Hallo! Vijf jaar geleden ben ik scheiden. De scheiding was turbulent. We hebben co ouderschap voor onze 3 kinderen (16, 14 en 12 jaar). In de week dat de kinderen niet bij mij zijn, is er nauwijks contact. Als ik een interesse vraag stuur dan komt er meestal kort een antwoord. Vanuit de kinderen komt er geen info over wat ze doen of meemaken in die week. Het voelt als trekken aan een dood paard. Alleen als ze iets nodig hebben of iets willen plannen in de week dat ze bij mijn zijn, wordt er een berichtje gestuurd. Ik mis de verbinding/contact. Het maakt me verdrietig, omdat het voelt of ik parttime moeder ben. Wat zijn jullie ervaringen? Is het normaal? Wat kan ik anders doen?

Hoi hoi, Als gescheiden moeder van 3 jongens, 12, 10 en 8 jaar oud, heb ik een vraag. Wij gaan van 1 naar 2 huizen. Dat betekent dat ook het speelgoed moet worden verdeeld. Ik vind dat zelf al moeilijk, maar voor onze kinderen moet dat helemaal ingewikkeld zijn. Wat neem je mee wat laat je? Hoe zorg je ervoor dat je op beide plekken niet misgrijpt of nou net nodig hebt wat bij de ander ligt? En knuffel of zo, kan natuurlijk mee heen en weer, maar dat kan niet met alles...... Wat zijn jullie tips? Heel veel dank voor het meedenken.

Lieve allemaal, Ik heb 2 prachtige kinderen, wegens een gewelddadige relatie ben ik ruim 7 jaar terug uit elkaar met de andere ouder. De andere ouder wil per se co-ouderschap, naar mijn idee vooral om mij dwars te zitten. Ik loop er tegen aan dat de andere ouder vreselijk negatief over mij en mijn nieuwe partner en kinderen spreekt. Ook vertelt hij leugens over dingen die de kinderen betreft(zoals dat ik ze niet wil bellen als ze daar zijn, terwijl hij me het onmogelijk maakt). Ik wil de kinderen niet belasten met ouderproblematiek, maar ik wil ze ook niet voorliegen of mezelf in een kwaad daglicht laten stellen. Wat zijn jullie ervaringen, wat helpt hierin voor de kinderen? Ze zijn 7&8.

Hi! Vorig jaar zijn de vader van mijn zoon en ik gescheiden. We hebben co ouderschap en er zijn veel verschillen in de opvoeding. Onze zoon doet het naar omstandigheden eigenlijk heel goed. Hij is een beetje een binnenvetter en praat niet veel. Wel weet ik dat hij het niet fijn vindt om te wisselen, hij graag bij papa én bij mama is, en dat hij waar hij is de andere ouder mist. Zijn manier om er mee om te gaan is 'het andere huis' te blocken. Zo heb ik hier foto's van papa en de huisdieren maar die wil hij niet zien omdat hij hen dan meer mist. Mijn zoon is 8. Mijn vraag aan jullie is, welke vragen, gesprekken of hulp hebben jullie gehad (of juist gemist) die helpend waren of waren geweest?

Ik weet even niet meer waar ik goed aan doe dus vandaar mijn vraag… Vorig jaar juli zijn mijn ex-man en ik gescheiden. We wonen op 3 straten afstand van elkaar en onze kinderen van 12 en 8 zijn 50% van de tijd bij mij en 50% bij man ex. Ons contact is redelijk. Nu heb ik al een tijd een nieuwe partner, een vriend die ik al 10 jaar ken. Mijn ex heeft nu 9 maanden een nieuwe relatie. Hij heeft haar na 6 maanden voorgesteld en dat ging soepel. Beide dochters accepteren haar en haar dochter en spenderen veel tijd met ze. Nu wil mijn oudste dochter mijn vriend absoluut niet ontmoeten. Ze zegt hem te haten, hem nooit te accepteren en in wat ze zegt merk ik dat ze ooit ruzies heeft meegekregen tussen mijn ex-man en mij waarin zijn naam viel. Er is van alles tussen haar vader en mij gebeurd waarvan ik niet vindt dat zij dat moet weten; daar is ze simpelweg te jong voor en ik wil ook haar relatie met haar vader niet beïnvloeden. Maar ik voel me onevenredig gestraft om het zo maar te zeggen; mijn relatie wil ze geen kans geven en bij haar vader gaat het allemaal als een zonnetje. Mijn jongste wilde hem wel graag ontmoeten dus vorige week zijn we buiten de deur een kopje koffie gaan drinken met zijn drieën. Weer heb ik mijn oudste gevraagd of ze mee wilde maar toen ze nee zei, heb ik ook niet aangedrongen. Ze houdt nu alles tegen: dat ie bij mijn verjaardag is en noem maar op. Wat moet ik hier nou mee? Ik wil haar ruimte geven maar ze is niet de enige op de wereld…

