Voor altijd in mijn hart

Ralph, 35 jaar

3 jaar geleden leerde ik mijn ex kennen, ze had vanaf Mei een zoontje gekregen en zijn echte vader is vanaf de 1e week uit beeld verdwenen omdat hij geen kinderen wilde (achteraf heeft hij dat kenbaar gemaakt). In November dat jaar leerde ik haar dus kennen. Zij gaf aan dat ze wel iemand zocht die ook voor haar zoontje de vaderrol opzich wilde nemen. Aangezien we van plan waren verder te gaan ben ik vanaf de 1e dag direct een vader geworden en zo heb ik altijd gehandeld tot op de dag van vandaag, ik heb altijd gezegd dat ik hem als mijn echte zoon zie en dat ik altijd als een echte vader voor hem zal klaar staan. Afgelopen Juli is onze relatie beeindigd en werd direct een verwijt naar mij gemaakt dat mijn zoontje niet mijn echte zoon is en dit ook nooit zal worden, en dat ik hem dus ook niet meer mocht zien om afscheid, of iets dergelijks, te nemen. Ik heb onlangs aan mijn ex gevraagd of ik wel een cadeautje mocht kopen voor sinterklaas als zijnde een afscheid van mij uit, heb hier nog steeds geen afscheid van kunnen nemen. Als antwoord kreeg ik een ronduit brutaal en kwaad bericht terug, met de woorden: "ben je gek geworden", "godsamme" en "ben er klaar mee", dit zijn nog de netste woorden. Het vreet me vanbinnen helemaal op dat ik geen afscheid mag en kan nemen. De band die ik op die 3 jaar heb gekregen met mijn zoon is zo sterk dat ik dit niet zomaar "even" aan de kant zet. Nu mijn vraag. Met kerst wil ik wel een kaartje sturen naar hem alleen en weet dat hij dit niet zal krijgen te zien. Alleen er is zoveel dat ik wil schrijven en vertellen aan hem maar weet niet hoe. Wat kan ik in een kerstkaartje schrijven om te laten merken dat hij voor altijd in mijn hart zal blijven en ik hem nooit zal vergeten ?? Overigens als hij het kaartje zou krijgen, lezen kan hij nog niet, wordt pas 4 in Mei

Stel je eigen vraag

OF

Reacties (2)

Anne

meer dan 7 jaar geleden

Lieve Ralph, Wat een triest verhaal en wat jammer om te lezen dat de situatie zo loopt. Het lijkt me zo ontzettend naar voor jou. Ik kan me goed voorstellen dat je je in drie jaar tijd behoorlijk aan iemand kunt hechten en dat het pijn doet als dat zomaar van je afgepakt wordt. Voor zover ik weet heb je wettelijk geen recht om het kind te zien, omdat het biologisch gezien niet je zoon is, en het kind is zelf te jong om iets te zeggen over contact met (ex-stief)ouders. Ik denk wel dat het belangrijk is dat je het voor jezelf een beetje kwijt kunt. Dat je het een plekje kunt geven, hoe moeilijk dat ook is. Het lijkt me lastig dat je weet dat je (stief)zoon kaarten niet te zien krijgt. Wat ik er zelf over kan zeggen is dat ik het als kind heel erg zou waarderen als ik zou weten óf horen dat iemand me kaarten gestuurd zou hebben en om me gaf. Al worden ze allemaal verscheurd, of weggegooid, al krijg ik ze nooit te zien, al was ik veel te jong geweest om ze te lezen. Het is natuurlijk ook simpelweg een gebaar van aandacht en zorgen en er komt een dag dat je hem kunt vertellen hoe erg je hem miste, en dat je hebt geprobeerd om kaarten te sturen is daar een mooi voorbeeld van. Ik zou dat als kind enorm op prijs stellen. Blijf vooral kaarten sturen. Er komt een dag dat hij oud genoeg is, zelf post in de brievenbus vindt, of social media heeft en je op die manier contact met hem kunt opnemen. En zelfs als dat niet komt is het een waardevol en mooi gebaar, wat voor jezelf dingen ook een plekje geeft. Niemand geeft jou het recht om je te vertellen dat je geen kaarten of brieven mag sturen. Liefs en succes met alles. Fijne kerst. Anne

0

Yannick

meer dan 7 jaar geleden

Beste Ralph, Dankjewel voor je berichtje op ons forum. Wat ontzettend sneu dat het allemaal zo gelopen is. Ik kan me heel goed voorstellen dat het je van binnen opvreet dat je geen afscheid hebt kunnen nemen. Ik weet niet wat de reden daarvoor is van zijn moeder en jij ook niet, dus daar kan helaas niemand iets aan veranderen. Wat wel duidelijk is, is dat moeder geen contact meer wil. Ik denk dat het slim is om op dit moment de situatie even ‘af te laten koelen’, hoe moeilijk dat ook voor je moet zijn. Anders neemt moeder alleen maar meer afstand van jou en komt er alleen maar meer boosheid naar boven. Als de emoties wat verminderd zijn, zou je een brief kunnen sturen waarin je schrijft wat je graag zou willen schrijven aan de moeder. Dat je hoopt dat het contact met haar zoon niet helemaal verwatert en dat je in ieder geval nog eens afscheid zou willen nemen. Hopelijk begrijpt ze dat over een tijdje wel, als het allemaal wat rustiger is. Uiteindelijk is zij de moeder en degene die ‘beslist’ met wie haar zoontje wel of geen contact heeft. Ik hoop voor je dat je over een tijdje weer contact krijgt met haar, zodat je uiteindelijk ook afscheid kan nemen van haar zoontje op een fijne manier. Zoals het hoort:-) Yannick

0

respond to letter