Goedemorgen, Sinds een aantal maanden zijn de papa en ik uit elkaar van onze twee kindjes. 3 en 7 jaar. Door de communicatie is het een parallel ouderschap geworden. Heeft iemand van jullie hier ervaring mee? Ik ben vooral benieuwd ook, naar wat is nou voor kinderen belangrijk in de zorgverdeling. Op dit moment gaat het eigenlijk zoals het was. En dat is dat ik meer de zorg doe en vooruit kijk als het gaat om kleding, tandartsen, sporten, verjaardagen etc. Ik mis daarin een stukje initiatief van de papa en vraag mij af of parallel (is eigenlijk co ouderschap) wel geschikt is en de kinderen niet meer gebaat zijn met omgangsregeling met zeker tijd bij papa. Maar dat je niet hoeft te overleggen, geen discussie hoeft te hebben over wat de 1 wel of niet doet en de kinderen iig niets merken. Maar misschien veranderd dit in loop van de tijd wel en zal de papa dat zelf gaan doen. Ik wil voorkomen dat er conflict komt over dingen die niet zijn gedaan, en de situatie voor de kindjes zoveel mogelijk stabiel blijft in deze gekke tijd.

Lieve jongere(n) bij Villa Pinedo, Mijn dochtertje van 8 jaar wil niet meer bij haar vader, en zijn vriendin, logeren. Kan je een kind van net 8 jaar dit laten beslissen? Ze kan zelf niet echt een reden geven waarom ze er niet wil logeren maar wordt vooral heel verdrietig als ik zeg dat papa en mama dit voor haar beslissen en ze binnenkort een weekend moet gaan logeren. Vader woont in Spanje en komt soms naar NL, naar zijn vriendin. Ze mag 2 nachtjes p/mnd logeren. (door Corona had ze hem 2 maanden niet gezien) Om die reden is ze onlangs wel een middagje met hem op stap geweest. Zo kon ze in mijn ogen weer wat wennen maar nóg wil ze niet logeren. Ik maak haar zo verdrietig als ik erover begin maar het lijkt me ook goed een standpunt in te nemen zodat zij het wel los moet laten en er geen zorgen over hoeft te hebben. Tja, wat is nu wijsheid. Ik word ook ongelukkig bij het idee dat zij daar dan ongelukkig is. Anderzijds is misschien zo dat als ze er eenmaal is, het allemaal mee valt. Hoe serieus neem ik mijn dochter. Speelt er echt iets of is ze echt gewoon het liefste thuis wat ik natuurlijk wel denk maar dit moet geen reden zijn. Doordat vader in de woning verblijft van zijn vriendin voelt het voor haar misschien niet als eigen. Bij de vriendin zijn de regels zeer strikt en streng. Terwijl hier thuis gaan we meer op een pedagogische wijze met elkaar om en is er ruimte voor gesprek. Wat vinden jullie? Wat moet ik doen? groetjes van een mama

Ik ben gescheiden 2 jaar geleden na bedrog van 9 mnd door mijn ex na 34 jaar fijne relatie. Mij en 2 kinderen achterlatend. Oudste zoon vlucht steeds meer weg, rookt, blowt en lapt alle regels aan zijn laars. Gaat slecht op school en wil altijd weg. Is boos op alles en iedereen maar vooral tegen mij. Hoe kan ik hem helpen. Heb het gevoel dat ik hem aan het kwijt raken ben.

Voor mij een zeer ingewikkelde kwestie aan het worden! Mijn (ex)partner en ik liggen nog in scheiding, wij hebben 2 kinderen en zijn nog in onderhandeling met mediation over de afhandeling van het ouderschapsplan en convenant. Echter gedurende deze periode heeft mijn ex-partner een hersen infarct gehad waardoor zij nu, reeds langere tijd, in het ziekenhuis en nu revalidatiecentrum ligt. Hierdoor heb ik de volledige zorg op mij genomen en zodra zij weer in staat is om voor onze dochter te zorgen zal het weer in co-ouderschap zijn. Nu komt er een kwestie waar ik even totaal géén raad mee heb, mede omdat mijn ex-schoonfamilie zich met de zaak begint te bemoeien (op een zeer vervelende manier). Mijn dochter (6 jaar) breng ik graag 1 dag in de week bij haar moeder (die verbintenis is belangrijk om te behouden, ook al is er een corona periode), echter wilt mijn dochter zelf niet gaan. Ook niet op meerdere keren aandringen en moet haar verplichten de auto in te stappen. Hoe kun je hier het beste mee omgaan? en wat is het belang van mijn dochter in deze? Even geen naam

