Waar ligt de grens en wat of wie kan haar helpen

Hoi Susan,

Dankjewel voor je bericht en dat je zo open en eerlijk bent hierover. Ik hoop dat mijn bericht je iets meer inzicht kan geven ❤️

Toen mijn ouders gingen scheiden, was mijn moeder ook de schietschijf voor mij.

Ik voelde me machteloos, en waar mijn vader niet iets terug tegen me zei, deed mijn moeder dat wel. In de maanden van de scheiding had ik het gevoel vergeten te zijn, het gevoel dat mijn ouders niet meer mijn ouders wilden zijn. Ik wilde graag gezien worden, en als dat niet op een positieve manier lukte, uitte ik mijn frustratie en boosheid bij degene die mij die aandacht wél gaf, in dit geval mijn moeder.

Mijn vader probeerde hierin te bemiddelen en benoemde ook naar mij dat het niet oké was om zo tegen mijn moeder te praten. Stiekem wist ik dat ook wel, maar zij gaf mij de aandacht die ik zocht. Ik wilde dat ten minste één van mijn ouders net zo boos was als ik was over de scheiding.

Uiteindelijk ben ik op school gaan praten, omdat dat voor mij een lage drempel was en niets te maken had met mijn ouders. Ook praatte ik met mijn vriendinnen. Het was dan misschien niet professioneel, maar ik kon zo wel alles kwijt.

Wat betreft mijn moeder, hoe moeilijk dit ook klinkt, het hielp mij wanneer ze me liet reflecteren. Ik wil er wel bij zeggen dat ik eerst nog bozer werd, maar daarna wel rustiger, in zekere zin. Wanneer ik boos werd en dingen zei die eigenlijk niet door de beugel konden, zei mijn moeder:
“Ik snap je frustratie en boosheid, maar ik zou graag op een normale manier met je praten. Als je liever wilt schreeuwen, kan dat, maar dan reageer ik liever niet.”

Dat deed pijn, niet omdat ze haar grenzen aangaf, maar omdat ik niet de reactie kreeg die ik wilde. Uiteindelijk ben ik daardoor wel meer gaan praten en ook ervoor gekozen om met mijn schoolpsycholoog te praten.

Later heb ik ervoor gekozen om wat afstand te nemen. Dat heeft me geholpen om mijn boosheid richting mijn moeder te laten zakken. Ik denk dat dit heel lastig voor haar was, maar het heeft wel geholpen om rust te vinden.

Ik hoop dat je iets meer inzicht hebt gekregen en dat het uiteindelijk beter met jullie gaat.

heel veel liefs en sterkte,

Romy

Hoi Susan,

Wat een lastige situatie, maar wat goed dat je hulp vraagt!

Ik was zelf 12 toen mijn ouders gingen scheiden en ik gaf mijn vader overal de schuld van. Ik zag hem als de reden van de scheiding en dat mijn moeder nu alleen was, dit maakte dat ik me altijd zo opstandig mogelijk gedroeg naar hem toe.

Toen ik eenmaal wat ouder werd wist ik echt wel dat wat ik al die tijd deed echt niet oke was en dat mijn vader gewoon heel erg zijn best deed voor ons/mij. Dat was alsnog erg lastig te accepteren want ik wilde gewoon boos zijn, 'jullie doen ons die scheiding aan, dan moeten jullie maar voelen hoe dat voor ons is', was mijn gedachtengang.

Toen ik eenmaal wat meer over de scheiding kon uiten bij mensen om me heen, buiten het gezin, vielen best wat dingen op zn plek en werd ik wat rustiger. Voor mij voelde het praten met buitenstaanders laagdrempeliger als met bijv mijn ouders. Ik wilde soms gewoon even zeuren en als ik praatte met een ouder dan voelde ik me schuldig als ik gewoon even boos was, dit had ik op school of met vrienden minder.

Toen ik achteraf van mijn vader hoorde hoeveel pijn mijn gedrag toentertijd hem heeft gedaan had ik gewild dat hij dat eerder tegen me had verteld, ik had denk ik op dat moment mijn gedrag niet meteen aangepast maar ik was me wel meer bewust geworden dat wat ik deed ook gevolgen had voor een ander en ik niet de enige was die het moeilijk had.

Nu ik ouder ben heb ik ervoor gekozen om mijn vader minder vaak te zien, dit heeft heel erg geholpen met onze band iets te verbeteren.

Vanuit Villa Pinedo worden er ook mogelijkheden geboden ter ondersteuning voor kinderen. Zoals de Buddy app. Kinderen (en tieners) kunnen zich daarvoor aanmelden en dan worden ze gekoppeld aan een ervaringsdeskundige, daar kunnen ze mee chatten waarover ze maar willen.

Ik hoop dat dit je wat kan helpen!

Liefs, Leanne