Keuze vrij laten

Beste Keetie, Bedankt voor je bericht hier op het forum! En fijn om te lezen dat je zo je best doet om het jullie zoon zo makkelijk mogelijk te maken! :) De situatie die je omschrijft klinkt inderdaad wel als een lastig dilemma. Ik denk dat er ook niet per se een goed of fout is, zolang de keus van jullie zoon door jullie allebei gerespecteerd wordt. Of hij nog te jong is om hier zelf een keus in te maken is ook een lastige vraag. Zo is het ene kind hier op 6 jaar al klaar voor terwijl het andere kind er op 15 jaar nog steeds niet echt aan toe is. Je schrijft dat je zoon tegen papa heeft gezegd dat hij misschien wil blijven slapen. Papa heeft hierdoor misschien hoop en wil het graag een kans geven, als de koffer niet mee zou gaan is die kans er niet. Tegen jou zegt jullie zoon dat hij het liever niet wil. Ik denk dat het belangrijk is om met je zoon te praten over waarom het belangrijk is dat hij eerlijk is en dat hij papa heus niet kwetst. Of misschien is het beter als papa dat doet, misschien dat het dan geloofwaardiger overkomt? Misschien voorbeelden erbij bedenken? Uitleggen wat papa denkt als hij misschien zegt terwijl hij eigenlijk nee bedoelt. En benadrukken dat zijn keus hoe dan ook goed is, als hij zich er maar fijn bij voelt. Misschien een idee om met zijn drieën een keer te praten? Samen zouden jullie dan kunnen afspreken dat de koffer bijvoorbeeld wel altijd mee gaat voor het geval hij het wel een keer wil proberen, maar dat dat niet betekent dat hij daar moet slapen. Zoals je schrijft dat papa er ook voor probeert te zorgen dat het zo makkelijk mogelijk voor hem wordt (hem bijvoorbeeld ook thuis wil brengen als hij bang is) klinkt het alsof vader dit wel zou kunnen begrijpen. Ik denk dat het wel goed voor je zoon kan zijn om dan zelf aan te geven of hij wil slapen daar of naar jou terug wil. Jullie kunnen aan hem vragen wat hij van dat idee vindt. Als blijkt dat hij het echt niet eerlijk durft te zeggen zou je misschien samen met hem kunnen kijken hoe je hem kan helpen dat hij dat wel durft? Misschien kunnen jullie het tekenen/schrijven samen? Verder kunnen jullie misschien met zijn drieën kijken hoe het slapen makkelijker zou kunnen worden? Hoe hij zich minder angstig zou voelen bij dat idee. Het belangrijkste is dat hij voelt dat zijn keus door allebei hoe dan ook geaccepteerd wordt. Als hij dat gevoel heeft denk ik dat er uiteindelijk vanzelf een moment komt waarop hij wel zijn mening durft te geven :) En geef het tijd, en laat papa hem ook de tijd geven die hij nodig heeft. Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Veel liefs en sterkte!

Lieve Keetie, wat super goed dat je zo goed je best doet om je zoontje te helpen in deze scheidingssituatie en om hem te beschermen en te laten ontwikkelen. Het is inderdaad een moeilijke situatie en niet makkelijk om te weten wat je moet doen. Voor zijn zelfvertrouwen is het juist goed om regelmatig nieuwe dingen te proberen en het is belangrijk dat hij daarbij veel complimentjes krijgt. Dat helpt om over bepaalde angsten heen te komen. De angst om ergens te slapen is meestal wel wat moeilijker om te overwinnen. Zelf vond ik logeren vroeger ook altijd eng maar als mijn ouders hadden gezegd dat ze me op zouden halen als ik dat wilde, dan zou ik wel echt gerustgesteld zijn. En dan is het goed als je aangeeft dat het totaal geen probleem is om hem op te halen. (ik was ook zo'n kind dat zich dan bezwaard voelde om te bellen). Wat betreft de slaapkoffer meegeven, ik denk dat je dat een tijdje kan proberen. Als het niet werkt, je zoontje wil niet slapen maar zegt wel ja, dan zal je dat wel van hem horen. Ook snapt hij dan zelf dat hij dus echt moet blijven slapen als hij ja zegt. Je kunt ook, zoals je al doet, aan het begin van de week (op maandag) aan hem vragen welke dag hij bij zijn vader wil slapen. Dan heeft hij ook het gevoel tijd hij er meer controle over heeft omdat hij zelf de dag uitkiest. je zou hem ook een telefoon mee kunnen geven zodat hij een berichtje kan sturen/kan bellen als hij 's snachts naar huis wil. Ik hoop dat je hier wat aan hebt! veel succes allebei. liefs Pascalle