Beste tieners, Ik heb een vraag voor jullie. En wil graag een eerlijke mening. Ook als deze negatief ten opzichte van mij. Ik heb een ontzettend leuke dochter van 14. Haar vader en ik zijn al ruim 13 jaar uit elkaar. Dit is totaal niet lekker gegaan en heeft heel wat jaren voor spanning bij onze dochter gezorgd. Nu is het al een paar jaar redelijk "harmonieus". Er zijn uiteraard nog wel wat issues geweest, maar niet zoals "vroeger". Nu is de nieuwste tendens dat de vader van mijn dochter niets meer met mij bespreekt, maar dit rechtstreeks via onze dochter laat verlopen. Dus afwijkingen van de bezoeken, afwijkingen in tijden, maar ook vragen waar we het eerder als ouders over eens waren. Die hij nu eerst bij haar stelt en die zij vervolgens met mij moet bespreken om er achter te komen wat mijn standpunt is. Vandaag stuurde ik hem hierover een bericht dat ik graag zou zien dat hij dit eerst met mij bespreekt alvorens met haar en haar dit bij mij te laten beleggen. Hij ziet het probleem niet en vind dat dit prima kan, want ze is al 14. Ik denk daar anders over. Maar mijn vraag aan jullie is dus. Herken je dit? En hoe ervaar je dit? Vind je het fijn dat alle zaken alleen nog met jou worden afgestemd door een van je ouders? Ik ben van mening dat ze hierdoor ingezet wordt voor "volwassen" zaken of blijf ik in het oude hangen en is dit wel de normale weg?

Hallo lieve lezer, Mijn dochter van 13 jaar is opgegroeid zonder vader, dus dat is voor haar een grote wond. Ik heb een relatie gekregen met een fantastische man, die haar als dochter heeft aangenomen. We hebben nooit samengewoond, maar zijn veel samen. Mijn dochter ziet hem echt als haar vader. Hij ziet haar echt als zijn dochter. Ik ben niet meer gelukkig in deze relatie. We hebben echt ons best gedaan om deze relatie te laten slagen. We hebben zelf heel hard aan onszelf gewerkt en we hebben ook relatietherapie gedaan. Ik geloof niet dat het een goed voorbeeld is voor een kind om in een relatie te blijven waar je niet gelukkig in bent. Anderzijds, is het geluk van mijn kind het allerbelangrijkste. Haar wéér een trauma "geven" breekt mijn hart. Maar blijven bij mijn partner waar ik niet gelukkig maakt, maakt mij ook niet gelukkig, wat zij natuurlijk ook meekrijgt. Hij zal hoe dan ook haar vader blijven. Toch twijfel ik of ik beter samen met hem kan blijven om haar hart niet te breken. En als we het wel doen, hoe we dit aan moeten pakken. Dank je wel voor je reactie. Groet, Melissa

