Ruimte voor emoties

Hi Bart,

Ten eerste, wat goed dat je een vraag hebt gesteld op het forum. Ik kan me voorstellen dat dit geen fijne situatie is...

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 jaar was maar rond mijn 12e had ik veel conflicten met mijn vader. We hadden vaak ruzies waarin ik mij niet begrepen voelde door hem. Die ruzies zijn zodanig uit de hand gelopen dat ik op mijn 14e ervoor heb gekozen om fulltime bij mijn moeder te gaan wonen. Als hij mij appte, appte ik hem niet terug. Hierdoor heb ik hem een aantal maanden niet gesproken.

Wat hij heeft gedaan, wat uiteindelijk goed werkte, was mij met rust laten maar wel laten weten dat hij er altijd voor mij is. Ik mocht altijd aankloppen voor advies, hulp met huiswerk of om een avondje tv kijken zonder te praten. Ondanks dat ik er niet op in ging, vond ik het wel ontzettend fijn dat ik wist dat die ruimte er was. Hoe moeilijk het ook voor hem was, hij heeft mij alle ruimte gegeven om boos te zijn. Ik mocht schelden en hem negeren. Tuurlijk wil je het liefst je kind daarin begrenzen maar ik zag die kwetsbaarheid en kon me daardoor uiteindelijk ook wel inleven in mijn vader. Toen voor mij de tijd rijp was, heb ik dat aangegeven en gingen we weer leuke dingen doen samen. Ook die luchtigheid van activiteiten doen samen werkte heel goed. Wij gingen dan bijvoorbeeld karten of bowlen. Hier heb ik ook positieve herinneringen aan overgehouden ondanks de negatieve ervaringen die eraan vooraf zijn gegaan.

Kortom wat voor mij heel goed werkte is dat mijn vader rustig bleef, mij autonomie gaf en zich kwetsbaar en gelijkwaardig opstelde richting mij. Dit resulteerde in wederzijds respect tussen ons.

Misschien vinden je dochters het fijn om eens met een buddy van Villa Pinedo te praten. Je zou simpelweg een linkje kunnen sturen van de website. Zo blijft het laagdrempelig en niet dwingend.

Ik wens je veel sterkte.

Groetjes Melle

Hey Bart,

Wat fijn dat je het forum hebt gevonden en dat je deze vraag stelt. Ik lees dat je graag de relatie met je dochters weer opbouwt. Mijn vader heeft ook de beslissing genomen om te scheiden van mijn moeder. Ik merkte, doordat het zijn keuze was, dat ik het hem kwalijk nam. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik het eerste halfjaar/jaar weinig contact had met mijn vader en als het wel zo was, hadden we vaak ruzie omdat ik nog boze gevoelens tegenover hem had. Ik zag hem als de boosdoener, want hij had ons gezin uit elkaar gehaald. Na 1,5 jaar kan ik pas inzien dat deze keuze juist de goede was voor ons gezin, omdat mijn ouders uit elkaar waren gegroeid en ze elkaar niet meer gelukkig maakte. Ik denk dat ik daarin ook een beetje pijn droeg van mijn moeder.

Ik vind het moeilijk om aan te geven wat je het beste kan doen. Wel kan ik je meegeven dat tijd helend werkt. Ik heb inmiddels weer goed contact met mijn vader en ik neem het hem niet meer kwalijk. Wat ik fijn vond, is dat mijn vader mij de ruimte gaf om dit zelf te ontdekken. Hij gaf mij regelmatig aan ervoor mij te zijn en gaf niet op met in het contact blijven met elkaar, ook al zorgde dat ook voor ruzietjes. Ik ben hem vooral dankbaar voor zijn geduld hierin. Ik weet wel van hem dat hij het ook eng vond om ons (mij en mijn zusje) te verliezen. Mijn advies is dus: geef het tijd, geef je dochters ruimte, maar laat ze tegelijkertijd weten dat je niet weggaat en ook niet opgeeft. Het kan misschien ook helpen om duidelijk te maken waarom je hebt besloten om te scheiden. Wellicht dat er dan meer begrip kan ontstaan.

Ik wil je succes wensen en het feit dat je deze vraag op het forum stelt, laat al zien dat je niet wilt opgeven en je graag werkt aan een betere band met je dochters. Dat is mooi. Als ik nog op andere dingen kom die mijn vader voor mij heeft gedaan die hielpen, dan zal ik je dit laten weten.

Groetjes, Lisa.