Mijn dochter wil haar vader niet meer zien

Hey! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik net 15 was en ik heb mijn vader daarna ook een tijdje niet gezien. Het contact tussen ons liep niet soepel en ik voelde me vaak gekwetst door hem, om veel verschillende redenen. Ik heb er toen voor gekozen om hem steeds minder te zien (bijvoorbeeld minder lang én minder vaak) en heb uiteindelijk de beslissing gemaakt om hem niet meer te zien. Heb je al met je dochter erover gehad waarom ze haar vader niet meer wil zien? En wat ze fijn vindt van jou in deze situatie? Als je weet waar haar behoeftes liggen, kan je haar daar misschien een beetje in helpen. Ook richting haar vader toe. En heeft je dochter aan haar vader laten weten dat ze haar vader liever niet meer wil zien? Misschien dat hij het van haar sneller aanneemt en het ook fijn vindt om het vanuit haar te horen. Bij mij was dat wel het geval, dus misschien geldt dat hier ook wel. Verder hielp het bij mij ook om juist aan mijn vader te vertellen dat ik deze keuze nu maakte, omdat ik voelde dat dat het beste voor ons was. Zodat we allebei even tijd voor onszelf hadden, alles konden laten rusten en later weer 'opnieuw' konden starten. Uiteindelijk heeft die afstand ons juist later dichter bij elkaar gebracht. Gewoonweg omdat we het op dat moment even niet konden, maar later wel. Wellicht geeft die gedachte haar vader ook een beetje rust. Hopelijk kan je hier iets mee! Liefs Lynn

Hey A, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 13 jaar was. Ik heb wel eens een periode wat moeilijkere band met mijn vader gehad en hier praatte ik met mijn moeder over. Mijn moeder gaf wel heel erg haar mening en ze had er veel emoties over. Ze wilde mij helpen en steunen, maar dat deed ze niet. Door het geven van haar mening (ook al praatte ze met mij mee, bracht ze mij in verwarring en voelde ik mij enorm schuldig). Ze sprak mijn vader daarover aan en zei ook weleens; ik doe alles om mijn kinderen te beschermen. Haar mening zorgde ervoor dat ik mijn schuldig voelde. Achteraf snap ik dat dit zorgde voor een loyaliteitsconflict. Je blijft immers altijd loyaal aan je ouders, ook wil je even geen contact. Het zorgde ervoor dat ik nooit meer iets over mijn vader heb verteld aan mijn moeder. Het zorgde er ook voor dat de band tussen mijn ouders nog slechter werd, omdat mijn moeder mijn vader ging aanspreken. En daardoor kwam ik nog meer klem te zitten. Want hoe slechter het tussen mijn ouders ging, hoe slechter het met mij ging. Je kan maar beter de band met de vader zo goed mogelijk houden, ook al is de band met tussen jouw dochter en hem niet zo goed. Dat geeft echt verlichting voor jouw dochter. Andersom was het heel anders en ik denk dat ik daardoor nu goed weet wat hierin fijn is. Ik heb namelijk enkele jaren geen contact gehad met mijn moeder. En wat mij heel erg heeft geholpen is dat mijn vader altijd oordeelloos naar mij heeft geluisterd. Hij stelde vragen over hoe ik mij voelde en hij vond er eigenlijk niets van. Hij zei alleen: ik vind het zo vervelend en verdrietig voor je. Kan ik wat voor je doen? Hij had verder geen oordeel, bijvoorbeeld: je moet naar je moeder want dat is goed voor je. Maar hij maakte het ook niet erger, door zijn mening te geven. Daardoor werd ik als kind niet beïnvloed. Hij sprak ook mijn moeder niet aan. Ik denk dat als je je gaat bemoeien met de vader en hoe hij zijn vaderschap uitoefent en hem daar over aanspreekt je ervoor zorgt dat je dochter in een loyaliteitsconflict terecht komt. Ook al bedoel je het goed en wil je haar helpen. Je helpt je kind alleen door er voor haar te zijn, zonder oordeel, een luisterend oor te bieden en verder keuzes aan haar te laten. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Groetjes Lisa