Ik ben zoekende naar mijn rol

Goedendag Sandra, Ik begrijp heel goed dat je graag het beste voor je dochters wil. Hier is mijn ervaring en hopelijk helpt dit jou verder. Als je nog verder vragen hebt, laat me maar weten. Je kan altijd weer een reactie hierop plaatsen. Ik ben zelf mijn hele leven opgegroeid met mijn moeder en haar kant van de familie. Mijn vader was er eigenlijk nooit voor me. Ik had hierbij het geluk gehad dat mijn moeder heel veel voor mij had gezorgd. Hierdoor heb ik een hechte band met mijn moeder aan overgehouden en dat was heel fijn. Ook was er een open communicatie tussen mij en mijn moeder. Zo vroeg ze een keer aan mij wat ik van haar nieuwe partner vond. Ik vond het fijn om mijn mening erover te uiten. Op een gegeven moment kreeg mijn moeder een vaste relatie. Aan het begin moest ik wennen aan hem, hij was qua karakter het tegenovergestelde van mij en we botsten veel, maar het positieve was dat hij wel veel om mij gaf en veel voor mij heeft gedaan, vergeleken met mijn biologische vader... Tot op de dag van vandaag zie ik mijn "stiefvader" nu net als een echte vader. Dus, wat ik duidelijk wil maken met mijn ervaring is, dat de keuzes om wel of niet met een ouder om te gaan, ook afhankelijk is van de behoefte van het kind. Praat open en eerlijk met je dochters en luister naar wat ze nodig hebben en fijn vinden. Dat heeft mij namelijk tenslotte geholpen. Ik hoop dat dit helpt. Liefs, Noza

Hey Sandra, Wat een goede vraag! Toen mijn ouders uit elkaar gingen was ik 13, en bleef ik bij mijn moeder wonen. Ik zag vanaf dat moment mijn vader veel minder tot niet, daar had ik namelijk even geen behoefte aan en gaf rust. Mijn moeder heeft altijd in die tijd blijven benadrukken hoe belangrijk het is dat ik mijn vader zie en heeft altijd positief over hem gepraat, ook al deed mijn vader geen moeite om mij te zien. Eerst kon ze me nog weleens pushen dat ik naar mijn vader moest, maar dat zorgde dan voor heel veel stress voor mij en kregen we ruzie. Mijn moeder begreep na een tijdje dat het fijner was als ik zelf kon aangeven wat ik voor omgang met mijn vader wilde. Ik vond het bijvoorbeeld fijn om even met mijn vader te wandelen, niet meer dan dat. Mijn moeder bleef het wel aangeven van hey ga je nog naar je vader of heb je nog eens gebeld, maar pushte niet. Dat vond ik echt heel fijn en gaf me veel lucht. Ze heeft altijd herhaald dat men vader men vader is en dat hij belangrijk is, zonder vanalles van me te eisen. Dit heb ik als heel fijn en steunend ervaren en nu ik ouder ben begrijp ik hoe goed en knap dat van mijn moeder was. Ik hoop dat je wat aan mijn antwoord hebt, Sandra! Groetjes, Farah

Hoi Sandra, Fijn dat je wilt sparren over je situatie! Ik ben op mijn 12e bij mijn moeder gaan wonen. Hiervoor was er 8 jaar co-ouderschap. Ik merkte dat het bij mij veel onrust opleverde dat ik steeds heen en weer moest. Ook vond ik het het huis bij mijn vader niet fijn, ik voelde mij er niet thuis. Terwijl dat gevoel juist heel belangrijk voor mij was. Heb je al eens gevraagd aan je dochters waarom ze niet meer naar hun vader willen? Uiteindelijk is het absoluut niet prettig om als kind te worden gepusht. Daarom zou ik eerder aanraden om iets verder te kijken naar de redenen hoe het komt dat ze de switch maken. Contact blijven houden is zeker belangrijk, maar stem af met je dochters waar zij behoefte aan hebben. Het gaat uiteindelijk om de kinderen! Ik ben benieuwd of je hier wat aan hebt! Veel succes en liefs van, Esther