Hoe kan ik haar helpen?

Hoi Sophie, Bedankt voor je berichtje op het forum. Ik vind het mooi om te lezen dat je je zo'n zorgen maakt om je dochter. Wat goed en lief van je dat je hier een vraag stelt om haar te kunnen helpen. En aan de andere kant: wat klote dat het nodig is, en wat rot dat ze zoveel ruzie heeft met haar vader. Toen ik wat ouder was (14), heb ik zelf een behoorlijk heftige ruzie met mijn vader gehad. Ik was boos om de manier waarop hij dingen aanpakte. Ik voelde me in de steek gelaten. Het was net alsof hij aan me voorbij liep en alleen aan zichzelf kon denken. Het escaleerde op de parkeerplaats van een supermarkt. Ik ben weggelopen, naar mijn moeder toe, naar huis. Hij is me achterna gereden en gerend, heeft me geprobeerd in de auto te sleuren en het was een heftige ruzie, waarbij hij zei dat ik niet meer terug hoefde te komen als ik weg ging. Dat heb ik heel letterlijk opgevat. Ik ben weggelopen en heb een half jaar niks meer van me laten horen. Mijn moeder liet me mijn gang gaan. Ze was er voor me als ik verdrietig was, heeft me nooit aangespoord of gedwongen om terug naar mijn vader te gaan en dat heb ik altijd heel erg gewaardeerd. Uiteindelijk heb ik weer contact gekregen met mijn vader. Hij stuurde af en toe een mailtje, en ik heb daar na een tijd weer op gereageerd. Sindsdien heb ik weer contact met hem, maar minder vaak en meer 'op mijn eigen manier': niet met een omgangsregeling, maar met mijn eigen regeling. Ik blijf niet meer bij hem slapen en zie hem af en toe een dagje. Dan gaan we iets leuks doen. Een mooi stuk fietsen door de natuur, uit eten, soms krijg ik hem zelfs mee de stad in om te shoppen. Allereerst is het natuurlijk belangrijk om te voorkomen dat de boel escaleert zoals dat bij mij gebeurt is. Dat kun je doen door te praten met je dochter, door naar haar te luisteren. Wat wil ze nu eigenlijk echt? Wat vind ze zelf van die omgangsregeling? Hoe zou háár eigen regeling er in het ideale geval uitzien? Hoe vaak wil ze contact met haar vader en wat wil ze dan doen? Dát is denk ik het allerbelangrijkste. Je dochter moet naar haar vader gaan omdat ze graag bij haar vader komt, en niet omdat het moet omdat er een omgangsregeling is. Als ze haar vader niet wil zien, heeft haar vader haar kennelijk gekwetst en naar mijn mening is het aan hemzelf om dat goed te maken (net zoals mijn vader dat uiteindelijk heeft gedaan). Dat luisteren en in gesprek gaan is de belangrijkste manier waarop je haar kunt helpen en ik denk dat je daar zeker de aangewezen persoon voor bent. Het kan misschien handig zijn om je dochter eens te laten kennismaken met het Buddy-project van Villa Pinedo. Hier kan ze in gesprek gaan met jongeren die in een soortgelijke situatie hebben gezeten en die wat meer neutraal en objectief naar de situatie kunnen kijken dan jij. Hier lees je daar meer info over: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Als je ooit nog andere vragen hebt, ben je altijd welkom op het forum. Succes met alles! Anne

Dankjewel voor je reactie Anne, maar vooral ook voor het delen van jouw eigen ervaring! Dat geeft mij inzichten en hoop om op een goede manier mijn dochter te helpen. Ik had mijn dochter reeds geadviseerd om zich aan te melden voor jullie buddy-project. Juist om de neutrale en objectieve mening en mijn dochter de mogelijkheid te geven haar hart te luchten over de hele situatie zonder dat ze rekening houdt (onbewust/bewust) met mij!