mijn kinderen (zoon van 12 en dochter van 15) wonen door de week bij hun vader in de prov. Groningen. Ze zijn om het weekend bij ons waarbij het vooral voor mijn dochter steeds lastiger is dat ze bij ons (Noord Holland) geen vrienden heeft. We hebben samen al gekeken naar sport of iets anders maar dat is lastig aangezien ze hier alleen om het weekend van vrijdag avond t/m zondag middag is. heeft iemand van jullie tips over hoe ze ook bij ons mensen kan leren kennen. Alvast bedankt,

Hallo, Ik ben een mama van twee hele stoere jongens van 12 en 6 jaar. Ik ben al 4 jaar gescheiden. Mijn ex man ziet onze jongens eens in de 2 weken. Hij heeft sinds 2 jaar een nieuwe partner en is vorig jaar getrouwd. Zij heeft twee kinderen van 17 en 8 het kindje van 8 heeft problemen en zij hebben hulp vanuit jeugdzorg. Nu wil mijn zoon van 6 niet meer naar zijn vader. Hij wil niet meer omdat ze naar zijn zeggen over hem praten waar hij bij is. Als hij bij zijn vader is praat hij bijna niet en al helemaal niet tegen zijn steliefmoeder. Ook geeft hij als reden dat ze veel ruzie maken en schreeuwen vooral met haar dochter van 8. Zij wil alle aandacht en scheld en schreeuwt. Mijn zoon plast nu ineens soms in bed. Moet veel huilen is onzeker en denkt dat iedereen boos op hem is. Ook school heeft het opgemerkt. Bij mij is hij wel rustig alleen de week dat hij naar zijn vader moet niet. Dan is hij vanslag. Ik vind het zo'n verdrietige situatie omdat ik vind dat papa's en kinderen elkaar ook moeten zien. Mijn ex man is boos op mij en zegt dat het echt niet door hun thuis situatie komt. Ik vroeg of hij misschien even een beetje meer aandacht aan onze jongste zoon kan geven. Hij zegt dat hij een nieuw gezin heeft en daar met onze kinderen 4 kinderen in leven. En ze allemaal gelijk zijn en niemand meer aandacht krijgt. Maar mijn zoon is nu dus niet naar zijn vader en mijn oudste zoon wel. Wat moet ik hier nou mee aan?

Beste allemaal,Ik heb een vraag. Ik ben een Vader van wie de moeder met de zoon is weg gegaan toen het kindje twee maanden oud was. Het ging op een nare manier, namelijk zo dat zij zonder overleg is vertrokken na een andere stad. Zij wilde me ook nauwelijks omgang toestaan in het begin en ik moest haar voor de rechter slepen. ( de redenen zijn mij en de rechter tot vandag onbekend, de rechter vroeg haar letterlijk : Maar mevrouw, ik begrijp nog steeds niet waarom hij zijn kind niet mag zien?) Daarnaar ging het wel goed, en ik zie mijn zoon nu voldoende vaak. Maar ik praat niet meer tegen mijn ex, behalve de noodzakelijke dingen over mijn zoon. Ik kijkhaar niet eens aan als zij hem overgeeft, want ik wil ook geen ruzie maken als hij erbij is. Maar mooi weer spelen is me echt te veel. Ik ga niet na binnen bij haar en ik laat haar ook niet binnen bij mij. Zijn verjaardag vieren we apart. En zo weten we ook eigenlijk niks over elkaar, ook niet wat mijn zoon bij de andere doet. Behalve als hij ziek is of dergelijke dingen. Hij word nu drie jaar oud, en ik vraag me af hoe dat voor hem is. Hij lijkt er geen last van te hebben, en is altijd vrolijk en goed gemutst. Maar toch... En ik vraag me af hoe dat moet als hij groter wordt en vragen stelt. Ik wil mijn Ex niert zwart maken, mar alleen al de pure feiten vertellen, is best negatief voor haar. Wat is jullie advies? Ik vind dat zij tenminste excuus kon aanbieden voor de manier waarop het is gegaan, maar dat doet zij niet.

Hallo, Ik ben de moeder van een dochter van 15. Vanaf haar 9e jaar woont zij om de week bij mij en haar vader, wij ebben dus Co ouderschap. Er zijn aan beide kanten nieuwe partners. Nu is het zo dat mijn dochter niet goed met de nieuwe partner van mijn ex omgaat. Het is bij haar vader ook heel anders leven dan bij mij ( meer onenigheid, strikte regels). Met mijn partner klikt het wel goed, we hebben weinig problemen hier. Afgelopen week is het flink misgelopen bij haar vader en is ze overstuur en in tranen naar mij gekomen. Tegen haar oma heeft ze verteld dat ze eigenlijk liever bij ons zou wonen met een weekendregeling voor vader. Maar nu wil ze er met mij niet over praten. Ze wil natuurlijk haar vader niet afvallen. Ik weet ook niet hoe mijn ex op deze mededeling zou reageren. Mijn ex is een man die weinig inlevingsvermogen heeft. Ik ben bang dat ze uit loyaliteit niet voor zichzelf zal kiezen, maar weet dat ze daar ook niet echt happy is. Dilemma! Graag hoor ik jullie ideeën en advies. Dank!

