Mijn dochter wil niet naar papa

Hoi Anouk,

Wat goed dat je met deze situatie naar het forum bent gekomen!

Ik heb hier zelf ervaring mee. De 1e paar jaar nadat mijn ouders waren gescheiden wilde ik niet naar mijn vader toe, ik gaf hem de schuld van het gevoel van mijn moeder. Als ik hier nu zelf op terugkijk ben ik heel oneerlijk geweest tegenover mn vader, hij deed ook maar zijn best om het leuk te maken voor ons en ik kon niks van m hebben omdat ik boos en opstandig wilde blijven.

Ik heb een keer gehad dat ik het echt zo niet zag zitten om naar mijn vader te gaan dat ik toen ook heb gekozen om dat weekend thuis te blijven, tegen de afspraken en regels in. Mijn vader kwam langs om met me te praten en mijn moeder heeft heel erg getrokken maar ik voelde me toen niet gehoord. Toen ik uiteindelijk had beloofd dat ik het volgende weekend wel weer zou gaan lieten ze het maar gaan. Dat voelde even als vrijheid en dat ik ook nog een eigen keus heb over mijn leven, der werd al zoveel voor me bepaald door de scheiding. Op dat moment was ik pas 12 maar volwassen genoeg om voor mezelf op te komen en naar mijn eigen gevoel te handelen, ik vond het heel moeilijk dat mijn ouders zich alleen aan de afspraken hielden en nooit echt luisterden wat ik als kind wilde.

Vanuit Villa Pinedo worden er ook mogelijkheden geboden om kinderen te ondersteunen, zo is er de Buddy app. Daar kunnen kinderen zich aanmelden en dan worden ze gekoppeld aan een ervaringsdeskundige waar ze mee kunnen praten over van alles.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt!

Liefs, Leanne

Hi Anouk,

Wat fijn dat je ons forum hebt gevonden en je vraagt stelt. Ik herken me in je dochter, ook al weet ik niet precies hoe oud ze is, ik maakte vaker vergelijkbare situaties mee toen ik 8-9 jaar oud was. Ik was vaak heel boos (en later ook verdrietig) over hoe de wissel 'moest', en vooral tijdens de momenten van de wissel was dit natuurlijk het ergste.

Ik kan natuurlijk de precieze inschatting van jullie/jouw dochter's situatie niet maken maar ik wil je vooral zeggen: het feit dat je deze vragen al stelt en je dus bewust bent en haar zo goed mogelijk wil helpen is op zichzelf al heel helpend. Ik zou je aanraden om op een rustig moment met je dochter er eens over te praten. Mogelijk kan daarna ook een gesprek met 'een derde persoon' je helpen om het verhaal van je dochter op een neutrale manier te kunnen delen met je ex-partner zodat er iets zou kunnen veranderen. Daar moet hij dan natuurlijk voor open staan.

De situatie tussen mij en mijn vader was eigenlijk zo dat ik echt niet meer wilde gaan en steeds meer paniek kreeg erbij. Mijn moeder heeft mij destijds meegenomen naar een kinderpsycholoog, zodat ik de situatie daar zelf - spelenderwijs - kon uitdiepen en het was eigenlijk ook de bedoeling dat mijn vader op gesprekken zou komen zodat de band zou kunnen verbeteren. Mijn eigen wil was echter heel sterk en bleef sterk: ik wilde echt niet meer naar hem gaan. Omdat ik de steun van deze psycholoog had, voelde dat voor mij ook veel fijner.

Ik had het fijn gevonden als mijn moeder vaker had geprobeerd met mij in gesprek te gaan, zeker ook daarna om mijn gevoelens beter te begrijpen. Achteraf is het vooral de steun die ik niet heb gevoeld in plaats van dat ik wilde dat 'de volwassenen' met allemaal oplossingen kwamen.

Hopelijk helpt dit je in jullie proces. Veel sterkte, Liefs, Carly