Hoi Allemaal, Ik ben al 6 jaar gescheiden, mijn dochter is nu 8 jaar. Wij hebben co ouderschap, dus om de week. Sinds ruim een half jaar geeft ze aan dat ze niet meer naar papa wil, of eerder weg wil, en ze er echt niet wil zijn. Ze kan het niet goed vinden met haar stiefmoeder en zusjes.. Haar vader wil alles zo houden, want hij wil haar gedrag niet belonen hoe ze daar doet.. maar ze is duidelijk ongelukkig .. ik praat met haar, luister naar haar Maar wat kan ik nog meer doen?

Hoi, Ik ben op zoek naar advies. Mijn dochter wordt tiener en haar vader en ik zijn gescheiden toen ze heel klein was. Zij heeft een goede relatie met haar vader en met mij, en we doen een paar keer per jaar iets samen, wonen bij elkaar in de buurt en de situatie is stabiel en rustig. Destijds bij de scheiding heb ik in een blijf-van-mijn-lijf-huis gezeten vanwege huiselijk geweld. Ik heb in die tijd diverse aangiftes gedaan van geweld en stalking. Mijn dochter weet hier allemaal niets vanaf en heeft er gelukkig geen herinneringen aan. Ze weet nog wel dat we in het bvml-huis zaten, ze kan het gebouw nog aanwijzen als we erlangs komen, maar ze weet niet wat voor plek het is. Ik vond het heftig om daar te wonen, maar zij vond het supergezellig en dat weet ze nog wel. Nu komt de vraag: wat vertel ik haar? Niets? Ze kan op een gegeven moment zelf googlen wat dat voor gebouw is, ontdekken dat je daar niet zomaar komt te wonen. Mijn motto is om geen geheimen te hebben, maar jarenlang heeft ze lekker haar eigen relatie met haar vader kunnen opbouwen zonder mijn bagage en dat wilde ik graag zou houden. Als ik haar iets vertel, kan ik het niet meer terughalen. Wat wil zij weten, denken jullie? Als ik het vertel snapt ze wel waarom hij nooit verder mag komen dan de voordeur, dat ze haar huissleutel niet mag meenemen naar hem, etc. Ik ben wantrouwig en trek bepaalde grenzen heel strak. Ik hou er niet van dat ik smoesjes verzin, ze voelt heus wel aan dat het smoesjes zijn.

Hoi, Ik heb co-ouderschap over mijn dochter van bijna 3. Als ze 3 jaar wordt moeten haar vader en ik een school voor haar kiezen. We hebben goed contact en eten nog een keer in de week samen dus ik heb er vertrouwen in dat we er samen uit gaan komen. Ik vind het wel een lastige keuze, we wonen inmiddels allebei aan de andere kant van de stad, zo'n half uur fietsen van elkaar vandaan. Ik zou graag jullie ideeën willen horen over het kiezen van een school bij één van ons in de buurt of juist in het midden. Wat zou jullie voorkeur zijn? Altijd wat verder moeten fietsen naar school en vrienden of toch liever soms vrienden dichtbij en soms ver weg? Wat zou voor jullie nog meer belangrijk zijn in deze keuze? Ik hoor het graag, Groetjes, Daniek

Mijn zoon van 12 krijgt steeds meer verdriet over de scheiding. Wij zijn sinds zijn 5e al uit elkaar en wonen dicht bij elkaar en het contact tussen papa en mij is best goed. We hebben onregelmatige wisselmomenten maar wel co-ouderschap. Hoe kan ik mijn zoon steunen in zijn verdriet?

Ongeveer een jaar geleden heb ik de relatie met de vader van mijn kinderen beëindigd. Dit heeft voor veel spanning, verdriet en moeizame communicatie gezorgd en we zijn er nog niet doorheen helaas. Mijn dochter van 13 is een meisje met harde buitenkant maar heel gevoelig en wil het graag goed doen. Ze laat weinig merken over hoe ze zich bij de scheiding voelt. Ze vertelt wel dingen die ze vervelend vindt maar het echte voelen gaat ze uit de weg. Nu is ze de laatste tijd flink grenzen op aan het zoeken. Zowel thuis als op school. Ze is altijd mondig geweest maar ze lijkt nu op deze manier om te gaan met de emoties die er van haar niet mogen zijn. Denk aan pestgedrag, alcohol uitproberen, broertje belachelijk maken en stoer doen. Dit past eigenlijk helemaal niet bij haar dus ik maak me zorgen. Het maakt niet uit of ik rustig naar haar luister, vragen stel of boos wordt. Ze lacht alles weg. Hebben jullie een tip hoe ik hiermee om kan gaan?

