoorbeeld ergens in de stad. Niet bij jou thuis, want dan is de kans groot dat de vader zich aangevallen voelt omdat het jouw huis is. Dat is in elk geval bij mijn vader zo. Neem de kinderen mee en laat ze het vertellen dat ze graag met je willen bellen. Misschien snapt de vader het dan wel en mogen jullie voortaan bellen. Als je kinderen vragen straks waarom je niet kon bellen, kan je misschien zeggen dat je druk was met een verrassing voor ze te kopen en dan geef je ze bijvoorbeeld een zak snoep. Ik hoop dat je wat aan mijn advies hebt. Ik wens je alle liefde en geluk toe Liefs, Dolores

Lieve Simone en Dolores, Dank jullie wel voor jullie lieve en duidelijke reacties. Bedankt voor de tips, ik heb er veel aangehad. Ik wil jullie laten weten dat het ons is gelukt om dit tijdens een gesprek op te lossen voor de kinderen. Lieve groetjes, Saskia