Hallo, ik zit met het volgende probleem. Mijn partner heeft in zijn vorige relatie 2 kinderen gekregen die wij met alle liefde bij ons thuis ontvangen. Nu is het zo dat ik in een korte tijd zo een goede band heb opgebouwd met zijn zoontje en dochtertje dat ze me van alles in vertrouwen vertellen voor het slapen gaan. Zij willen dan "even praten". Hij is 6 jaar oud en enorm pienter voor zijn leeftijd. Hij heeft me een aantal zaken ik vertrouwen verteld die ik wel met mijn partner gedeeld heb, maar die mij zo erg storen en dwarszitten dat ik er gewoon niet van kan slapen. Zo wil zijn zoon graag 14 dagen per maand bij ons slapen en snapt hij niet waarom hij maar 1 of 2 nachten bij ons slaapt (zijn moeder vertelde hem dat wij ze niet willen hebben). Hij vertelde me ook dat hij zijn moeder heeft horen zeggen dat papa een andere vriendin heeft en daarom geen tijd/zin heeft in hen (ze heeft ze 4.5 maanden afgepakt en weggehouden van mijn partner). Ik ben hier heel erg van geschrokken en heb hem natuurlijk gerustgesteld. Hij bevestigde ook dat hij onze liefde voelde en wist dat mama jokte, want wij doen alles voor hen. Wanneer mijn partner mailt krijgt hij geen reactie en wanneer ze voor de deur staat schreeuwt ze waar de kinderen bij zijn tijdens het ophalen van de kinderen. Ik ben zo erg van haar geschrokken dat ik mij echt zorgen maak om de kinderen. Wat kan ik doen behalve een luisterend oor bieden? Ik voel me machteloos en ik vind het zielig voor de kleintjes.

Goedemiddag, Mijn kinderen in de leeftijd van 4, 10 en 12 gaan bijna voor de helft van de week naar hun vader. Nu hebben de oudste 2 een mobieltje. Ze mogen van mij altijd contact hebben met hun vader als ze daar behoefte aan hebben en ik vind het ook prima als mijn ex man appt naar hen(dit doet hij amper). Andersom is het anders en krijg ik steeds de wind van voren als ik mn kinderen app om bv te vragen hoe het gaat of als antwoord op hun appjes. Mijn ex zegt dat dit de kinderen schaadt. Is dat zo? En is het beter als ik niet vanuit mijzelf app of aan hen vraag of ze een leuke dag gehad hebben?

Hallo, Ik heb een vraag. Als je als twee kinderen tussen twee huizen op en neer beweegd. Omdat je net zoveel bij je vader als bij je moeder woont. Hoe vinden/vonden jullie het fijn. En dan denk ik aan, de tas met kleding, persoonlijke spulletjes enz. (kleding is altijd door mij gekocht met mijn kindjes. Zijn nu beide 10. En ik ontvang als moeder ook de alimentatie en kinderbijslag. Zelf heb ik geen groot inkomen.. Dus alles dubbel aanschaffen word in mijn geval moeilijk) Hoe kan ik positief bijdragen dat dit voor mijn kinderen zo fijn mogelijk is? Het wisselen. En het gevoel te hebben bij beide ouders te mogen wonen?

Beste, Wat te doen? Kinderen (15 en 12 jaar) in Corona tijd vertellen dat je gaat scheiden of wachten tot dit voorbij is en dan vertellen?

Hallo, Ik ben 5 jaar geleden gescheiden. Mijn zoon (nu 10) ervaart sinds een jaar plots veel verdriet hiervan. Alsof alles er nu pas uitkomt bij hem. Geen onbelangrijk detail is dat zijn vader een jaar geleden wederom van partner is gewisseld. Dus voor mijn zoon weer een confrontatie met een relatiebreuk en direct een nieuwe vrouw erbij. Hoe kan ik hem hier het beste in ondersteunen? Hij is echt verandert van een lieve onbezorgde knul in een jongen die nu boos wordt om alles en niets. Hij zit zichzelf enorm in de weg en ik weet niet zo goed hoe ik hem daaruit kan trekken.

Hoi, Mijn man en ik hebben besloten om uit elkaar te gaan. Nu is mijn vraag hoe jullie als kind de fijnste verdeling vinden tussen beide ouders.