Hoi, Vorig jaar maart heb ik een punt achter gezet in een huwelijk van 14 jaar. Mijn ex deed laatste 3 jaar niks meer met ons als gezin, en dronk iedere dag. Ik zei nog zoek hulp deed hij niet. Nu is hij echt boos op mij. Scheiding was/is een vechtscheiding geworden. Ik heb gekozen om hem met het huis te laten zodat mijn kinderen van 12 & 7 hun thuis basis nog hebben. Maar hij praat alleen slecht over mij met hun. Ik vind hij verwaarloosd ons dochtertje van 7 Er word vaak tegen haar geschreeuwd, hij laat haar alleen naar school lopen, in de zomer bracht haar broer haar naar een speeltuin en daar mocht ze alleen blijven (om te spelen) soms alleen en dan haal haar broer haar weer op aan de einde van de dag. We hebben co-ouderschap maar ik denk of dat gevoel heb ik dat hij dit expres doet tegen haar. Ze wil niet naar hem gaan. Ik probeer haar vaak bij mij te houden. Ik praat heel veel met haar. En zeg ook tegen haar dat ik heeel veel van haar (hun) houd. Maar dit doet mij pijn dat zij dit alles moet meemaken. Heb het gemeld bij veilig thuis maar word niks mee gedaan. Dus weet niet hoe ik mijn dochter moet helpen.

Hallo! Vijf jaar geleden ben ik scheiden. De scheiding was turbulent. We hebben co ouderschap voor onze 3 kinderen (16, 14 en 12 jaar). In de week dat de kinderen niet bij mij zijn, is er nauwijks contact. Als ik een interesse vraag stuur dan komt er meestal kort een antwoord. Vanuit de kinderen komt er geen info over wat ze doen of meemaken in die week. Het voelt als trekken aan een dood paard. Alleen als ze iets nodig hebben of iets willen plannen in de week dat ze bij mijn zijn, wordt er een berichtje gestuurd. Ik mis de verbinding/contact. Het maakt me verdrietig, omdat het voelt of ik parttime moeder ben. Wat zijn jullie ervaringen? Is het normaal? Wat kan ik anders doen?

Hoi hoi, Als gescheiden moeder van 3 jongens, 12, 10 en 8 jaar oud, heb ik een vraag. Wij gaan van 1 naar 2 huizen. Dat betekent dat ook het speelgoed moet worden verdeeld. Ik vind dat zelf al moeilijk, maar voor onze kinderen moet dat helemaal ingewikkeld zijn. Wat neem je mee wat laat je? Hoe zorg je ervoor dat je op beide plekken niet misgrijpt of nou net nodig hebt wat bij de ander ligt? En knuffel of zo, kan natuurlijk mee heen en weer, maar dat kan niet met alles...... Wat zijn jullie tips? Heel veel dank voor het meedenken.

Lieve allemaal, Ik heb 2 prachtige kinderen, wegens een gewelddadige relatie ben ik ruim 7 jaar terug uit elkaar met de andere ouder. De andere ouder wil per se co-ouderschap, naar mijn idee vooral om mij dwars te zitten. Ik loop er tegen aan dat de andere ouder vreselijk negatief over mij en mijn nieuwe partner en kinderen spreekt. Ook vertelt hij leugens over dingen die de kinderen betreft(zoals dat ik ze niet wil bellen als ze daar zijn, terwijl hij me het onmogelijk maakt). Ik wil de kinderen niet belasten met ouderproblematiek, maar ik wil ze ook niet voorliegen of mezelf in een kwaad daglicht laten stellen. Wat zijn jullie ervaringen, wat helpt hierin voor de kinderen? Ze zijn 7&8.

Hi! Vorig jaar zijn de vader van mijn zoon en ik gescheiden. We hebben co ouderschap en er zijn veel verschillen in de opvoeding. Onze zoon doet het naar omstandigheden eigenlijk heel goed. Hij is een beetje een binnenvetter en praat niet veel. Wel weet ik dat hij het niet fijn vindt om te wisselen, hij graag bij papa én bij mama is, en dat hij waar hij is de andere ouder mist. Zijn manier om er mee om te gaan is 'het andere huis' te blocken. Zo heb ik hier foto's van papa en de huisdieren maar die wil hij niet zien omdat hij hen dan meer mist. Mijn zoon is 8. Mijn vraag aan jullie is, welke vragen, gesprekken of hulp hebben jullie gehad (of juist gemist) die helpend waren of waren geweest?