Hallo, Ik ben nu ruim twee jaar gescheiden. Mijn 2 kinderen wonen bij mijn ex. Ze zijn 12 en 15. Mijn ex zet de kinderen tegen mij op. Het contact wat ik met ze heb is heel goed, als ik ze zie. Maar ik zie ze heel erg weinig. Als ik te veel contact met ze heb wordt mijn ex onrustig. Dan worden de kinderen ook boos op mij en/of houden afstand. Er zijn al diverse instanties betrokken geweest. Maar niemand kan mijn ex bereiken. Hij heeft twee gezichten. En mijn kinderen hebben het best goed bij hem,tot op zeker hoogte..Hij beschermt zijn kinderen met zijn leven. Zo staat hij er in. Inmiddels heeft ook de school door dat mijn kinderen worstelen met een loyaliteitsprobleem en dat vader daar de veroorzaker in is. De schoolprestaties lijden eronder. Mijn ex vertoont ook in de omgang met school uitzonderlijk gedrag dat ten koste van mijn kinderen gaat. (willen bepalen, de baas willen zijn) Als jullie deze situatie lezen...zouden jullie dan een rechtzaak beginnen? Ik vind het een vreselijk dilemma. Tot nu toe kies ik voor de rust van mijn kinderen. Maar het is vreselijk om machteloos te zijn en toe te zien dat mijn kinderen beschadigd worden. Het lijkt me vreselijk als ik later van mijn kinderen hoor dat ik niets gedaan heb. Maar ook als ik hoor dat ik ze nog meer beschadigt heb met een rechtzaak. Ik wil deze vraag ook niet aan hun te stellen. Dan maak ik ze mede-verantwoordelijk. Ik ben zo benieuwd naar ervaringen van kinderen waarvan de ene ouder de andere zwart maakt, en waarbij veel onrust is. Hebben jullie zelf een rechtzaak meegemaakt? Heb je dat als zinvol ervaren. Of alleen maar als heel erg belastend?? Heeft het echt iets opgelost?? Vriendelijke Groet, Renee

Dag beste lezers, mijn man heeft besloten uit elkaar te willen terwijl we twee heel jonge zoontjes hebben. Hij wil er ook niks meer aan doen, hij gelooft er niet meer in. Ik dacht echt dat er liefde was en een bodem om alles aan te gaan. Het doet nu teveel pijn hem om me heen te hebben. Maar we moeten contact hebben voor de zoontjes. Hoe kan ik dit alles nu verwerken zodat ik neutraal kan zijn? Nu negeer ik hem, maar ik lees dat dat voor kind heel naar is. Ik ben boos op hem en voel me in de steek gelaten. Ik word opgezadeld met het toekomstbeeld grotendeels alleen voor zoon te zorgen met een uitkering terwijl we uitdrukkelijk hadden gekozen samen te zijn en een kindje te ontvangen. Ik vind dat hij zijn verantwoordelijkheid niet neemt door het zo op te geven. Door

