Mama missen

Hey Kristel! Dank je wel voor je vraag hier op het forum. Ik herken mij heel erg in de kinderen van je vriend. Ik was twee jaar toen mijn ouders gingen scheiden. Ik miste mijn moeder heel erg als ik bij mijn vader was. Ik sliep tot mijn 12e ook bij mijn moeder in bed. Zij had tot die tijd geen partner, dus ik lag nergens tussenin. :-) Als ik bij mijn vader was, had ik altijd last van heftige en realistische nachtmerries. Als ik wakker was, ging ik altijd naar mijn vader die me dan weer in bed legde en nog even bij mij bleef. Dit vond ik heel fijn. Dat ik ook in mijn eigen bed ging liggen bij mijn moeder, ging vanzelf wanneer ik er aan toe was. Als ik jouw verhaal lees, weet ik niet of de kinderen van je vriend dit doen omdat ze mama missen of omdat ze last hebben van de scheiding. Of dat het iets is wat veel kinderen in het algemeen doen (Ik heb geen kinderen, maar van wat ik hoor is dit gewoon iets heel kinderlijks!). Ik zou vooral je vriend het advies geven om te kijken naar het missen van mama en wat haar kan helpen om haar minder te missen. Bijvoorbeeld dat ze iets van mama's huis meeneemt, zoals een knuffel met haar luchtje erop. Of een foto op haar nachtkastje van haar en haar mama. Als ze dan 's nachts wakker wordt en mama mist kan ze naar mama kijken en weer lekker in slaap vallen. Dat had mij in ieder geval erg geholpen! Als nieuwe partner van een ouder, kan ik me voorstellen dat het lastig is wat je positie hierin is en wat je hiermee kunt doen naar de kinderen toe. De enige tip die ik je kan geven, is dat je geduldig en begripvol moet zijn. En dat het fijn is om je hier niet mee te bemoeien. Blijf positief praten over de andere ouder, want mijn stiefmoeder deed dat niet waardoor ik ook het gevoel had dat ik mijn moeder niet mocht missen. Dat vond ik heel naar! Mocht het je slaaprust écht verstoren, dan kun je er voor kiezen om niet te slapen bij je vriend als de kinderen er zijn. Ik moest ook heel erg wennen aan een nieuwe partner van een ouder, misschien is dat in het geval van zijn kinderen ook. Succes! Groetjes, Amber