Onze zoon van bijna 11 heeft op dit moment omgang onder begeleiding met zijn vader. Deze begeleiding vindt om de 2 weken plaats op een locatie ca 45 minuten van onze woonplaats. Nu heeft mijn zoon aangegeven dat hij even wil stoppen met deze omgangsmomenten omdat hij meer tijd wil voor zijn vriendjes. Tijdens de contactmomenten heeft mijn zoon het prima naar zijn zin, hij geeft wel telkens duidelijk aan dat hij niet met zijn vader alleen wil zijn en dat de omgangsbegeleider wel in de ruimte moet blijven. Bij Juzt (begeleidende instelling) proberen ze alles om mijn zoon toch om te praten omdat het beter voor hem zou zijn en willen oa een kindercoach inschakelen. Onze dochter (13) wil geen omgang met haar vader. In de laatste jaren dat ze nog naar hun vader gingen volgens de omgangsregeling was dit als omdat ik wilde dat ze gingen en was het een strijd om ze naar hun vader te laten gaan. Ik wil ze nu niet meer verplichten om contact met hun vader te hebben als ze dit niet willen, waarbij ik wel aan blijf geven dat de keus aan hun is en als ze contact willen dit altijd kan en mag. Mijn vraag is wat nu te doen, mijn zoon blijft heel duidelijk aangeven dat hij even niet meer wil en ik heb wel met hem gepraat om zeker te weten dat het zijn eigen keuze is en niet omdat hij het mij makkelijker wil maken.

Bij een gelijke zorg van vader en moeder na de scheiding. Is het prettiger voor een kind om een verdeling te hebben van week om week of juist 3 dagen om 4 dagen (het laatste lijkt mij wat meer onrustiger en onduidelijker voor een kind). Mijn vrouw en ik zijn hebben pas net een mail de deur uitgedaan om contact te leggen met een mediator. (kinderen van 4,5 en 8 jaar oud).

Mijn ouders zijn geschijden en dat is niet. Leuk en ik heb ruzie met mijn vader en ik ga eventjes niet heen

7 jaar geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan op vriendschappelijke wijze. Wij hebben toen gekozen voor 50/50 co ouderschap. Ik ben inmiddels getrouwd en heb nog een kindje gekregen. Mijn ex heeft steeds losse scharrels gehad en dit was erg verwarrend voor mijn dochter van nu 11 jaar. Sinds 1,5 jaar heeft hij een nieuwe vriendin waar hij gelijk mee is gaan samenwonen en die nog midden in scheiding zat. In het begin klikte het goed tussen ons, tot een half jaar grleden. Zij had een gesprek tussen mijn dochter aan mij opgevangen en de helft maar gehoord. Toen mijn ec mijn dochter kwam terugbrengen kreeg ik allemaal verwijten naar mijn hoofd over dingen die zij "blijkbaar" had gehoord. Mijn dochter is toen boos geworden en koos mijn kant. Ik zei tegen mijn ex dat ik het niet normaal vond dat zij mij en mijn dochter had afgeluisterd en ik geen normale gesprekken kan voeren. Hij koos haar kant Sindsdien krijg ik het idee dat hij door haar onder druk wordt gezet: alimentatie moet omlaag / ouderschapsplan moet anders / we moeten ineens rekening houden met haar vakanties etc Veel mensen zeggen dat ze stookt Wat kan ik doen zodat mijn dochter hier geen last van ondervind

Ik ben twee jaar gescheiden en heb nog altijd geen eigen huis. Mijn kinderen wonen grotendeels bij mij. Het contact met hun vader is goed. Binnenkort gaan we naar hopelijk de laatste tijdelijke plek. De kinderen zijn op hun eigen school gebleven en ik doe er alles aan om hun leven zo "normaal" mogelijk te houden. Desondanks maak ik me zorgen dat zo lang geen vaste plek heel moeilijk voor ze is . Hebben jullie tips wat ik kan doen om het makkelijker te maken voor ze?

Al 10 jaar zijn wij gescheiden en hebben een goed lopend co ouderschap. Onze kinderen zijn 12 en 14 en zijn een week bij papa, een week bij mama. Sinds kort heeft mijn ex een nieuwe vriendin, de zoveelste maar deze woont sinds het begin bij hem. Ze is ook meteen zeanger geraakt. Binnen een paar maanden is dit allemaal gebeurd en sinds zij er is maakt mijn ex met mij strijd om alles, hij lijkt ontzettend boos op mij, wil het liefst een muur tussen ons in bouwen en weigert elke vorm van overleg of hulp van een mediator. Ik begrijp dat ik lastig ben in zijn nieuwe leven, om t contact goed te houden kan ik alleen nog maar doen wat hij wil, maar we co-ouderen, mijn vraag is; hoe is het voor kinderen als ze in twee totaal gescheiden werelden gaan leven (wat in een co ouderschap zo min mogelijk zo is), als tieners dat niet erg vinden ga ik sommige dingen loslaten die we altijd belangrijk vonden voor de kinderen (zoals verjaardagen, feestdagen, doordeweeks overleg over dingen). Mn dochter vindt t allemaal wel best geloof ik, mn zoontje is t liefst altijd bij mij maar zal dat nooit tegen zn vader zeggen.

