Ik verlies haar

Beste anoniem, Bedankt voor je uitgebreide bericht op ons forum. Dat klinkt inderdaad als een zeer lastige situatie. Ik begrijp goed dat het kwetsend kan overkomen als het lijkt alsof ze liever bij haar vader is. Het is moeilijk om gericht advies te geven voor ons, omdat we de situatie en jullie dochter niet kennen. Het is in ieder geval een lastige leeftijd voor kinderen. Je ziet vaak dat ze in de knel komen met hun emoties, met wat ze willen. En dat ze niet altijd een goede uitlaatklep hebben om hun gevoelens kwijt te kunnen. Ik weet van mezelf dat ik in die tijd ook vooral probeerde om zoveel mogelijk afleiding te zoeken. Dat was belangrijk, maar ik kropte m'n emoties ook teveel op. Uiteindelijk ben ik gaan schrijven en sprak ik af met een psychologe, wat enorm geholpen heeft. Maar daarvoor was ik mezelf even 'kwijt'. Zoiets heeft echt tijd nodig. Wat kinderen in ieder geval waarderen, is liefde en eerlijkheid. Natuurlijk vinden veel kinderen het mooi als ze cadeautjes krijgen, maar op ten duur is warmte en liefde toch echt 100x belangrijker. Dat voelen kinderen ook. Een plek waar ze zichzelf kunnen zijn, waar anderen voor hun klaar staan. En inderdaad; negatief praten over de ander helpt in dat geval niet. Ik begrijp dat je vanuit jouw oogpunt ook wil vertellen dat er volgens jou niet goed is van vaders kant. Maar dat heeft geen zin. Kinderen ontdekken en voelen op ten duur zelf wat wel of niet goed is, waar ze zich het beste bij voelen. Geforceerd proberen om het kind iets te laten inzien werkt niet. Juist averechts. Het beste wat je kunt (blijven) doen is klaar staan voor haar en open staan voor haar gevoelens. Samen leuke dingen doen, praten, tijd doorbrengen. En proberen uit te leggen waarop je soms op je strepen staat, waarom je bepaalde dingen wel of niet wil, dat dit niet is om haar dwars te zitten. Je kunt als ouder volgens mij weinig veranderen aan het gedrag van de andere ouder. Oud wrok speelt ook mee en helaas kun je niet meer altijd samen door een deur. Maar wat je wel kunt doen, is tegenover je kind het goede voorbeeld geven en liefde tonen. Op ten duur wordt dat gewaardeerd. Zolang je dat doet, geloof ik niet dat je je kind zomaar 'verliest' aan een ander. Twaalf jaar is ook nog jong, er speelt van alles en hun emoties/gedachten kunnen flink golven. Het heeft allemaal tijd nodig. Ze moeten dingen verwerken, zichzelf 'ontdekken' en op ten duur zijn ze enorm dankbaar zolang je liefde toont en open staat;-) Groet, Yannick

Lieve Anoniem, wat een moeilijke situatie waar je nu inzit. Ik begrijp dat het heel rot is als jouw kind meepraat met de andere ouder terwijl jij inziet dat dat niet de goede manier is. Kinderen kunnen enorm in de knel komen te zitten tijdens een scheiding, ze leven in twee werelden met twee verschillende waarheden. Kinderen (vooral degene die makkelijk beïnvloedbaar zijn) veranderen na een bezoek aan de andere ouder hun mening over de situatie weer. Ze peddelen continue heen en weer tussen twee verschillende invloedsferen. Het helpt inderdaad niet om negatief te praten over de andere ouder omdat je zo het conflict versterkt dat het kind ervaart. Mijn tip is dus om zo neutraal mogelijk te praten over problemen. Je kan de waarheid zo objectief mogelijk vertellen. Je kunt ook zeggen dat jij en haar vader niet negatief over elkaar mogen praten. Daarnaast is het zeker goed om, zoals je al doet, veel te blijven praten. Ook helpt het heel erg om je liefde regelmatig uit te spreken (maar niet geforceerd) en te zorgen dat ze zichzelf kan zijn bij jou. Als laatst is het belangrijk om leuke dingen samen te doen zoals een dagje uit, en dat hoeft niet veel te kosten. Ik denk dat het over een tijdje beter wordt, zij zal het ook door gaan hebben dat haar vader negatief over jou spreekt. Veel succes, Liefs Pascalle