Hoi ik ben Mark, 8 jaar geleden verdrietig genoeg gescheiden, mijn vrouw had het gevoel verloren. Daar hebben we nog voor gestreden maar het mocht niet baten. Na de scheiding hebben we alle vijf onze draai weer soort van gevonden, goede omgang en co-ouderschap, we woonden in twee huizen en er leek niet zoveel te zijn veranderd. Totdat ik drie jaar geleden een serieuze nieuwe relatie kreeg, daarmee veranderde ineens veel. Ex vrouw boos en verdrietig en daarmee de kinderen ook. Tot nu toe heb ik mijn vriendin enkel gezien als de kinderen bij hun moeder waren (50% van de tijd dus). Twee van de drie kinderen hebben hulp vanwege de scheiding en ondanks dat ze nu allemaal op de middelbare (13-14-17) zitten is de houding over de vriendin niet veranderd. Nu heeft iedereen recht op geluk en de kinderen daarin voorop, maar om nu nog langer te gaan zitten wachten totdat ze er klaar voor zijn vind ik geen optie meer. De therapeut van de kinderen heeft me al een aantal keer geadviseerd nog even te wachten maar zo vliegen de jaren dus voorbij. Is er hier iemand op het forum die hier ervaring in heeft of me gewoon een goed advies kan geven. Oja mijn ex-vrouw heeft nog geen nieuwe relatie. Dank Mark.

Lieve allemaal, De zomervakantie is daar en ik heb samen met mijn ex partner co-ouderschap. Deze zomervakantie heb ik 2 weken de kinderen, een week het "normale" schema en daarna mijn ex partner de kinderen 2 weken. Jongen 8 jaar, meisje 10 jaar. Vooral het meisje is erg gevoelig. We hebben 2 hele fijne weken samen gehad, maar ze is nu al verdrietig dat ze straks 2 weken bij papa is. Ze voelt zich daar (nog) niet fijn, mist mij heel erg (na 1 dag al, laat staan na 2 weken). Wat kan ik doen? Ik respecteer haar gevoelens en knuffel veel en geef haar liefde op zulke momenten. Ze heeft pas een gsm dus kan me altijd videobellen en appen (maar dat is niet hetzelfde mama). Ik ga haar ook heel erg missen, niet te doen. Waarschijnlijk ga ik zelf 9 dagen weg, thuis blijven is geen optie, dan loop ik tegen de muren omhoog. Na die 9 dagen mag ik haar altijd gewoon even zien van mijn ex partner dus dat is super fijn. Hoe kan ik dit gemakkelijker maken voor mijn dochter? Hoe kan ik haar steunen of helpen hierbij? Het is ook belangrijk dat ze het bij papa gewoon leuk heeft en zich daar fijn voelt. Ik kan en mag ook niet instappen op dingen die daar gebeuren. Dan blijft ze op mij terugvallen en krijgt papa het vertrouwen ook niet. Liefs Janneke

Goedemiddag, Mijn zoon is net in juni 10 jaar geworden. Zijn vader en ik zijn nu bijna 2 jaar uit elkaar. Mijn zoon heeft zijn vader ongeveer een jaar niet gezien en ook bijna niet gesproken. Deze keuze maakte zijn vader destijds. In maart 2025 wilde zijn vader weer contact en gaf aan er weer voor zijn zoon te willen zijn. Hij had zijn leven meer op orde. De afgelopen weken is mijn zoon regelmatig bij zijn vader geweest en geslapen. Dat ging best goed. Afgelopen week appte ik met zijn vader over de openstaande alimentatie. Waarop hij reageerde geen contact meer te willen. Hij heeft het geprobeerd maar het lukt hem niet om er voor zijn zoon te zijn en te zorgen. Hij vertelde dat hij het contact gaat verbreken en heeft mij inmiddels ook geblokkeerd. Ik moest opnieuw mijn zoon het slecht nieuws vertellen dat zijn vader op dit moment geen contact wilt. Uiteraard heb ik aangegeven bij me zoon dat dit absoluut niet zijn schuld is en dat papa problemen heeft en het allemaal (even) niet aankan. Maar dit is nu de tweede keer dat zijn vader het contact met zijn zoon verbreekt. Ik weet niet zo goed hoe ik mijn zoon hierin kan helpen/begeleiden, wat kan ik wel zeggen en wat niet. Ik kan hem ook geen perspectief geven of een stip aan de horizon wanneer het wel weer goed gaat met zijn vader. Dat maakt het onzeker. Ik ben benieuwd naar jullie advies hierin. Alvast bedankt!