Hallo, Ik ben nu bijna 2 jaar gescheiden. Mijn ex had al vrij snel een weer een nieuwe relatie, waar hij ook snel onze dochters van nu 9 en 11 bij betrok. Ook zijn nieuwe partner had al een dochter, ook zij is 9. De relatie tussen hen is niet best. Vorig jaar zomer zijn ze voor het eerst samen op vakantie gegaan als samengesteld gezin. De opa en oma van het meisje ( ouders van nieuwe partner ex) gingen ook mee. Ze hebben deze vakantie met hun stiefzusje als erg negatief ervaren. Vooraf hadden ze duidelijke afspraken gemaakt over even alleen zijn, of als ze even met mij wilde skypen. Hier hield ze zich totaal niet aan en er werd ook weinig van gezegd door haar moeder. Nu gaan ze binnenkort een weekndje weg en mijn dochters zien er verschrikkelijk tegenop. Volgens mijn kinderen vraagt ze continu aandacht en als ze haar zin niet krijgt wordt ze boos en krijgt ze uiteindelijk toch altijd weer haar zin. Hun vader brengt weinig tijd met hun alleen door. Zijn vriendin en haar dochter zijn er altijd bij. Ook noemt haar dochter mijn ex regelmatig papa en dat vinden ze niet leuk. Er wordt dan 1 keer wat van gezegd en vervolgens als ze het erna nog twee keer zegt, doen ze er niets meer mee. Heb het er met mijn ex een keer over gehad, over het contact van onze dochters en haar dochter, hij ziet ook wel wat en zei dat hij het met zijn vriendin zou bespreken. Nadat het bleef aanhouden en mij ene dochter zelfs een paar keer huilend uit bed kwam, heb ik zijn vriendin op een hele rustige en normale manier hierover een berichtje gestuurd. ( ze had aangegeven dat als er iets was wat mijn kinderen betreft, ik dit altijd zou kunnen zeggen tegen haar. Vervolgens kreeg ik van mijn ex een berichtje terug dat ik aan het stoken was!! Ik vind het heel lastig , hoe kan ik hier op een juiste manier over communiceren met hem? Ik zie het verdriet bij mijn kinderen. Ze zouden ook het liefste thuis blijven als ze binnenkort dat weekendje weg gaan, omdat ze dan, zoals ze zelf zeggen, het hele weekend met dat vervelende kind opgescheept zitten.

Mijn ex man komt de afspraken niet na. En het zorgt voor ruzies tussen mij ende kinderen.

Ik ga scheiden omdat mijn partner al 6 jaar een ander heeft. We hebben een zoontje van 7. We hebben hem verteld dat papa en mama gaan scheiden omdat ze niet meer verliefd op elkaar zijn (zeggen dat papa al even iemand anders heeft leek ons niet op zijn plaats). Inmiddels is papa uitgehuisd. Dat ging gepaard met verdriet bij papa en kind. Nu vraagt mijn zoontje gisteren waarom we dit doen als we daar allebei verdrietig van worden? Hij associeert verdriet met niet willen scheiden. Hoe kunnen we hem duidelijk maken hoe het zit zonder dat hij zijn vader als oorzaak gaat zien?

ik heb t hier al eerder verteld, de vader van mijn kinderen vindt de kinderen die met hem willen praten over wat ze dwarszit, erg lastig. Alleen de. jongste, die alles leuk en fijn lijkt te vinden en zogenaamd nergens last van heeft, is nog welkom in zijn huis. De oudste twee die het toneelstuk niet meespelen worden uitgescholden. Vorige week stond hij 's nachts. voor de deur om mij te vertellen dat als ik ze niet 'in bedwang zou houden' hij 'niet voor zichzelf in zou staan'. Ik heb uiteraard meteen een melding bij de politie gedaan en het advies gekregen om volgende keer t gesprek op te nemen. Nu heeft hij al strafblad voor mishandeling (niet binnenshuis) en ik heb ook nog andere beelden bewaard van dingen die niet door de beugel kunnen, dus mij maakt hij niet bang. Maar dat kan ik niet met kinderen bespreken, dus die zijn wel bang. En kunnen er eigenlijk ook niet thuis overr praten omdat jongste niks hoeft te weten. Zij ziet papa nog als haar held. Een ongelooflijk ingewikkelde situatie die steeds verder escaleert. Daarbij komt nog dat hun vader niet aanspreekbaar is hierop. Voor hem zijn de oudste 2 een blok aan zijn been die zijn nieuw op te bouwen leven in de weg staan. Dus gesprekken zoveel mogelijk uit de weg gaan of afspraken die ze dan maken 'vergeten' of anders interpreteren, is tot nu toe de ervaring die zij hebben bij alle pogingen tot contact die zij proberen te maken. Binnenkort zijn er gezamenlijke activiteiten op de school van jongste waar we allemaal graag aan meedoen. Oudste twee zijn nu al angstig wat hij gaat doen. De spanning hierover is te snijden on huis, eigenlijk net zo als toen we nog niet gescheiden waren. Hulp erbij vragen heeft tot nu toe niet geleid tot oplossingen. Als hij erbij komt speelt hij een toneelstukje dat hij kinderen zo vreselijk mist en ondanks dat hij geen enkele afspraak daarin nakomt, heeft hij altijd wel smoes waar die buitenstaander intrapt. Dus ik weet t gewoon niet meer. Hoe kunnen alle kinderen een beetje ontspannen hun leven gaan leiden na al die jaren stress, waarbij ze allemaal ruimte hebben om zich te uiten? Op dit moment houden we allemaal heel veel rekening met jongste, ook omdat ik bang ben dat ze weg gaat lopen of bij papa wil wonen (wat hij overigens helemaal niet wil), maar die situatie is niet ok.