Ik ben een aantal jaar gescheiden, en heb sinds 1,5 jaar een nieuwe vriend . Wij willen graag samen wonen in het dorp van mijn vriend 15 km van mij vandaan. Ik zal dan moeten overwegen om mijn 2 kinderen van 11 en 9 jaar naar een andere school te laten gaan en andere sport clubs. Dit vind ik natuurlijk een hele moeilijke beslissing, en hoe vertel ik het mijn ex-partner. Hebben jullie info en of tips voor mij?

Mijn ex en ik zijn bijna 9 jaar geleden uit elkaar gegaan. Onze zoon was toen 2,5 jaar.. hij is vrijwel altijd met tegenzin naar zijn vader gegaan. De laatste jaren gaat het ietsje beter omdat hij daar sinds 4 jaar een stiefbroer van zijn eigen leeftijd heeft waar het goed mee klikt. Maar sinds vorig jaar woont die stiefbroer bij zijn vader en komt nog maar om het weekend van vrijdag avond tot zondag avond daar. Nou wil mijn zoon heel graag dezelfde regeling, want op dit moment is hij daar meer dagen, maar hij durft dit niet te zeggen tegen zijn vader en stiefmoeder omdat hij heel bang is dat ze boos worden. Ze zijn namelijk ook heel boos geweest op de stiefbroer toen die aangaf bij zijn vader te willen wonen.. de rechter heeft beslist dat wanneer mijn zoon naar de middelbare school gaat, dat is komend schooljaar, de huidige beschikking herzien moet worden omdat zijn vader best een stukje rijden van huis vandaan woont. Aankomend schooljaar is dat dus zover maar als mijn zoon niks durft te zeggen is het denk ik zinloos om een rechtzaak te starten.. iemand ervaring hiermee???

Ik ben nu ongeveer 9 jaar gescheiden en mijn kinderen (9 en 12 jaar) komen om het weekend bij mij en mijn huidige partner. Sinds enkele jaren geeft de oudste aan dat hij het fijner bij ons vindt en graag bij ons wil komen wonen. De afgelopen jaren hebben wij dit afgehouden omdat hij niet altijd even goed kan omgaan met veranderingen. Echter blijft hij aangeven naar ons toe te willen, zelfs als dit betekend dat hij van school moet wisselen. Zijn moeder is op de hoogte van zijn wens, maar wil hierover niet in gesprek met hem en mij als vader. Wat zijn onze mogelijkheden en hoe kunnen wij dit het beste aanpakken?

Ik ben een bonusmoeder van 2 kinderen. 1 meisje van 9 jaar en een jongen van 6. Ik en mijn partner kennen elkaar een kleine 3 jaar en sinds 1 jaar wonen we samen. Mijn partner en zijn ex hebben co ouderschap. De ene week hebben wij de kinderen 3 dagen en de andere week 4 inclusief weekend. Thuis gaat het ontzetten goed en ik kan gelukkig een fijne band met de kinderen opbouwen. Dat gaat zeker omdat ze nog relatief jong zijn redelijk makkelijk en ze willen graag dingen samen ondernemen. Voordat ik de kinderen heb ontmoet heb ik aan de moeder van de kinderen aangegeven dat ik altijd open sta voor een fijn contact. Na 2 jaar hebben wij ons eerste gesprek samen gehad. Daarna hebben we niet meer samen gezeten. Daar heeft ze geen behoefte aan. Dat kan en mag. Kan ook niet afdwingen dat wij een fijn contact hebben maar hoop er wel op. We zijn verder altijd aardig naar elkaar als we elkaar tijdens een overdracht zien wanneer zij ze brengt bij ons. Mijn partner brengt de kinderen altijd naar haar. Nu hoorde ik laatst van mijn bonus zoon dat moeder mij regelmatig uitmaakt voor scheldwoorden. Heb aangegeven dat ik dat niet netjes vindt en het daar bij gelaten. Vindt het echter lastig hoe hier verder mee om te gaan. Het maakt het niet makkelijker voor kinderen om ook met mij een fijne band op te bouwen. Ik wil en zal niet kwaad spreken over moeder maar vindt het ook lastig om dit zomaar naast mij neer te leggen. Mijn vraag is dus hoe hier het beste mee om te gaan? Graag advies